Бикшод ишқ рӯй ту чун рӯзгори даст

بگشاد عشق روی تو چون روزگار دست

Даст ғамат бибаст марои устувори даст

دست غمت ببست مرا استوار دست

Дар пои меҳнати ту аз он даст май занам

در پای محنت تو از آن دست می زنم

То брнагирӣ аз сари ман дили афкори даст

تا برنگیری از سر من دل افکار دست

Пеши лабат ба кдиаҳи як бӯса ҳар шабӣ

پیش لبت به کدیه یک بوسه هر شبی

Дил чун чанор пеш кашад садҳазори даст

دل چون چنار پیش کشد صدهزار دست

Грбндаҳ дар висоли лабат даст ёбадӣ

گربنده در وصال لبت دست یابدی

Барадии нишотам аз майандагусор даст

بردی نشاطم از می انده گسار دست

Ман хоҳамӣ ки бар ту марои даст бо шудӣ

من خواهمی که بر تو مرا دست با شدی

Тадбир чаҳ чу май надиҳади рӯзгори даст ?

تدبیر چه چو می ندهد روزگار دست؟

Ҳрдм чу гул кунӣ руху гӯйии маро ба танз

هردم چو گل کنی رخ و گویی مرا به طنز

Каз ҷустан ту гашти марои пари зхори даст

کز جستن تو گشت مرا پر زخار دست

Дар пой ғам фиканд марои дасти ишқи ту

در پای غم فکند مرا دست عشق تو

Зини танзҳо барои дил ман бидор даст

زین طنز ها برای دل من بدار دست

Дил бе қарори гашти маро дар ҳавои ту

دل بی قرار گشت مرا در هوای تو

Тозад бар он ду силсила бе қарори даст

تازد بر آن دو سلسله بی قرار دست

Натавон задан ба зулфи туро даст то назд

نتوان زدن به زلف تو را دست تا نزد

Дил дар рикоби давлати садри кбори даст

دل در رکاب دولت صدر کبار دست

Махдуми шарқи соҳиби дунёи зиёи дайн

مخدوم شرق صاحب دنیا ضیاء دین

Кӯи рости гоҳи ҷӯад чу абри баҳори даст

کو راست گاه جود چو ابر بهار دست

Абдурашид онк кашид осмон ба аҷз

عبدالرشید آنک کشید آسمان به عجز

Пеши ямин ӯ зброи ясори даст

پیش یمین او زبرای یسار دست

Он садру сарварӣ ки ҷаҳони гоҳи мкрмт

آن صدر و سروری که جهان گاه مکرمت

Дар пой ӯ занад зпии ифтихори даст

در پای او زند زپی افتخار دست

Гардун ки ҳар шабӣ ба ҷаҳон поймол ӯст

گردون که هر شبی به جهان پایمال اوست

Гуфташ ки дор бар сари ман зинҳор даст

گفتش که دار بر سر من زینهار دست

эй дасти бардаи рои ту аз ҷурми офтоб

ای دست برده رای تو از جرم آفتاب

Вай дода бар замонаи тўрои кирдигори даст

وی داده بر زمانه تورا کردگار دست

Ҳар кас ки бар бисоти рафеъати ниҳоди пой

هر کس که بر بساط رفیعت نهاد پای

Барад аз ҷаҳони саркаши нопойдори даст

برد از جهان سرکش ناپایدار دست

Ҳар бомдоди субҳи мунаввари зи осмон

هر بامداد صبح منوّر ز آسمان

Бӯсади рикоби пои туро шармсори даст

بوسد رکاب پای تو را شرمسار دست

Гар бар ҷидор хонд доъии санои ту

گر بر جدار خواند داعی ثنای تو

Беруни ҷаҳд чу барги дарахт аз ҷидори даст

بیرون جهد چو برگ درخت از جدار دست

Чун хотирам ба кана мдиҳт наме расад

چون خاطرم به کنه مدیحت نمی رسد

Табъами зъҷзи баради сӯии ихтисори даст

طبعم زعجز برد سوی اختصار دست

Ҳамвора то гароед баҳри дуои хайр

همواره تا گراید بهر دعای خیر

Дар фазли боргоҳи тавозуъ ба кори даст

در فضل بارگاه تواضع به کار دست

Дасти сахо ба ҷайби карам бар барои ман

دست سخا به جیب کرم بر برای من

Комсоли бас тиҳӣаст марои ҳамчуи пори даст

کامسال بس تهی است مرا همچو پار دست