Мавқеӣ ки яке аз дӯстони фаррухӣ ( оқои ризои гулшани яздӣ ) барои худоҳофизӣ назд ваии рафта буд аз марҳӯми фаррухӣ май пурсад ки агар дар язд фармоишӣ доред анҷоми даҳум . Фаррухӣ дар ҷавоб мегуяд қаламро аз ҷайб дар биовар ва ёддошт кун то бигӯяму рубои зайлро болбдоҳаҳ гуфт :

موقعی که یکی از دوستان فرخی (آقای رضای گلشن یزدی) برای خداحافظی نزد وی رفته بود از مرحوم فرخی می پرسد که اگر در یزد فرمایشی دارید انجام دهم. فرخی در جواب می گوید قلم را از جیب در بیاور و یادداشت کن تا بگویم و رباعی ذیل را بالبداهه گفت:

Оқои гулшани пас аз навиштани рубоӣ бидӯни тавваҷуҳ ба мақсӯди фаррухӣ гила мекунад . Фаррухӣ ҷавоб медиҳад , манзур иҳонат набӯд , балки манзур фиристодани кашк яздӣ мебошад ки дар Теҳрони матлӯб ва камёбаст ва ба муносибати шеъри лафз кашк гуфта шуда ки кашк яздӣ бифиристӣ .

آقای گلشن پس از نوشتن رباعی بدون توجه به مقصود فرخی گله می کند. فرخی جواب می دهد، منظور اهانت نبود، بلکه منظور فرستادن کشک یزدی می باشد که در تهران مطلوب و کمیاب است و به مناسبت شعر لفظ کشک گفته شده که کشک یزدی بفرستی.