Хдоигонои судӯри замонаи шамси аддӣн

خدایگانا صدور زمانه شمس الدین

Аё чу нури хиради рои ту ҷаҳони орой

ایا چو نور خرد رای تو جهان آرای

Ба ҳеҷ даври фалаки қуфлҳои ҳодиса ро

به هیچ دور فلک قفل های حادثه را

Ба аз замири ту нодидаи ҳеҷ қуфли гушой

به از ضمیر تو نادیده هیچ قفل گشای

Чу табъи мантиқёни лутфи ту сухан парвар

چو طبع منطقیان لطف تو سخن پرور

Чу ваҳми ҳандасӣони сяти ту ҷаҳони орой

چو وهم هندسیان صیت تو جهان آرای

Фароз ҳар сари шохии гули вуҷӯди ту ро

فراز هر سر شاخی گل وجود تو را

з ёдатаст чу булбули ҳазор мадҳи сарой

ز یادت است چو بلبل هزار مدح سرای

Замонаи зер ва зибр шуд ҳазор бора чу чарх

زمانه زیر و زبر شد هزار باره چو چرخ

Ки ҳамчу қутб наҷунбед давлати ту зи ҷой

که همچو قطب نجنبید دولت تو ز جای

Агар ба мадҳи ту тақсир мекунам зон сет

اگر به مدح تو تقصیر می کنم زان ست

Ки дар сифоти ту мондаи сети ақли нопарвоӣ

که در صفات تو مانده ست عقل ناپروای

Ҷалоли қадари туро ғоятӣ муайян нест

جلال قدر تو را غایتی معین نیست

Ки бар санои ту касро қарор гирад рой

که بر ثنای تو کس را قرار گیرد رای

Ба поя ки рисӣ то асоси мадҳи нуҳум

به پایه که رسی تا اساس مدح نهم

Фарози пояи дигар ниҳода бошӣ пой

فراز پایه دیگر نهاده باشی پای

Аз он замон ки ҷудо мондаам зи даргаи ту

از آن زمان که جدا مانده ام ز درگه تو

Ки хок ӯст чу боди биҳишт , рӯҳи афзой

که خاک اوست چو باد بهشت،روح افزای

Давидам аз сари ҳайрати басии нишебу фароз

دویدم از سر حیرت بسی نشیب و فراز

Маро на дидаи раҳи байн на ақл роҳ намой

مرا نه دیده ره بین نه عقل راه نمای

Гуҳӣ чу гул шудаи расвои табъи ранг омез

گهی چو گل شده رسوای طبع رنگ آمیز

Гуҳӣ чу булбули асири забони ҳарза дароӣ

گهی چو بلبل اسیر زبان هرزه درای

Чу дафи тпончаҳи ғамро нишаста ҳалқа ба гӯш

چو دف طپانچه غم را نشسته حلقه به گوش

Пас аз барои дамии даҳ даҳони кушода чу ноӣ

پس از برای دمی ده دهان گشاده چو نای

Кунун ба сабру қаноат фишурдаам дандон

کنون به صبر و قناعت فشرده ام دندان

Магари фурӯи баради ин ғуссаҳои ҷони Фрсоӣ

مگر فرو برد این غصه های جان فرسای

Дар офтоб ҳаводис бисӯзам аўлитр

در آفتاب حوادث بسوزم اولیتر

Ки баҳри соя буд бар серуми сипос ҳамЭй

که بهر سایه بود بر سرم سپاس همای

Басаст инак лагади кӯб ҳодисот шудам

بس است اینک لگد کوب حادثات شدم

зи нанги мадҳати муштии хасиси табъи гадоӣ

ز ننگ مدحت مشتی خسیس طبع گدای

Гузашти сӣ [ сафар ] аз корвони умрам ва ман

گذشت سی [سفر] از کاروان عمرم و من

Забон ба гирд даҳан дарфиканда ҳамчу дароӣ

زبان به گرد دهن درفکنده همچو درای

Азин сипас ману кунҷӣу кулбаи торик

ازین سپس من و کنجی و کلبه تاریک

Ки сард шуд ба дилам дар ҳавои боғу сарой

که سرد شد به دلم در هوای باغ و سرای

Ту Комрону макрами бимон дар олам

تو کامران و مکرم بمان در عالم

Каромати сети вуҷӯди ту халқро зи худоӣ

کرامت ست وجود تو خلق را ز خدای