Ғам нест ки бо аҳли ҷафои меҳр ва вафо дошт

غم نیست که با اهل جفا مهر و وفا داشت

Бо аҳли вафо аз чаҳ дигар ҷавр ва ҷафо дошт

با اهل وفا از چه دگر جور و جفا داشت

Аз кӯии ту он рӯз ки дили бори сафари баст

از کوی تو آن روز که دل بار سفر بست

Дар ҳар қадамии дидаи ҳасрат бқФо дошт

در هر قدمی دیده حسرت بقفا داشت

Ҳамчашмии чашмони сиёҳ ту наме кард

همچشمی چشمان سیاه تو نمی کرد

Дар чашм агар наргиси бишрм , ҳаё дошт

در چشم اگر نرگس بیشرم، حیا داشت

Ҳар рӯзи яке хоҷаи фармондиҳи мо гашт

هر روز یکی خواجه فرمانده ما گشت

Як банда дар ин хонаи ду сад хона худо дошт

یک بنده در این خانه دو صد خانه خدا داشت

Бебарг ва нўоӣӣ нафишорад ҷигари мард

بی برگ و نوائی نفشارد جگر مرد

Не бо дили сӯрох , ду сад шӯр ва наво дошт

نی با دل سوراخ، دو صد شور و نوا داشت

Бишикаст диламро ва надонист зи тифлӣ

بشکست دلم را و ندانست ز طفلی

Кин гавҳари икдонаҳ чаҳ миқдор баҳо дошт

کاین گوهر یکدانه چه مقدار بها داشت

Бо дасти тиҳии пои басари чарх барин зад

با دست تهی پا بسر چرخ برین زد

Чун фаррухии он ринд ки бо фақр Гана дошт

چون فرخی آن رند که با فقر غنا داشت