эй хусравӣ ки аз рухи дӯшизагони ғайб

ای خسروی که از رخ دوشیزگان غیب

Ҳар лаҳзаи дасти фикрати ту дар кашад ниқоб

هر لحظه دست فکرت تو در کشد نقاب

Дар арзи гоҳи зинати базми ту фии алмисл

در عرض گاه زینت بزم تو فی المثل

Товуси вақти ҷилваи намояд кам аз ғроб

طاووس وقت جلوه نماید کم از غراب

Ҳифзат ба ҳар замин ки сипар дар сипар кашид

حفظت به هر زمین که سپر در سپر کشید

Мумкин буд ки рахна шавад теғи офтоб

ممکن بود که رخنه شود تیغ آفتاب

Вази бими майли қаҳри ту кони дам ба дам буд

وز بیم میل قهر تو کان دم به دم بود

Бар чашм дшмнонт наёрад гузашти хоб

بر چشم دشمنانت نیارد گذشت خواب

Шоҳои зкўаҳи гӯшу забонро зи роҳи лутф

شاها زکوة گوش و زبان را ز راه لطف

Бишинав зи ман саволӣу ташрифи даҳ ҷавоб

بشنو ز من سؤالی و تشریف ده جواب

Он кас ки ҳукм кард ба тӯфони бод ва гуфт

آن کس که حکم کرد به طوفان باد و گفت

Косиби он иморат олам кунад хароб

کاسیب آن عمارت عالم کند خراب

Ташриф ёфт аз ту ва иқбол диду кас

تشریف یافت از تو و اقبال دید و کس

Дар банд он нашуд ки хато гуфт ё савоб

در بند آن نشد که خطا گفت یا صواب

Ман банда чун ба пеши ту ибтол карда ам

من بنده چون به پیش تو ابطال کرده ام

Бо ман чаро зи ваҷҳ дигар меравад хитоб

با من چرا ز وجه دگر می رود خطاب

Бар ман ва бол шуд ҳунари ман ки сад бало

بر من و بال شد هنر من که صد بلا

Бар соъатӣ ки ман ба ҳунар кардам интисоб

بر ساعتی که من به هنر کردم انتساب

Гӯ нест гирди оламу гӯи пасти шӯи фалак

گو نیست گرد عالم و گو پست شو فلک

Бар ман ба ним ҷӯ чу фикандам дарин азоб

بر من به نیم جو چو فکندم درین عذاب

Тӯфони ман гузашт ки на моҳи сохтам

طوفان من گذشت که نه ماه ساختم

Аз оби дидаи шарбат ва аз хӯни дили шароб

از آب دیده شربت و از خون دل شراب

Саҳласт ин се моҳ дигар низ ҳамчунин

سهل است این سه ماه دگر نیز همچنین

Тан дар даҳум ба онк на нонам буд на об

تن در دهم به آنک نه نانم بود نه آب

Лекини зи даст фоқа битарсам ки оқибат

لیکن ز دست فاقه بترسم که عاقبت

Ҳам ман зи ҷон бар оем ва ҳам хусрав аз савоб

هم من ز جان بر آیم و هم خسرو از ثواب