Марои зи дасти ҳунарҳои хештани фарёд

مرا ز دست هنرهای خویشتن فریاد

Ки ҳарякӣ ба дигаргуна дорадам ношод

که هریکی به دگرگونه داردم ناشاد

Бузургтар зи ҳунар дар Ироқ айбӣ нест

بزرگتر ز هنر در عراق عیبی نیست

з ман мапурс ки ин ном бар ту чун афтод ?

ز من مپرس که این نام بر تو چون افتاد ؟

Ҳунари наҳуфта чу анқо бимонад зон ки намонад

هنر نهفته چو عنقا بماند زآن که نماند

Касе ки бози шиносад эйро аз хоад

کسی که باز شناسد همای را از خاد

Танам гудохт чу мум аз ънои дарин фикрат

تنم گداخت چو موم از عنا درین فکرت

Ки оташ аз чаҳ ниҳоданд дар дили фӯлод ?

که آتش از چه نهادند در دل فولاد؟

Чаман чигуна брорости қомати ърър ?

چمن چگونه برآراست قامت عرعر؟

Сабо чигуна бпирости турраи шамшод ?

صبا چگونه بپیراست طره شمشاد ؟

Дилам чаҳ моя ҷигар хӯрд то бдонстм

دلم چه مایه جگر خورد تا بدانستم

Ки одамии з чаҳ пайдо шуду парии з чаҳ зод

که آدمی ز چه پیدا شد و پری ز چه زاد

Валек ҳеҷам аз ин дар Ироқ собит нест

ولیک هیچم از این در عراق ثابت نیست

Ту хоҳ дар Ҳамадони гиру хоҳ дар Бағдод

تو خواه در همدان گیر و خواه در بغداد

Марои худ аз ҳунар хеш нест чандон баҳр

مرا خود از هنر خویش نیست چندان بهر

Хушо фасонаи ширину қиссаи Фарҳод

خوشا فسانه شیرین و قصه فرهاد

Таматтуъӣ ки ман аз фазл дар ҷаҳон дидам

تمتعی که من از فضل در جهان دیدم

Ҳамон ҷафои падар буду силии устод

همان جفای پدر بود و سیلی استاد

Каминаи мояи ман шоирӣаст худ бингар

کمینه مایه من شاعری است خود بنگر

Ки чанд гӯна кашидам зи даст ӯ фарёд

که چند گونه کشیدم ز دست او فریاد

Ба пеш ҳар ки аз он ёд мекунам тарафӣ

به پیش هر که از آن یاد می کنم طرفی

намекунад пас аз он то тавонад аз ман ёд

نمی کند پس از آن تا تواند از من یاد

зи шеъри ҷинси ғазали хўштрст ва он ҳам нест

ز شعر جنس غزل خوشترست و آن هم نیست

Бизоъатӣ ки тавон сохтан аз он бунёд

بضاعتی که توان ساختن از آن بنیاد

Баннои умр харобӣ гирифт чанд кунам

بنای عمر خرابی گرفت چند کنم

зи рангу буии касони хонаи ҳаваси обод ?

ز رنگ و بوی کسان خانه هوس آباد؟

Маро аз он чаҳ ки ширин лабӣаст дар Кашмӣр ?

مرا از آن چه که شیرین لبی است در کشمیر؟

Маро аз он чаҳ ки симин барӣаст дар нўшод ?

مرا از آن چه که سیمین بری است در نوشاد ؟

Барин басанда кун аз ҳоли мадҳ ҳеҷ магӯӣ

برین بسنده کن از حال مدح هیچ مگوی

Ки шарҳи дарди дили он наметавонам дод

که شرح درد دل آن نمی توانم داد

Баин гулӣ ки аз ӯ бушковади маро ин аст

بهین گلی که از او بشکفد مرا این است

Ки банда хонам худроу сарвро озод

که بنده خوانم خود را و سرو را آزاد

Гуҳии лақаби нуҳуми ошуфтаи зангеро ҳур

گهی لقب نهم آشفته زنگیی را حور

Гуҳӣ хитоб кунам масти сифлаеро род

گهی خطاب کنم مست سفله ای را راد

Ҳазор домани гавҳар нисорашон кардам

هزار دامن گوهر نثارشان کردم

Ки ҳечкас шабаҳӣ дар канор ман наниҳод

که هیچکس شَبَهی در کنار من ننهاد

Ҳазор байт бигуфтам ки об аз ӯ бчкид

هزار بیت بگفتم که آب از او بچکید

Ки ҷузи зи дида дигар обам аз касе накушод

که جز ز دیده دگر آبم از کسی نگشاد

Дар ин замона чу фарёдрас наме байнам

در این زمانه چو فریادرس نمی بینم

Маро расад ки расонам бар осмони фарёд

مرا رسد که رسانم بر آسمان فریاد

Агар анояти шоҳам чу чанги ннўозд

اگر عنایت شاهم چو چنگ ننوازد

Чу ноӣ ҳосили фарёд ман шавад ҳамаи бод

چو نای حاصل فریاد من شود همه باد

Сари мулӯки ҷаҳони он ки зебад ва ҳасташ

سر ملوک جهان آن که زیبد و هستش

Ҳазор бандау чокар чу киқбоду Қубод

هزار بنده و چاکر چو کیقباد و قباد

Хдоигонӣ ки нисбати маъонӣ ӯ

خدایگانی که نسبت معانی او

Ҳисоби ҳафт фалак чун якеаст аз ҳафтод

حساب هفت فلک چون یکی است از هفتاد

Амли зи рағбат ӯ дар сахо ҳаме нозад

امل ز رغبت او در سخا همی نازد

Чу доягони арӯс аз ҳарисии домод

چو دایگان عروس از حریصی داماد

Фалаки зи бори бузургяш оҷизаст ва сазад

فلک ز بار بزرگیش عاجز است و سزد

Ки ин заъиф ниҳодаст ва он қавии волоад

که این ضعیف نهادست و آن قوی والاد

Қазо мақар шуд конҷо ки ҳукм ӯ бинишаст

قضا مقر شد کانجا که حکم او بنشست

Ба пои хизмату тоъат бибоядаш устод

به پای خدمت و طاعت ببایدش استاد

Чу ҳади Муҳамадат ӣнҷо расед вақт дуост

چو حد مَحمِدت اینجا رسید وقت دعاست

Худоаш дар ҳама вақте муайяну ҳофизи бод

خداش در همه وقتی معین و حافظ باد