Зон зулфи анбарин ки ба гул бар ниҳода Эй
زان زلف عنبرین که به گل بر نهاده ای
Сад гӯнаи доғ бар дили анбари ниҳода Эй
صد گونه داغ بر دل عنبر نهاده ای
Махмури ишқро набӯдаи чорае ки ту
مخمور عشق را نبوده چاره ای که تو
Меҳри ақиқ бар майу шукри ниҳода Эй
مهر عقیق بر می و شکر نهاده ای
Аз ашки лаъли соғари чашмам лаболаб аст
از اشک لعل ساغر چشمم لبالب است
То лаб чаро бар он лаби соғари ниҳода Эй
تا لب چرا بر آن لب ساغر نهاده ای
Худ аз барои сари зира аз баҳри тан буд
خود از برای سر زره از بهر تن بود
Ту моҳ рӯй одати дигари ниҳода Эй
تو ماه روی عادت دیگر نهاده ای
Дар бар гирифтае дил чун худ оҳанӣн
در بر گرفته ای دل چون خود آهنین
Ваон зулф чун зираро бар сари ниҳода Эй
وان زلف چون زره را بر سر نهاده ای
Сар бар намекунӣ зи такаббури магар ки пой
سر بر نمی کنی ز تکبر مگر که پای
Бар остони шоҳи Музаффари ниҳода Эй
بر آستان شاه مظفر نهاده ای
Он шоҳи шоҳзода ки иқбол гуядаш
آن شاه شاهزاده که اقبال گویدش
Каз фахри пой бар сари ахтари ниҳода Эй
کز فخر پای بر سر اختر نهاده ای
Бўбкрбни Муҳамад кандар диёри куфр
بوبکربن محمد کاندر دیار کفر
Оташи ҳазор бор чу ҳайдари ниҳода Эй
آتش هزار بار چو حیدر نهاده ای
Давлат ба туаст зиндау миллат ба туаст шод
دولت به توست زنده و ملت به توست شاد
К-эйин ҳар ду лоиқ ва дар хури ниҳода Эй
کایین هر دو لایق و در خور نهاده ای
Бо онк дар бдоити умрии ҳазор бор
با آنک در بدایت عمری هزار بار
По бар сари сипеҳри Муъаммари ниҳода Эй
پا بر سر سپهر مُعَمَّر نهاده ای
Касро фароз хеш набинӣ чу аз улувва
کس را فراز خویش نبینی چو از عُلُوّ
Минбари фарози гунбади ахзари ниҳода Эй
منبر فراز گنبد اخضر نهاده ای
Зон дам ки аз лаб ту бишуста сети дояи шер
زان دم که از لب تو بشسته ست دایه شیر
Лабро ба меҳр бар лаби ханҷари ниҳода Эй
لب را به مهر بر لب خنجر نهاده ای
Ҳар кас ки бо маноқиби ҳайдари ббиндт
هر کس که با مناقب حیدر ببیندت
Донад ки ҷср бар дар хайбари ниҳода Эй
داند که جسر بر در خیبر نهاده ای
То кардае забонаи снҷқи сӯии ҳаво
تا کرده ای زبانه سنجق سوی هوا
Такбир дар забони ду пайкари ниҳода Эй
تکبیر در زبان دو پیکر نهاده ای
Дайраст тоҳм аз так асбу зи гирди роҳ
دیرست تاهم از تک اسب و ز گرد راه
Рахти Масеҳёни ҳама бар хари ниҳода Эй
رخت مسیحیان همه بر خر نهاده ای
Дайраст то ба ҷои салибу клисё
دیرست تا به جای صلیب و کلیسیا
Миҳроб рост кардау минбари ниҳода Эй
محراب راست کرده و منبر نهاده ای
Зуннори басти хасми ту чун дид каз зафар
زُنّار بست خصم تو چون دید کز ظفر
Ту доғ бар ҷабини мау хури ниҳода Эй
تو داغ بر جبین مه و خور نهاده ای
Иқбол бо ту зоди баробар ба як шикам
اقبال با تو زاد برابر به یک شکم
Худро ба дигарон чаҳ баробари ниҳодае ?
خود را به دیگران چه برابر نهاده ای؟
Донанд ҳамкунон ки ту танҳо ба зоти хеш
دانند همکنان که تو تنها به ذات خویش
Сад лашкарӣ , чу рӯй ба кофари ниҳода Эй
صد لشکری،چو روی به کافر نهاده ای
Фари худоӣ бо туу эъҷози Мустафо
فر خدای با تو و اعجاز مصطفی
Бар худ чаро мؤўнти лашкари ниҳодае ?
بر خود چرا مؤونت لشکر نهاده ای؟
Пушту дилат ҳамеша қавии боди баҳри онк
پشت و دلت همیشه قوی باد بهر آنک
Бунёди малик ҳар чаҳ қавитар ниҳода Эй
بنیاد ملک هر چه قوی تر نهاده ای