Дил ҳаме хоҳад аз он писта ки шукр гирад

دل همی خواهد از آن پسته که شکّر گیرد

Ҷон тамаъ дорад аз он лаъл ки гавҳар гирад

جان طمع دارد از آن لعل که گوهر گیرد

Пистаи танги ту аз баҳри алоҷи дили ман

پسته تنگ تو از بهر علاج دل من

эй басои вирди шукуфта ки ба шукр гирад

ای بسا ورد شکفته که به شکّر گیرد

Рӯй ман аз паии тарафи камарат ҳар лаҳза

روی من از پی طرف کمرت هر لحظه

эй басои гавҳари носуфта ки дар зар гирад

ای بسا گوهر ناسفته که در زر گیرد

Ҷони ман вақт бихӯр сари мишкӣни зулфат

جان من وقت بخور سر مشکین زلفت

Аз дилу синаи ман миҷмар ва озар гирад

از دل و سینه من مجمر و آذر گیرد

Сарви ту бар з саман дорад ва дил ме хоҳад

سرو تو بر ز سمن دارد و دل می خواهد

Ки аз он сарви қадати барги саман бар гирад

که از آن سرو قدت برگ سمن بر گیرد

Тан ман шуд чу расани зулфи ту чанбар , чаҳ шавад

تن من شد چو رسن زلف تو چنبر،چه شود

Ки расани бози дилами гӯша чанбар гирад ?

که رسن باز دلم گوشه چنبر گیرد؟

Дам ҳар рӯзаи гармам чу ба ту дар нагирифт

دم هر روزه گرمم چو به تو در نگرفت

Оҳ ҳар субҳии сари дам ба ту кӣ дар гирад ?

آه هر صبحی سر دم به تو کی در گیرد ؟

Ҳарки хоҳад ки самани бордҳди сарв ӯ ро

هرکه خواهد که سمن باردهد سرو او را

Пои ёр чу ту сарви саманӣ бар гирад

پای یار چو تو سرو سمنی بر گیرد

Дар рикоби ғами ту дил ба Муродӣ нарасад

در رکاب غم تو دل به مرادی نرسد

Гар на фитроки шаҳаншоҳ Музаффар гирад

گر نه فتراک شهنشاه مظفر گیرد

Шери сурхи онк агар даст диҳад оҳӯ ро

شیر سرخ آنک اگر دست دهد آهو را

Аз сари қӯти дили пой ғазанфар гирад

از سر قوت دل پای غضنفر گیرد

Чун Сикандар шавад он рӯз ки бар тахт шавад

چون سکندر شود آن روز که بر تخت شود

Об ҳайвон кашад онгоҳ ки соғар гирад

آب حیوان کشد آنگاه که ساغر گیرد

эй фалаки қадар кигар аз ту иҷозат ёбад

ای فلک قدر که گر از تو اجازت یابد

Насар тоӣри сари тири ту ба шҳпр гирад

نسر طائر سر تیر تو به شهپر گیرد

Бахт аз йени хаймаи сари бофтаи сими таноб

بخت از ین خیمه سر بافته سیم طناب

Бар сари фарқи фалаки сои ту афсар гирад

بر سر فرق فلک سای تو افسر گیرد

Моҳ аз ин баҳри гиронмояи носуфтаи дрр

ماه از این بحر گرانمایه ناسفته دُرَر

Гардани малики туро ҳиҷла ба зевар гирад

گردن ملک تو را حجله به زیور گیرد

Туе он шоҳи ҳунарманд ки теғи ту чу субҳ

تویی آن شاه هنرمند که تیغ تو چو صبح

Малики олам ба яке зарбат ханҷар гирад

ملک عالم به یکی ضربت خنجر گیرد

Як шарари зи оташи хашми ту агар чархи асир

یک شَرر ز آتش خشم تو اگر چرخ اثیر

Пеши ин гунбади гарданда ахзар гирад

پیش این گنبد گردنده اخضر گیرد

Фалак аз ҳайбати он ҷунбиш зибқ ёбад

فلک از هیبت آن جنبش زیبق یابد

Ахтар аз шуълаи он сӯзиш ахгар гирад

اختر از شعله آن سوزش اخگر گیرد

Унфат ар пой наад дӯди зи дарёи хезад

عنفت ار پای نهد دود ز دریا خیزد

Лутфат аз даст кашад дар з самандар гирад

لطفت از دست کشد در ز سمندر گیرد

Гарчи бегона буд меҳр чу рӯй ту бидид

گرچه بیگانه بود مهر چو روی تو بدید

Накунад ҳеҷ такаллуф дар ховар гирад

نکند هیچ تکلف در خاور گیرد

Врчаҳи гумроҳ буд хасм ки захмат бихӯрад

ورچه گمراه بود خصم که زخمت بخورد

Накунад ҳеҷ таваққуфи раҳ маҳшар гирад

نکند هیچ توقف ره محشر گیرد

Лашкарат - ҳотҳми аллоҳ - чу паии хасми раванд

لشکرت -حاطهم الله - چو پی خصم روند

Бхдогар раҳашони сад Сикандар гирад

بخدا گر رهشان سدّ سکندر گیرد

Ин шавад раъди гуҳи машъала чун наъра занад

این شود رعد گه مشعله چون نعره زند

Ваон шавад барқи гуҳи ҳамла чу ханҷар гирад

وان شود برق گه حمله چو خنجر گیرد

Вази нишону асари мехи сами мураккабашон

وز نشان و اثر میخ سم مرکبشان

Чун фалак рӯй замини сӯрат ахтар гирад

چون فلک روی زمین صورت اختر گیرد

Шаҳрёрои хабари бод қирон ме доданд

شهریارا خبر باد قران می دادند

Ки ҳама рӯй замини зъзъу ср ср гирад

که همه روی زمین زعزع و صر صر گیرد

Бод дар аҳди ту кӣ Зуҳра он дошт ки ӯ

باد در عهد تو کی زهره آن داشت که او

Хоки пои ту на чун тоҷи басар бар гирад ? !

خاک پای تو نه چون تاج بسر بر گیرد ؟!

Гирд аз боди барангезӣ агар фармонат

گرد از باد برانگیزی اگر فرمانت

На чу фармони сулаймон паямбар гирад

نه چو فرمان سلیمان پیمبر گیرد

Комкоро чу Заҳир аз шарафи назми латиф

کامکارا چو ظهیر از شرف نظم لطیف

Ба гуҳи мадҳати ту хома ва дафтар гирад

به گه مدحت تو خامه و دفتر گیرد

Баҳр ӯ дасти замони дафтари афлоки орад

بهر او دست زمان دفتر افلاک آرد

Пеш ӯ тири фалаки хома ва меҳвар гирад

پیش او تیر فلک خامه و محور گیرد

Лекини ин ҳар ду мусаххар шудаи фармонат

لیکن این هر دو مُسخّر شده فرمانت

Хуш набошад ки чу ман зарра мусаххар гирад

خوش نباشد که چو من ذره مسخر گیرد

Ҳркҷои даври фалаки тир ҷафо андозад

هرکجا دور فلک تیر جفا اندازد

Сипари сина ӯ даҳр баробар дорад

سپر سینه او دهر برابر دارد

То яқин бошад бар халқ ки шеру шамшер

تا یقین باشد بر خلق که شیر و شمشیر

Хасм бемар шаканд оҳӯӣ бемар гирад

خصم بی مر شکند آهوی بی مر گیرد

Теғи қаҳри ту чунон бод ки хоқон шаканд

تیغ قهر تو چنان باد که خاقان شکند

Шери номи ту чунон бод ки қайсар гирад

شیر نام تو چنان باد که قیصر گیرد