Сипедаи дам ки занад абри хайма дар гулзор

سپیده دم که زند ابر خیمه در گلزار

Гул аз сароча хилват равад ба сафаи бор

گل از سراچه خلوت رود به صُفه بار

зи эътидоли ҳавои ҳукм ҷонвар гирад

ز اعتدال هوا حکم جانور گیرد

Агар ба нӯки қалам сӯратӣ кунанд нигор

اگر به نوک قلم صورتی کنند نگار

Сурӯди хоркн аз андалеб нест аҷаб

سرود خارکن از عندلیب نیست عجب

Ки муддатии сарв кораш набӯд ҷуз бо хор

که مدتی سرو کارش نبود جز با خار

Чаҳ ҳолатаст ки мурғон ҳаме зананд наво ?

چه حالت است که مرغان همی زنند نوا؟

Чаҳ мӯҷибаст ки гулҳо ҳаме кунанд нисор ?

چه موجب است که گلها همی کنند نثار؟

Ҳануз сарви сеӣ дар наёмада сет ба рақс

هنوز سرو سهی در نیامده ست به رقص

Чаро ба даст задани хуш бар омадаи сети чанор ?

چرا به دست زدن خوش بر آمده ست چنار؟

Арӯси боғи магар ҷилва мекунад имрӯз

عروس باغ مگر جلوه می کند امروز

Ки боди ғолияи сои сету абри лўлўи бор

که باد غالیه سای ست و ابر لولو بار

Кулем вори зи шохи дарахти булбул ро

کلیم وار ز شاخ درخت بلبل را

Фурӯғи оташ гул кард ошиқи дидор

فروغ آتش گل کرد عاشق دیدار

Ҳануз но шудаи сӯсани збнди маҳди озод

هنوز نا شده سوسن زبند مهد آزاد

Дароз кард забон чун Масеҳ дар гуфтор

دراز کرد زبان چون مسیح در گفتار

Чаман ҳануз лаб аз шери абри ноштаҳ

چمن هنوز لب از شیر ابر ناشته

Чу шоҳидони хат сабзаш дамид гирди изор

چو شاهدان خط سبزش دمید گرد عذار

Ниҳодаи наргиси раъно ба хоби мастии сар

نهاده نرگس رعنا به خواب مستی سر

Ҳануз ношуда аз чашм ӯ нишони хумор

هنوز ناشده از چشم او نشان خمار

Ҷаҳони бад-ӣни сифат аз хуррамии маҷлису шоҳ

جهان بدین صفت از خرمی مجلس و شاه

Дар ӯ чунонк дар аснои соли фасли баҳор

در او چنانک در اثنای سال فصل بهار

На маҷлисаст сипеҳрии сет каз мтолъ ӯ

نه مجلس است سپهری ست کز مطالع او

Битобад ахтари исмат ба соъатии сад бор

بتابد اختر عصمت به ساعتی صد بار

Касе гумони набард дар ҳарими ҳазрат ӯ

کسی گمان نبرد در حریم حضرت او

Ки аз ҷафои фалак бар дилӣ буд озор

که از جفای فلک بر دلی بود آزار

Замонаи наъра таҳсин занад чу мадҳати шоҳ

زمانه نعره تحسین زند چو مدحت شاه

Ба гӯш ӯ расад аз лафзи ровии ашъор

به گوش او رسد از لفظ راوی اشعار

зи баси тараннуми волҳони мутрибон ки дарав

ز بس ترنم والحان مطربان که درو

Ҳамеша мағзи фалак пар навой мўсиқор

همیشه مغز فلک پر نوای موسیقار

Ба расми хизмату тоъат ба ҷои сари ҳонгон

به رسم خدمت و طاعت به جای سر هنگان

Мулӯк саф зада бар даргааши ямини висор

ملوک صف زده بر درگهش یمین ویسار

Нишаста хусрав рӯй замин ба истеҳқоқ

نشسته خسرو روی زمین به استحقاق

Фарози маснади шоҳаншаҳии сулаймони вор

فراز مسند شاهنشهی سلیمان وار

Хдоигони мулӯки замонаи нусрати дайн

خدایگان ملوک زمانه نصرت دین

Ки меҳру моҳ ба фармон ӯ кунанд мор

که مهر و ماه به فرمان او کنند مار

Ҷҳонгшои Абубакри бен Муҳамади онк

جهانگشای ابوبکر بن محمد آنک

Ба як пиёда кунад дафъи сад ҳазор савор

به یک پیاده کند دفع صد هزار سوار

Зхоки маҷлис ӯ буи хулд ме ояд

زخاک مجلس او بوی خلد می آید

Чунонк накҳати анбари зи талабаи аттор

چنانک نکهت عنبر ز طلبه عطار

Дар ин чунин сира вақте каси он чунон маҷлис

در این چنین سره وقتی کس آن چنان مجلس

Ба ихтиёри бнгзорди ин сухан бигзор

به اختیار بنگذارد این سخن بگذار

Ҳасуди тӯҳмати бади хидматии ниҳоди маро

حسود تهمت بد خدمتی نهاد مرا

Ки шуд зи даргаи фармони даҳ ҷаҳони безор

که شد ز درگه فرمان ده جهان بیزار

Касе ки ӯ набӯд огаҳ аз ъқидти ман

کسی که او نبود آگه از عقیدت من

Чу ин сухани шунӯд бовараш кунад ночор

چو این سخن شنود باورش کند ناچار

Чу ин аломат ҷаҳласту номи ман оқил

چو این علامت جهلست و نام من عاقل

Кунун куҷо барам ин нанг ва чун кашами ин ор

کنون کجا برم این ننگ و چون کشم این عار

Маҷоли сабр куҷо бошудам чу дар ҳақи ман

مجال صبر کجا باشدم چو در حق من

Замона бар сари ботили намояди ин исрор

زمانه بر سر باطل نماید این اصرار

Тамаъи мадор ки куффор башикананд салиб

طمع مدار که کفار بشکنند صلیب

Басаст ин ки набанданд муъминони зуннор

بس است این که نبندند مومنان زنار

Ҷаҳони пноҳои имрӯз дар замонаи туе

جهان پناها امروز در زمانه تویی

Ки рӯзгор ба аҳд ту дорад астзҳор

که روزگار به عهد تو دارد استظهار

Фалак ба ҷоҳи ту афрошти пушт бо маснад

فلک به جاه تو افراشت پشت با مسند

Ситами зи адл ту оварад рӯй дар девор

ستم ز عدل تو آورد روی در دیوار

Замонаи дасти туро дид зомини арзоқ

زمانه دست تو را دید ضامن ارزاق

Ситораи теғ тўро ёфт қотеъи аъмор

ستاره تیغ تورا یافت قاطع اعمار

Ғубори мавкибати он кимиёӣ муътабар аст

غبار موکبت آن کیمیای معتبر است

Ки шуд сбикаҳи хуршед аз ӯ тамоми айёр

که شد سبیکه خورشید از او تمام عیار

Касе ки ъзи қабул ту ёфт дар олам

کسی که عز قبول تو یافت در عالم

Ба чашми ҳиммат ӯ малики раии намояди хор

به چشم همّت او ملک ری نماید خوار

Қарор чу будам дар фироқи ҳазрати ту

قرار چو بودم در فراق حضرت تو

Ҳануз кори маро то фалак надода қарор

هنوز کار مرا تا فلک نداده قرار

зи сад ниҳол ки дар боғи умри бншондм

ز صد نهال که در باغ عمر بنشاندم

Яке ҳануз збхтм наёмада сет ба ёр

یکی هنوز زبختم نیامده ست به یار

Замона то надиҳад дод фазлу дониши ман

زمانه تا ندهد داد فضل و دانش من

Чигуна даст бидорам зи доманаши зинҳор ?

چگونه دست بدارم ز دامنش زنهار؟

Чаҳ вақти азлат ва ҳангом инзивост маро ?

چه وقت عزلت و هنگام انزواست مرا؟

Наронда даври таматтуъи зи гунбади даввор

نرانده دور تمتع ز گنبد دوار

Ҳануз пеш рикобам набарда бар сари дӯш

هنوز پیش رکابم نبرده بر سر دوش

Ба ҷои ғошияи кимхти моҳи ғошияи дор

به جای غاشیه کیمخت ماه غاشیه دار

Ҳануз аз пас пуштами ҳамоили ҷавзо

هنوز از پس پشتم حمایل جوزا

Накарда бар сари шамшери некӯони ттор

نکرده بر سر شمشیر نیکوان تتار

Сар аз бисоти шҳншаҳ чигуна бурдорам

سر از بساط شهنشه چگونه بردارم

Нъўзболлаҳи безорам аз чунин сарукор

نعوذبالله بیزارم از چنین سروکار

Бидон худоӣ ки зарроти осмону замин

بدان خدای که ذرات آسمان و زمین

Ҳаме кунанд ба покии зот ӯ иқрор

همی کنند به پاکی ذات او اقرار

Бидон қадим ки дар аҳди аввалят ӯ

بدان قدیم که در عهد اولیت او

Ҷаҳон набӯд ва набӯд аз ҷаҳонёни осор

جهان نبود و نبود از جهانیان آثار

Чу осмону заминро ба анбиёи бнўохт

چو آسمان و زمین را به انبیا بنواخت

Яке аз он ду надонист кафш аз дастор

یکی از آن دو ندانست کفش از دستار

Чу одамӣу париро ба аҳбтўои афканд

چو آدمی و پری را به اهبطوا افکند

Бар омад аз дил ҳар як ҳазор нолаи зор

بر آمد از دل هر یک هزار ناله زار

Чунон наҳуфт дар атрофи ғайби сари қадар

چنان نهفت در اطراف غیب سرّ قَدَر

Ки раҳи набарди бадви ваҳму фикрати ағёр

که ره نبرد بدو وهم و فکرت اغیار

Чунон нигошт бар алвоҳи ақли сӯрати илм

چنان نگاشت بر الواح عقل صورت علم

Ки хираи гашт дар ӯ дидаи аўлўолобсор

که خیره گشت در او دیده اولوالابصار

Чу хити субҳу шафақи баст бар амӯди уфуқ

چو خیط صبح و شفق بست بر عمود افق

Тарозуии шаби врўзи истод чун тайёр

ترازوی شب وروز ایستاد چون طیار

Ба сонеъӣ ки биёрост боғи фитрат ро

به صانعی که بیاراست باغ فطرت را

Ба ҳасани қомат чун сарв ва рӯй чун гулнор

به حسن قامت چون سرو و روی چون گلنار

Ба мубдиъӣ ки дар аҷзои хок таъбия кард

به مبدعی که در اجزای خاک تعبیه کرد

Дили худои шиносу забони шукри гузор

دل خدای شناس و زبان شکر گزار

Бидон ҷавод ки чун абри боди дастӣ ро

بدان جواد که چون ابر باد دستی را

Вуҷӯҳ чарх диҳад солҳо ба як идрор

وجوه چرخ دهد سالها به یک ادرار

Бидон латиф ки чун боди хоксорӣ ро

بدان لطیف که چون باد خاکساری را

Кунад мубашшири имдоди лутф дар ашҷор

کند مبشر امداد لطف در اشجار

Бидон ҳалим ки дар як нафас фурӯ шавед

بدان حلیم که در یک نفس فرو شوید

Ҳазор номаи исён ба оби истиғфор

هزار نامه عصیان به آب استغفار

Бидон Карим кигар ҳасри неъматаши талабӣ

بدان کریم که گر حصر نعمتش طلبی

Шумор он натавон кард то ба рӯзи шумор

شمار آن نتوان کرد تا به روز شمار

Чу дасти ҳикмат ӯ тай кунад сҷли вуҷӯд

چو دست حکمت او طی کند سجل وجود

На аз диёр нишон монад ва на аз диёр

نه از دیار نشان ماند و نه از دیّار

Чу хутбаи лмни алмалик бар ҷаҳон хонд

چو خطبه لمن الملک بر جهان خواند

Буруни баради зи димоғи ҷаҳонёни пиндор

برون برد ز دماغ جهانیان پندار

Бидон злозли ҳайбат ки дар шабонгаҳи умр

بدان زلازل هیبت که در شبانگه عمر

Кунад змстии ғифлати нуфусро ҳӯшёр

کند زمستی غفلت نفوس را هوشیار

Бидон мунодии иззат ки дар саҳари гуҳи ҳашар

بدان منادی عزّت که در سحر گه حشر

Кунад зи хоби адами коинотро бедор

کند ز خواب عدم کاینات را بیدار

Ба тӯҳфаҳои каромат ки аз даричаи ғайб

به تحفه های کرامت که از دریچه غیب

ДроФкннди муҳайё ба домани ахёр

درافکنند مهیا به دامن اخیار

Ба ҷазбаҳои аноят ки дар муқобили он

به جذبه های عنایت که در مقابل آن

Ба ним зарра насинҷид бизоъати Аброр

به نیم ذرّه نسنجد بضاعت ابرار

Ба гнҷномаҳи раҳмат ки сари тоўилш

به گنجنامه رحمت که سرّ تاویلش

Касе надонад беруни зи олами алосрор

کسی نداند بیرون ز عالم الاسرار

Ба меҳри дарҷи набувват ки ани вадиат ро

به مُهر دُرج نبوت که ان ودیعت را

Набӯд ҳеҷ Аминӣ чу Аҳмади мухтор

نبود هیچ امینی چو احمد مختار

Ҳануз субҳ рисолат накарда буд тулӯъ

هنوز صبح رسالت نکرده بود طلوع

Ки шуд зи акси ҷабинаши ҷаҳони пар аз анвор

که شد ز عکس جبینش جهان پر از انوار

Бидон сакинаи исмат ки кард хурсандаш

بدان سکینه عصمت که کرد خرسندش

Ба пардаи дории як анкабут бар дар ғор

به پرده داری یک عنکبوت بر در غار

Бидон эй саодат ки раҳмати азалӣ

بدان همای سعادت که رحمت ازلی

Фиканд соя ӯ бар муҳоҷиру ансор

فکند سایه او بر مهاجر و انصار

Ба ҳурмати қадами сидқи он ҷўонмродн

به حرمت قدم صدق آن جوانمرادن

Ки каси набарди бадишони сабақи дарин мзмор

که کس نبرد بدیشان سبق درین مضمار

Ба нури талъати хусрав ки осмони густох

به نور طلعت خسرو که آسمان گستاخ

Назар бар ӯ натавонад гумоштани зи виқор

نظر بر او نتواند گماشتن ز وقار

Ба чори болаши қадараш ки баҳр ӯ зада анд

به چار بالش قدرش که بهر او زده اند

Ду сояи бони сиёҳи вспиди лайл ва наҳор

دو سایه بان سیاه وسپید لیل و نهار

Бидон блорк гавҳар фишон ки дар кафи шоҳ

بدان بلارک گوهر فشان که در کف شاه

Басони қатра обаст дар миёни баҳор

بسان قطره آب است در میان بحار

Бидон саманди замони суръати замини паймоӣ

بدان سمند زمان سرعت زمین پیمای

Бидон каманди сипеҳри афкани ситораи шикор

بدان کمند سپهر افکن ستاره شکار

Ба ҳақи ин ҳамаи сӯи гандҳо ки аз азимат

به حق این همه سو گند ها که از عظمت

Бар осмону замини ҳамли он буд душвор

بر آسمان و زمین حمل آن بود دشوار

Ки чашми ман ба ҷаҳони он замон шавад равшан

که چشم من به جهان آن زمان شود روشن

Каз остонаи шаҳи бистарам ба дидаи ғубор

کز آستانه شه بستُرم به دیده غبار

Хдоигоногар кашфи ҳол ман бикунӣ

خدایگانا گر کشف حال من بکنی

зи сидқ ҳар чаҳ намудем яке буд зи ҳазор

ز صدق هر چه نمودم یکی بود ز هزار

Дар туро ба ҳамаи шарқ ва ғарб нафурӯшам

در تو را به همه شرق و غرب نفروشم

Ки хоки тӯда фонӣ надорад ин миқдор

که خاک توده فانی ندارد این مقدار

зи хизмати ту чаҳ шоғил буд маро ба ҷаҳон ?

ز خدمت تو چه شاغل بود مرا به جهان؟

Кадоми хешу қаробати кадоми малику ъқор

کدام خویش و قرابت کدام ملک و عقار

Нассоби мояи ман донишаст ва май доне

نصاب مایه من دانش است و می دانی

Ки ин матоъ наёрад баҳо дар йени бозор

که این متاع نیارد بها در ین بازار

зи ҳазратати сабаби ғайбатам ҳамин бӯда сет

ز حضرتت سبب غیبتم همین بوده ست

Ки бӯдаам ба дили озурда ва ба дили бемор

که بوده ام به دل آزرده و به دل بیمار

Чаҳ доғҳо ки з чархам нишаст дар сина

چه داغها که ز چرخم نشست در سینه

Чаҳ ашкҳо ки зи чашмами давид бар рухсор

چه اشکها که ز چشمم دوید بر رخسار

Ҳануз дар ғами он мондаам ки чун уфтад

هنوز در غم آن مانده ام که چون افتد

зи мавҷи ҳодисаи киштии умри ман ба канор ?

ز موج حادثه کشتی عمر من به کنار؟

Агар зхўФи врҷо дар таҳайюрам зон аст

اگر زخوف ورجا در تحیرم زان است

Ки пой бар сар ганҷасту даст дар дами мор

که پای بر سر گنج است و دست در دم مار

Марои шикоят бисёру шукр андак ҳаст

مرا شکایت بسیار و شکر اندک هست

Агар чаҳ меназанам дами зи андак ва бисёр

اگر چه می نزنم دم ز اندک و بسیار

Миёни оламу ҷоҳили тафовут ин қадараст

میان عالم و جاهل تفاوت این قدرست

Ки ин кашида Аннан бошад он гусастаи маҳор

که این کشیده عنان باشد آن گسسته مهار

Қадами зи доираи берун наме нуҳуми кохр

قدم ز دایره بیرون نمی نهم کاخر

Ба сар ба гирд ҷаҳон гашта гир чун пари гор

به سر به گرد جهان گشته گیر چون پر گار

Ба рӯз , дарси саноӣ ту мекунам талқин

به روز،درس ثنای تو می کنم تلقین

Ба шаб , вазифаи мадҳ ту мекунам такрор

به شب، وظیفه مدح تو می کنم تکرار

Ба сӯии сидраи змни мурғ тоъатӣ напарад

به سوی سدره زمن مرغ طاعتی نپرد

Ки рқъаҳ эй набард аз дуоат дар минқор

که رقعه ای نبرد از دعات در منقار

Дароз мешавад ин моҷаро ва май тарсам

دراز می شود این ماجرا و می ترسم

Ки аз малолати хотир касе кунад инкор

که از ملالت خاطر کسی کند انکار

Збҳри хусрав аз йен ба дуо наме донам

زبهر خسرو از ین به دعا نمی دانم

Ки то абад аз умри хеш бар хурдор

که تا ابد از عمر خویش بر خوردار