Мӯбади дуюм « хаста »ро орзӯмандам ,у дӯстон бе дастони титоли поси андеши паймону пайванд . Он достони дўӣӣу афсуни моу тўӣӣ , ки рӯзии ду аз ошӯб . . . Зодони ҳеҷ нажод , дар миёни фарзандону хуишон ман афтод , ҳамаро гов хӯрду боди барад . Рангҳои рафта аз гумораши ҷоми ҳамрангӣ , иктоӣӣ бар вай омаду обҳои рафта аз пероиш ва пардохт ба хуии худованд беанбозу дороӣ . . . Дар ҳар чаҳ ману фарзандону дӯстону хешовандони рости фарзандӣ ҳунараст , ва бар ҳамагон ба поӣӣ белағзишу бозўӣии зибардаст . . . Фармонгар бародарвори хатару хастаи истода ва нишаста , чанг дар чанг якдигар карда кори андеши боғ ва дарахт бошед ,у поси фармои коху рахт . Агар рашки пешаи бади писанд аз ӣнҷои коғаз пароне кунад , ё дар онҷои зишти андешаи нохирадманд , бади забонӣ , гӯш парокан , ҳуш дар чин , хоки ингору боди шумор .

موبد دویم «خسته» را آرزومندم، و دوستان بی دستان تیتال پاس اندیش پیمان و پیوند. آن داستان دوئی و افسون ما و توئی، که روزی دو از آشوب... زادان هیچ نژاد، در میان فرزندان و خویشان من افتاد، همه را گاو خورد و باد برد. رنگ های رفته از گمارش جام همرنگی، یکتائی بر وی آمد و آب های رفته از پیرایش و پرداخت به خوی خداوند بی انباز و دارای... در هر چه من و فرزندان و دوستان و خویشاوندان راست فرزندی هنر است، و بر همگان به پائی بی لغزش و بازوئی زبردست... فرمان گر برادروار خطر و خسته ایستاده و نشسته، چنگ در چنگ یکدیگر کرده کار اندیش باغ و درخت باشید، و پاس فرمای کاخ و رخت. اگر رشک پیشه بد پسند از اینجا کاغذ پرانی کند، یا در آنجا زشت اندیشه ناخردمند، بد زبانی، گوش پراکن، هوش در چین، خاک انگار و باد شمار.

Ба хости поки яздони имрӯзу фардои пароканда ё фароҳами дастаи даста ё бо ҳам рахт ба бунгоҳу киштӣ ба канор хоҳем кашид . Корҳои ки бар гардани тест , ва хорҳо ки дар домани вай , ҳамаи банд озодӣ хоҳад шуд ва яксар гул шодӣ хоҳад раст . Ман бар ҷои туу саркори мӯбад , бар ҷои хатари тёқдори хӯша то хирмани хоҳеми гашт . Ва бел дар даст ,у гева дар по ,у арра бар камар ,у занбил бар дӯш , бар боғу дашту кишту кори доман хоҳем кашид .

به خواست پاک یزدان امروز و فردا پراکنده یا فراهم دسته دسته یا با هم رخت به بنگاه و کشتی به کنار خواهیم کشید. کارهای که بر گردن تست، و خارها که در دامن وی، همه بند آزادی خواهد شد و یکسر گل شادی خواهد رست. من بر جای تو و سرکار موبد، بر جای خطر تیاقدار خوشه تا خرمن خواهیم گشت. و بیل در دست، و گیوه در پا، و اره بر کمر، و زنبیل بر دوش، بر باغ و دشت و کشت و کار دامن خواهیم کشید.

Шаш моҳи яксоли бештари камтар ҳар чанд хоҳии зии бастагони шаҳрӯду бастоми пай сипар бош , ва ҳар ҳангом аз кори созу сомон ва диду боздиди хуишони эшон осӯдау озоди гаштӣ , хурраму шод бо сари гирд , дилтанги мзӣ , ва бо бахти ковушу ҷанги мёғоз . Ҳафт сол ба длҷўӣии асмъили бори тимори барадӣ , чиҳил рӯзи ҳам ба хурсандии ман штрўор хор бихӯру борбкш , напиндорам ки бад бошад . Сазои неки кирдорони ҷузи ин ҳаргиз аз ту ҳеҷ хоҳиш накардаам ,у физоиш ё коҳиш нахоста . Андеша санҷида куну маро аз нофармонӣ ранҷида махоҳ . Фарзандии хатар агар ҳангоми дидори миёни туу фурӯғи дидагони хастаи ҷуз ин бошад , ҳамаи карт табоҳ хоҳад буд ,у дидаи меҳрат бар чеҳр нахоҳам гушӯд . Кдхдоўору бародари кирдори гӯшт ва нохун бошед , на сагу анбон . Ҳар ду дар як номаи гузориши ҳамдастӣ ва ҳам пуштии худро дар симнон ё роҳ бо ман расонид , то чун корҳои дигар аз ин кор низ осӯда бошам . Поси бандагиҳои умед гоҳе оқоро пас аз парастиши поки яздон , бар ҳар корӣ пешӣ диҳед , ва бо дӯсту душмани як чашм зад аз нарми хўӣӣу гарми гўӣӣ худдорӣ макунед . Чоҳ кун таҳ чоҳаст ,у худованди роҳ бар канори роҳ , ҳар ки бар ранҷ бурдборӣ ҷӯяд , вози гуфтори хому кирдори сарди худдорӣ , ҳам аз музд , ҳам аз яздон ба рӯзӣу пирӯзӣ ӯ рост . Бандаи хоксори яғмо .

شش ماه یکسال بیشتر کمتر هر چند خواهی زی بستگان شاهرود و بسطام پی سپر باش، و هر هنگام از کار ساز و سامان و دید و بازدید خویشان ایشان آسوده و آزاد گشتی، خرم و شاد با سر گرد، دلتنگ مزی، و با بخت کاوش و جنگ میاغاز. هفت سال به دلجوئی اسمعیل بار تیمار بردی، چهل روز هم به خرسندی من شتروار خار بخور و باربکش، نپندارم که بد باشد. سزای نیک کرداران جز این هرگز از تو هیچ خواهش نکرده ام، و فزایش یا کاهش نخواسته.اندیشه سنجیده کن و مرا از نافرمانی رنجیده مخواه. فرزندی خطر اگر هنگام دیدار میان تو و فروغ دیدگان خسته جز این باشد، همه کارت تباه خواهد بود، و دیده مهرت بر چهر نخواهم گشود. کدخداوار و برادر کردار گوشت و ناخن باشید، نه سگ و انبان. هر دو در یک نامه گزارش همدستی و هم پشتی خود را در سمنان یا راه با من رسانید، تا چون کارهای دیگر از این کار نیز آسوده باشم. پاس بندگی های امید گاهی آقا را پس از پرستش پاک یزدان، بر هر کاری پیشی دهید، و با دوست و دشمن یک چشم زد از نرم خوئی و گرم گوئی خودداری مکنید. چاه کن ته چاه است، و خداوند راه بر کنار راه، هر که بر رنج بردباری جوید، واز گفتار خام و کردار سرد خودداری، هم از مزد، هم از یزدان به روزی و پیروزی او راست. بنده خاکسار یغما.