Хуррами он рӯзӣ ки моро ҷой дар майхона буд

خرم آن روزی که ما را جای در میخانه بود

То дили шаби бӯсаи гоҳи мо лаби паймона буд

تا دل شب بوسه گاه ما لب پیمانه بود

Уқдаҳои аҳли дилро мӯ ба мӯ мекард боз

عقده های اهل دل را مو به مو می کرد باز

Дар кафи машшотаи боди сабогар шона буд

در کف مشاطه باد صبا گر شانه بود

Бо ману мурғи биҳиштӣ кӣ шавад ҳам ошён

با من و مرغ بهشتی کی شود هم آشیان

Он назари танагӣ ки чашмаши сӯии обу дона буд

آن نظر تنگی که چشمش سوی آب و دانه بود

Сӯхт аз як шуълаи охири шамъро по то ба сар

سوخت از یک شعله آخر شمع را پا تا به سر

Барқи он оташ ки дар болу пари парвона буд

برق آن آتش که در بال و پر پروانه بود

Фарқи шаҳру дашт аз нақси ҷунун кӣ ме гузошт

فرق شهر و دشت از نقص جنون کی می گذاشت

Ростии маҷнӯн агар монанди ман девона буд

راستی مجنون اگر مانند من دیوانه بود

Хонаи ободи моро кард дар як дами хароб

خانه آباد ما را کرد در یک دم خراب

Ҷавру бедодӣ ки дар ин кишвари вайрона буд

جور و بیدادی که در این کشور ویرانه بود

Ҳар кро аз ҷинси ин мардум гирифтам ёри хеш

هر کرا از جنس این مردم گرفتم یار خویش

Дидам аз ноошнои муҳаррами бегона буд

دیدم از ناآشنایی محرم بیگانه بود

Рӯзгор ӯро насозад паст ҳамчун фаррухӣ

روزگار او را نسازد پست همچون فرخی

Ҳар ки бо табъи баланду ҳиммати мардона буд

هر که با طبع بلند و همت مردانه بود