Дӯши овозаи дроФкнди насими саҳарӣ

دوش آوازه درافکند نسیم سحری

Ки арӯсони чамани рости гуҳи ҷилва гарӣ

که عروسان چمن راست گهِ جلوه گری

Ақли хуши хуш чу хабар ёфт азин маънӣ , гуфт

عقل خوش خوش چو خبر یافت ازین معنی، گفت

Ростии хуш хабарӣ дод насими саҳарӣ

راستی خوش خبری داد نسیم سحری

Гар чунинаст яқини дон ки ҷаҳони бор дигар

گر چنین است یقین دان که جهان بار دگر

Хуш биҳиштӣ шавад ороста то дрнгрӣ

خوش بهشتی شود آراسته تا درنگری

Гули андеша чу аз васфи раёҳини бушковат

گل اندیشه چو از وصف ریاحین بشکفت

Нӯш кун бодаи гулгун , ба чаҳ андешаи дарӣ ?

نوش کن باده گلگون، به چه اندیشه دری؟

Субҳдами нолаи қамарии шинав аз тарафи чаман

صبحدم ناله قمری شنو از طرف چمن

То фаромӯш кунӣ меҳнати даври қамарӣ

تا فراموش کنی محنت دور قمری

Маҷлиси базми бёроӣ ки ороста анд

مجلس بزم بیارای که آراسته اند

Нақшбандони табиати рухи гулбарги трӣ

نقشبندان طبیعت رخ گلبرگ طری

Ҳамчуи мисатони сабӯҳӣ шудаи афтони хезон

همچو مستان صبوحی شده افتان خیزان

Шохаҳои самани тозау беди табарӣ

شاخه‌های سمن تازه و بید طبری

Сухани сӯсани озод намеёрам гуфт

سخن سوسن آزاد نمی یارم گفت

Он на аз кам сухании дон ва на аз бе ҳунарӣ

آن نه از کم سخنی دان و نه از بی هنری

Дӯши ногуҳи сухан ӯ ба забон оварадам

دوش ناگه سخن او به زبان آوردم

Осмон гуфт сазад каз сари он даргузарӣ

آسمان گفت سزد کز سر آن درگذری

Чанд гӯйии сухани сӯсану озодӣ ӯ ?

چند گویی سخن سوسن و آزادی او؟

Магар аз бандагии шоҳи ҷаҳон бехабарӣ ?

مگر از بندگی شاه جهان بی خبری؟

Насраи аддӣни малики олами одили бўбкр

نصرة الدین ملک عالم عادل بوبکر

Ки ҷаҳон ҷумла биёрост ба адли умрӣ

که جهان جمله بیاراست به عدل عمری

Он ҷўонбхти ҷаҳони бахш ки аз ҳайбат ӯ

آن جوانبخت جهان بخش که از هیبت او

Бод бар ғунча наёрад ки кунад пардаи дарӣ

باد بر غنچه نیارد که کند پرده دری

Хсрўои гӯши бунафшаи сету забони сӯсан

خسروا گوش بنفشه ست و زبان سوسن

Ки ба аҳди ту брстнди зи гунаҳгӣу карӣ

که به عهد تو بِرَستند ز گنگی و کری

Ҳар куҷо дар ҳамаи олами халалии дигар буд

هر کجا در همه عالم خللی دیگر بود

Кард иқболи ту бе миннати гардуни сипарӣ

کرد اقبال تو بی منت گردون سپری

Абр дар базм чу дасти гҳроФшон ту дид

ابر در بزم چو دست گهرافشان تو دید

Хештани зуд ба пеши фалаки афканд ва гарӣ

خویشتن زود به پیش فلک افکند و گری

Ки чу исрофи кқш дар карам аз ҳад бигузашт

که چو اسراف کقش در کرم از حد بگذشت

Ту ба навъе ғами ин кор чаро менахурӣ ?

تو به نوعی غم این کار چرا می نخوری؟

Фалакаш гуфт ҷузи ин кор дигар ҳаст маро

فلکش گفت جز این کارِ دگر هست مرا

Ҳам ту май хури ғами ин кор ки бекор тарӣ

هم تو می خور غم این کار که بیکار تری

Бе ту хӯрданд басии ин ғам ва ҳам суд надошт

بی تو خوردند بسی این غم و هم سود نداشت

Ту дарин боби қавитар зи қазо ва қадре ?

تو درین باب قوی تر ز قضا و قدری؟

Баъди мо каз талаби пояи қудрат ногоҳ

بعد ما کز طلب پایه قدرت ناگاه

Дидаи ақл фурӯ монад зи кӯтаҳи назарӣ

دیده عقل فرو ماند ز کوته نظری

Хости андеша ки дар канаи камол ту расад

خواست اندیشه که در کنه کمال تو رسد

Ақл гуфташ ки ту ҳам биҳдаҳи тозии дгарӣ

عقل گفتش که تو هم بیهده تازی دگری

Шаҳрёрои туе он каз қабл хӯни адуат

شهریارا تویی آن کز قِبَل خون عدوت

Гул кунад гоҳе пайконе ва гоҳе сипарӣ

گل کند گاهی پیکانی و گاهی سپری

Сӯрати фатҳу зафари мӯътакиф ҳазрат туаст

صورت فتح و ظفر معتکف حضرت توست

Не ғалат рафт ту худ сӯрати фатҳу зафарӣ

نی غلط رفت تو خود صورت فتح و ظفری

Хотами малик дар ангушт ту карда сети худоӣ

خاتم ملک در انگشت تو کرده ست خدای

Чаҳ зиён дорад агар хасм шавад деву парӣ ?

چه زیان دارد اگر خصم شود دیو و پری؟

То ҷаҳони сари зи гиребони фанои Бернард

تا جهان سر ز گریبان فنا برنارد

Ваз ҳаводис нашавад домани офоқи барӣ

وز حوادث نشود دامن آفاق بری

Дар ҷҳондории чандонат бақои бод эй шоҳ

در جهانداری چندانت بقا باد ای شاه

Ки муҳандис накунад ақдаш агар бар шимурӣ

که مهندس نکند عقدش اگر بر شمری

То ту аз давлат ва иқбол бидон пояи рисӣ

تا تو از دولت و اقبال بدان پایه رسی

Ки ба пои азимати тораки гардуни сипарӣ

که به پای عظمت تارک گردون سپری