Пас дастури аввали пеш шоҳ рафту шарти хизмату лавозими саноу тҳит иқомат кард ва гуфт : муддати умри шоҳи комкору хусрави номдор дар мтобъти адлу мушояати ақли бод . Давлат ӯ маъмур ба сдоду ҳазрат ӯ машҳур ба ршод . Чун осори анояту фазли илоҳӣ , сифоти зоти шарифи шоҳро феҳристу шамоили оламёну дебочаи маноқибу мосри одамиён гардонидааст , хотири мунир ӯ мғиботи қазо аз лавҳ тақдир мехонду ақли шариф ӯ мкўноти қадар ки аз ктми адам , дар ҳиз зуҳӯр меояд , мебинад ва медонад ва аз онҷо ки рои кофӣу ақли вофеу камоли ҳсоФту вуфӯри шаҳомат подшоҳаст , лоиқу мувофиқ наме намояд ба тараоти ноқизи аҳдӣ , бар чунин сиёсатии ҳоил ки тадоруки он дар ҳизи имкони башарӣ мутааззираст , иқдоми намӯдан ки чун офтоби яқин аз ҳиҷоби шабаҳату ниқоби рибт мнкшФ шавад ва чунин рой ба имзо расида бошад ва чунин мисолӣ тақдим ёфта , ҳасрату надомат , дастгири фалоҳу поимрд нҷоҳ набӯду ҳайрати зҷрт , нофеъ ва ноҷъ набошаду ақли ин маъонӣ бар хонд :

پس دستور اول پیش شاه رفت و شرط خدمت و لوازم ثنا و تحیت اقامت کرد و گفت: مدت عمر شاه کامکار و خسرو نامدار در متابعت عدل و مشایعت عقل باد. دولت او معمور به سداد و حضرت او مشهور به رشاد. چون آثار عنایت و فضل الهی، صفات ذات شریف شاه را فهرست و شمایل عالمیان و دیباچه مناقب و ماثر آدمیان گردانیده است، خاطر منیر او مغیبات قضا از لوح تقدیر می خواند و عقل شریف او مکونات قدر که از کتم عدم، در حیز ظهور می آید، می بیند و می داند و از آنجا که رای کافی و عقل وافی و کمال حصافت و وفور شهامت پادشاه است، لایق و موافق نمی نماید به ترهات ناقض عهدی، بر چنین سیاستی هایل که تدارک آن در حیز امکان بشری متعذر است، اقدام نمودن که چون آفتاب یقین از حجاب شبهت و نقاب ریبت منکشف شود و چنین رای به امضا رسیده باشد و چنین مثالی تقدیم یافته، حسرت و ندامت، دستگیر فلاح و پایمرد نجاح نبود و حیرت ضجرت، نافع و ناجع نباشد و عقل این معانی بر خواند:

Ва қади қоли аллоҳи таъолӣ : « ё аиҳо аллазӣнаи амнўои ани ҷоءкми фосиқи бнбои Фтбинўои ани тсибўои қўмои бҷҳолаҳи Фтсбҳўои алии мо Фълтми нодмин » ва агар шоҳ дар ин маънӣ тоне нафармоеду шароити эҳтиёту тсбт биҷой наёварду ҳақ аз ботилу зӯр аз сидқ ҷудо накунад , ҳамчунон мағбун шавад ки он мард аз тӯтии хеш ба тазвиру тхиили зан . Ва чун аз ҳақиқати ҳол ӯ асткшоФӣ рафту хФоёии он моҷароу хбоёии он ҳодиса муҳаққиқ шуд , надомат суд надошту пушаймонӣ мрбҳ набӯд . Шоҳ пурсед ки чигуна буд ? бигӯӣ .

و قد قال الله تعالی: « یا ایها الذین امنوا ان جاءکم فاسق بنبا فتبینوا ان تصیبوا قوما بجهاله فتصبحوا علی ما فعلتم نادمین» و اگر شاه در این معنی تانی نفرماید و شرایط احتیاط و تثبت بجای نیاورد و حق از باطل و زور از صدق جدا نکند، همچنان مغبون شود که آن مرد از طوطی خویش به تزویر و تخییل زن. و چون از حقیقت حال او استکشافی رفت و خفایای آن ماجرا و خبایای آن حادثه محقق شد، ندامت سود نداشت و پشیمانی مربح نبود. شاه پرسید که چگونه بود؟ بگوی.