Кист дар шаҳр ки аз даст ғамат дод надошт

کیست در شهر که از دست غمت داد نداشت

Ҳечкас ҳамчуи ту бедодгарӣ ёд надошт

هیچکس همچو تو بیدادگری یاد نداشت

Гӯши фарёд шинав нест худоё дар шаҳр

گوش فریاد شنو نیست خدایا در شهر

Варна аз дасти ту кас нест ки фарёд надошт

ورنه از دست تو کس نیست که فریاد نداشت

Хуш ба гули дарди дили хеш ба афғон ме гуфт

خوش به گل درد دل خویش به افغان می گفت

Мурғи бедили хабар аз ҳила сайёд надошт

مرغ بیدل خبر از حیله صیاد نداشت

Ишқ дар кӯҳ кунӣ дод нишони қудрати хеш

عشق در کوه کنی داد نشان قدرت خویش

Варна ин мояи ҳунари теша Фарҳод надошт

ورنه این مایه هنر تیشه فرهاد نداشت

Ҷуз ба озодӣ миллат набӯд ободӣ

جز به آزادی ملت نبود آبادی

Оҳ агар мамлакатии миллат озод надошт

آه اگر مملکتی ملت آزاد نداشت

Фақру бадбахтӣу бечорагӣу хӯни ҷигар

فقر و بدبختی و بیچارگی و خون جگر

Чаҳ ғамӣ буд ки ин хотир ношод надошт

چه غمی بود که این خاطر ناشاد نداشت

Ҳар бноӣӣ наниҳоданд бар афкори умум

هر بنائی ننهادند بر افکار عموم

Буд агар зи оҳан , ӯ поя ва бунёд надошт

بود اگر ز آهن، او پایه و بنیاد نداشت

Кӣ тавонист бад-ӣн поя диҳад дод сухан

کی توانست بدین پایه دهد داد سخن

Фаррухигар ба ғазали табъ худодод надошт

فرخی گر به غزل طبع خداداد نداشت