Аё шаҳӣ ки зи осори наъли шбрнгт

ایا شهی که ز آثار نعل شبرنگت

Ҳасади барад ба гуҳи ҳамлаи соҳиби шабдиз

حسد برد به گه حمله صاحب شبدیز

Туе ки бар тани хасми ту дръи Довӯдӣ

تویی که بر تن خصم تو دِرع داوودی

зи рмҳу теғи ту прўизнӣ буд хӯни без

ز رمح و تیغ تو پرویزنی بود خون بیز

Чу зулм бар дар дарвоза вуҷӯд расед

چو ظلم بر در دروازه وجود رسید

Нидои адл ту бишунид бозгашту гурез

ندای عدل تو بشنید بازگشت و گریز

Бабради чошнии лутфи ту ба ширинӣ

ببرد چاشنی لطف تو به شیرینی

Мизоҷ бенамакӣ аз ҷаҳони шӯрангез

مزاج بی نمکی از جهان شورانگیز

Агар зи кини ту дандони хасм канда шавад

اگر ز کین تو دندان خصم کنده شود

Аҷаб набошад аз он азми тунду ханҷари тез

عجب نباشد از آن عزم تند و خنجر تیز

Хдоигонои ман банда бар бисоти мулӯк

خدایگانا من بنده بر بساط ملوک

Ки ҷумла кам з ту буданд ва беш аз парвиз

که جمله کم ز تو بودند و بیش از پرویز

Ба сад ҳунар қадре обрӯӣ ёфта ам

به صد هنر قدری آبروی یافته ام

Ҷаҳони зи ҳукми ту дар нагзарад бигӯ ки марез

جهان ز حکم تو در نگذرد بگو که مریز

Фалак ба ҷоми балои шарбатам аз он фармуд

فلک به جام بلا شربتم از آن فرمود

Ки аз атоӣ музаввар намӯдаам парҳез

که از عطای مزور نموده ام پرهیز

Ба сӯии ман назарӣ кун ки бесабаб бо ман

به سوی من نظری کن که بی سبب با من

Ҷаҳони сифла ба кинасту чархи дун ба ситез

جهان سفله به کین است و چرخ دون به ستیز

Аз он замон ки фалак бар дарат ба пои устод

از آن زمان که فلک بر درت به پا استاد

Замона бар сар бахтам нишаста буд ки хез

زمانه بر سر بختم نشسته بود که خیز

Кунун ки хок даратро зи ашки дидаи ман

کنون که خاک درت را ز اشک دیده من

Ба ранги лолаи баровардаи чархи ранг омез

به رنگ لاله برآورده چرخ رنگ آمیز

Маро ба назд ту бе поймардии карамат

مرا به نزد تو بی پایمردی کرمت

Буруни зи ҳалқа дар нест ҳеҷ дасти овез

برون ز حلقه در نیست هیچ دست آویز