Дишаб аз ғам то саҳаргаҳи оҳи сардии доштам

دیشب از غم تا سحرگه آه سردی داشتم

Оҳи сардии доштами оре ки дардии доштам

آه سردی داشتم آری که دردی داشتم

Сурх рўӣӣ ёфтам аз давлати бедори чашм

سرخ روئی یافتم از دولت بیدار چشم

Варна пеш аз ашкбории ранги зардии доштам

ورنه پیش از اشکباری رنگ زردی داشتم

Зўрмндии байн ки танҳо паҳлавони ишқ буд

زورمندی بین که تنها پهلوان عشق بود

Гар ба майдони муҳаббати ҳам набардии доштам

گر به میدان محبت هم نبردی داشتم

Аз рафиқон сафар мондам ақаби фарсангҳо

از رفیقان سفر ماندم عقب فرسنگها

Ёд аз он рӯзӣ ки пои раҳи навардии доштам

یاد از آن روزی که پای ره نوردی داشتم

Боғу вирд ошиқон набӯд бғир аз доғу дард

باغ و ورد عاشقان نبود بغیر از داغ و درد

Доғу дардии дӯш ҳамчун боғу вирдии доштам

داغ و دردی دوش همچون باغ و وردی داشتم

Тешаи болои сари Фарҳод хӯнҳо хӯрд ва гуфт

تیشه بالای سر فرهاد خونها خورد و گفت

Ваа чаҳ соҳиби дарди ширини кори мардии доштам

وه چه صاحب درد شیرین کار مردی داشتم