Шарҳи ғами ту лиззати шодӣ ба ҷон диҳад

شرح غم تو لذت شادی به جان دهد

Шукри лаби ту таъми шукр водҳон диҳад

شکر لب تو طعم شکر وادهان دهد

Тоўси ҷон ба ҷилваи даройади зхрмӣ

طاوس جان به جلوه درآید زخرمی

Гар тӯтии лабат ба ҳадисӣ забон диҳад

گر طوطی لبت به حدیثی زبان دهد

Шамъии сети чеҳраи ту ки ҳар шаби зи нури хеш

شمعی ست چهره تو که هر شب ز نور خویش

Парвонаи ато ба ма осмон диҳад

پروانه عطا به مه آسمان دهد

Халқии зи партави ту чу парвона сӯхтанд

خلقی ز پرتو تو چو پروانه سوختند

Кас нест каз ҳақиқати рӯят нишон диҳад

کس نیست کز حقیقت رویت نشان دهد

Зулфат ба ҷодӯии бабрад ҳар куҷои дилии сет

زلفت به جادوی ببرد هر کجا دلی ست

Вонгаҳ ба чашму абрӯӣ номеҳрбон диҳад

وانگه به چشم و ابروی نامهربان دهد

Ҳиндӯ надидаам ки чу таркони ҷангҷӯӣ

هندو ندیده ام که چو ترکان جنگجوی

Ҳарчӣ оядаш бадаст ба тир ва камон диҳад

هرچه آیدش بدست به تیر و کمان دهد

Ҷузи зулфу чеҳра ту надидам ки ҳечкас

جز زلف و چهره تو ندیدم که هیچکس

Хуршедро ззлмти шаби соя бон диҳад

خورشید را زظلمت شب سایه بان دهد

Мқбл касе буд ки чу хуршеди оризат

مقبل کسی بود که چو خورشید عارضت

Ҳиҷронаш то ба сояи зулфат амон диҳад

هجرانش تا به سایه زلفت امان دهد

Гар дар рухами бихандӣ бар ман манеҳ сипос

گر در رخم بخندی بر من منه سپاس

Кони хосияти ҳамеи рух чун заъфарон диҳад

کان خاصیت همی رخ چون زعفران دهد

Моиему оби дида ки саққои кӯии дӯст

ماییم و آب دیده که سقای کوی دوست

Даҳ машк аз ин матоъ ба як тоӣ нон диҳад

ده مشک از این متاع به یک تای نان دهد

Вақтаст агар лаби ту ба аҳди музавварӣ

وقت است اگر لب تو به عهد مزوّری

Бемори ишқро шукр ва нордон диҳад

بیمار عشق را شکر و ناردان دهد

Ва он бахти кӯ ки ошиқи ранҷури қӯтӣ

و آن بخت کو که عاشق رنجور قوتی

Бо ин дили заъифу тан нотавон диҳад ?

با این دل ضعیف و تن ناتوان دهد؟

Ваон тоқат аз куҷо ки садоеи зи дарди дил

وان طاقت از کجا که صدایی ز درد دل

Дар боргоҳи хусрави хусрав нишон диҳад

در بارگاه خسرو خسرو نشان دهد

Фарёди ман зи торами гардуни гузашт ва нест

فریاد من ز طارم گردون گذشت و نیست

Имкони онки заҳмати он остон диҳад

امکان آنک زحمت آن  آستان دهد

На курсии фалак наад андешаи зери пой

نه کرسی فلک نهد اندیشه زیر پای

То бӯса бар рикоби қизил Арсалон диҳад

تا بوسه بر رکاب قزل ارسلان دهد

Дар музиъӣ ки чун дами рӯҳи алқудси зи бод

در موضعی که چون دم روح القدس ز باد

Нусрат эй роят ӯро равон диҳад

نصرت همای رایت او را روان دهد

Теғаши зи каллаи сар бе мағзи душманон

تیغش ز کله سر بی مغز دشمنان

Насрини чархро чу эй устихон диҳад

نسرین چرخ را چو همای استخوان دهد

Дар барги рези умри адуи сарсари аҷал

در برگ‌ریز عمر عدو صرصر اجل

Наврӯзро табиати фасл хазон диҳад

نوروز را طبیعت فصل خزان دهد

Атрофи боғи маъракаро теғи оби ранг

اطراف باغ معرکه را تیغ آب رنگ

Аз хӯни куштаи ранги гул арғавон диҳад

از خون کشته رنگ گل ارغوان دهد

Тар домании душманаш аз рӯй хосият

تر دامنی دشمنش از روی خاصیت

Ранг аз буруни ҷавшан ва бргстўон диҳад

رنگ از برون جوشن و برگستوان دهد

Роҳи наҷот баста шавад бар замин чунонк

راه نجات بسته شود بر زمین چنانک

Марг аз ҳазари нишон ба раҳ каҳкашон диҳад

مرگ از حذر نشان به ره کهکشان دهد

Ҳар саргароне ки кунад хасм ӯ ба умр

هر سرگرانیی که کند خصم او به عمر

Бозуаши вақти ҳамла ба гурз гарон диҳад

بازوش وقت حمله به گرز گران دهد

эй хусравӣ ки ҳифзи ту аз роҳи иҳтимом

ای خسروی که حفظ تو از راه اهتمام

Гӯгирдро зсўлти оташ амон диҳад

گوگرد را  زصولت آتش امان دهد

Ҳар ҷо ки роят аз дар тадбир дар шавад

هر جا که رایت از در تدبیر در شود

Тақдир бар всодаҳи ҳукмаш макон диҳад

تقدیر بر وساده حکمش مکان دهد

Перанд чархи вохтар вбхти ту навҷавон

پیرند چرخ واختر وبخت تو نوجوان

Он ба ки пери давлати худ бо ҷавон диҳад

آن به که پیر دولت خود با جوان دهد

Фар эй салтанати онро буд ба ҳақ

فرّ همای سلطنت آن را بود به حق

Каши ҳукми ту ба сояи чатр ошён диҳад

کش حکم تو به سایه چتر آشیان دهد

Ҳроҳнӣ ки бар сар чӯбӣ кунанд рост

هرآهنی که بر سر چوبی کنند راست

Чун рмҳи ту чигуна қарор ҷаҳон диҳад ?

چون رُمح تو چگونه قرار جهان دهد ؟

Эъҷоз Мӯсавӣ набӯд ҳркҷо касе

اعجاز موسوی نبود هرکجا کسی

Чӯбии Шуайби вор ба даст шубон диҳад

چوبی شعیب وار به دست شبان دهد

Сад қарн бар ҷаҳон гузарад то зимоми малик

صد قرن بر جهان گذرد تا زمام ملک

Иқбол дар каф чу ту соҳиб қирон диҳад

اقبال در کف چو تو صاحب قران دهد

Дар разми рустамии ту ва дар базми ҳотамӣ

در رزم رستمی تو و در بزم حاتمی

Гардуни туро Аннану қадаҳи баҳр он диҳад

گردون تو را عنان و قدح بهر آن دهد

Бо баҳри барзанӣ чу ба пешати қадаҳ наад

با بحر برزنی چو به پیشت قدح نهد

Вази меҳри кини кашӣ чу ба дастат Аннан диҳад

وز مهر کین کشی چو به دستت عنان دهد

Ҳар кӯ чу теғ бо ту забон оварӣ кунад

هر کو چو تیغ با تو زبان آوری کند

Қаҳрати ҷавоб ӯ ба забон синон диҳад

قهرت جواب او به زبان سنان دهد

Дар гирди боргоҳи ту кайвони шаби итоқ

در گرد بارگاه تو کیوان شب یتاق

То рӯзи бӯса бар қадам посбон диҳад

تا روز بوسه بر قدم پاسبان دهد

Шоҳои хилоиқ аз ту азиз ва тавонгаранд

شاها خلایق از تو عزیز و توانگرند

Дарвешем сазад ки ба даст ҳўон диҳад ?

درویشیم سزد که به دست هوان دهد؟

Пӯшидаи Зуҳраи ҷомаи зарбафту муштарӣ

پوشیده زُهره جامه زربفت و مشتری

Муҳтоҷи хирқа Эйаст ки бар тлилсон диҳад

محتاج خرقه ای است که بر طلیلسان دهد

Дар аҳд чун ту шоҳӣ каз фазлаи сахоат

در عهد چون تو شاهی کز فضله سخات

Ҳар рӯзи чархи ротби дарё ва кон диҳад

هر روز چرخ راتب دریا و کان دهد

Шояд ки баъди хизмати яксола дар Ироқ

شاید که بعد خدمت یکساله در عراق

Нонам ҳануз хусрав Мозандарон диҳад ? !

نانم هنوز خسرو مازندران دهد؟!

То осмон чу кисвати шабро руфӯ кунад

تا آسمان چو کسوت شب را رفو کند

Гоҳ аз шаҳоби сӯзану гуҳ ресмон диҳад

گاه از شهاب سوزن و گه ریسمان دهد

Бодӣ чунонк кисвати умри туро қазо

بادی چنانک کسوت عمر تو را قضا

Як сари тарози мамлакат ҷовдон диҳад

یک سر طراز مملکت جاودان دهد