Фасли гул чу ғунча , лабро аз ғами замонаи бастам

فصل گل چو غنچه، لب را از غم زمانه بستم

Аз сиришки лолаи рангам , дар чаман ба хӯн нишастам

از سرشک لاله رنگم، در چمن به خون نشستم

эй шикастаи боли булбул , кун чу ман фиғону ғулғул

ای شکسته بال بلبل، کن چو من فغان و غلغل

Ту ?илам чашида ҳастӣ , ман ситам кашида ҳастам

تو الم چشیده هستی، من ستم‌کشیده هستم

То қалам нагардад озод , аз қалам намекунам ёд

تا قلم نگردد آزاد، از قلم نمی‌کنم یاد

Гар қалам шавад зи бедод , ҳамчуи хомаи ҳардуи дастам

گر قلم شود ز بیداد، همچو خامه هردو دستم

Гар занами дам аз ҳақоиқ , бар масолеҳи хилоиқ

گر زنم دم از حقایق، بر مصالح خلایق

Шаҳна мекашад ки риндам , шӯрта мекашад ки мастам

شحنه می‌کشد که رندم، شرطه می‌کشد که مستم

Миллати наҷиби Эрон , хонда бо яқину имон

ملت نجیب ایران، خوانده با یقین و ایمان

Шоир сухан шиносам , соӣси ватани пурситам

شاعر سخن‌شناسم، سائس وطن‌پرستم

Пеши аҳли дил аз ин пас , аз мафохирами ҳамин бас

پیش اهل دل از این پس، از مفاخرم همین بس

Каз барои роҳати хеш , хотир касе нахустам

کز برای راحت خویش، خاطر کسی نخستم

Ҳркҷои рӯм ба гардиш , ояд аз пем муфаттиш

هرکجا روم به گردش، آید از پِیَم مفتش

Ҳиммати буландпарвоз , ин чунин намӯда пастам

همت بلندپرواز، این چنین نموده پستم

Ман ки аз чиҳил ба панҷа , моҳ ва ҳафта бӯда ранҷа

من که از چهل به پنجه، ماه و هفته بوده رنجه

Кӣ фитад ба соли шастум , сайди орзӯи бастам ?

کی فتد به سال شصتم، صید آرزو بستم؟

эй хушо нишоти мурдан , ҷон ба дилхушии супурдан

ای خوشا نشاط مردن، جان به دلخوشی سپردن

То чу фаррухӣ тавон гуфт , мардуму зи ғуссаи рустам

تا چو فرخی توان گفت، مردم و ز غصه رَستم