Зоҳдо чанд кунӣ манъи қадаҳи нӯшӣ ро

زاهدا چند کنی منع قدح‌نوشی را

Ки ба олам надаҳум олами мадҳушӣ ро

که به عالم ندهم عالمِ مدهوشی را

Боядаш сӯхт ба ҳар ҷамъи саропо чун шамъ

بایدش سوخت به هر جمع سراپا چون شمع

Ҳар ки аз даст диҳад шеваи хомӯшӣ ро

هر که از دست دهد شیوهٔ خاموشی را

Зиндагӣ бе ту марои сохт чунон аз ҷони сайр

زندگی بی‌تو مرا ساخت چنان از جان سیر

Ки талаб мекунам аз марги ҳам оғӯшӣ ро

که طلب می‌کنم از مرگ هم‌آغوشی را

Онкӣ то дӯши ҷигари гӯшаи нопокӣ буд

آنکه تا دوش جگرگوشهٔ ناپاکی بود

Дорад имрӯз ба покони сари ҳмдўшӣ ро

دارد امروز به پاکان سر همدوشی را

Вой бар ҳофизаи мо ки зи тифлии ҳамагӣ

وای بر حافظهٔ ما که ز طفلی همگی

Карда аз ҳифзи алифбои фаромӯшӣ ро

کرده از حفظ الفبای فراموشی را

Фаррухӣ гарчи гунаҳкору хтопишаҳ буд

فرخی گرچه گنه‌کار و خطاپیشه بُوَد

Дорад аз лутфи ту умеди хатопӯшӣ ро

دارد از لطفِ تو امّید خطاپوشی را