Рӯзи дувум ки мсоҳи олами боло ба масоҳати даврони гардун ба нуқтаи уфуқ машриқ раседу сродқи мзъФр дар чеҳраи ҳафт торам ахзар кашиду бисоти млўн бар басити ин кара ағбр густард , ба самъ канизак расед ки шоҳ , сиёсати писар дар тохири афканд ба сабаби онкии яке аз взроءи падар ба латоифи мавоъизу дақоиқи насоеҳ , ӯро аз имзои ин рой дар тараддуду иштибоҳ афкандаасту ҳолати схт ӯро ба ризоу артзои бадали гардонида ва аз тақдими сиёсат , заҷр ва манъ карда ва дар аснофи макри занону авсофи узри эшон , ҳикоёти нодир ва ғариб оварда ва тақрир карда ки ба зму мадҳу ҷаду ҳазли эшон , илтифот нишоед намӯду накӯҳишу ситоишу абоу иродати эшон лоиқи маҳву исботи пиндошт . Ва шоўрўҳну холФўҳн , дастури эътибору намӯдори ахтбор бояд сохт чаҳ ҳар кро ба тнсиси ин тахсӣс дода бошанд ки « алрҷоли қўомўни алии алнсо » ба калимоти ноқиси эшон ки аз мкмни анҳни ноқисоти алъқли волидайн , зуҳӯри пазируфта буд , назар накунад . Пас мтнкрўору мутаҳайири кирдори пеши тахт шоҳ рафту баъд аз тақрири тҳиту иқомати вазоиф хизмат гуфт : адли шоҳ , мстғоси мазлӯмону мустамсак маҳҷӯронаст ва ҳар мболғтӣ ки рои малики орои шоҳ дар тамҳиди қавоиди инсофу тшииди мабоонӣ антсоФ фармоед , талиъаи давоми давлату муқаддамаи бақои салтанат буд . Ва ин зулми муфрати шанеъ ки барин банда рафт , агар бар яке аз оҳоди хидматкорони сарой ҳарам рафтӣ , аз адли шоҳ лозим омадӣ ки бар қзити истикбору ҳамияту муқтазои истинкофу анФту лавозими қазоёии муъаддилату шароити шариъати мурувват , инсоф ӯ бидодӣу қубҳи ин шину Фзиҳти ин ор , аз ҷайби ифофу зайли салоҳ ӯ маҳв кардӣ . ФкиФ дар ҳақи бандае ки ба ақди шаръӣу аҳди динӣ , хайру шару нафъу зр ӯ ҳўолт ба назари ъотФту эсору раҳмати шоҳ буд .

روز دوم که مساح عالم بالا به مساحت دوران گردون به نقطه افق مشرق رسید و سرادق مزعفر در چهره هفت طارم اخضر کشید و بساط ملون بر بسیط این کره اغبر گسترد، به سمع کنیزک رسید که شاه، سیاست پسر در تاخیر افکند به سبب آنکه یکی از وزراء پدر به لطایف مواعظ و دقایق نصایح، او را از امضا این رای در تردد و اشتباه افکنده است و حالت سخط او را به رضا و ارتضا بدل گردانیده و از تقدیم سیاست، زجر و منع کرده و در اصناف مکر زنان و اوصاف عذر ایشان، حکایات نادر و غریب آورده و تقریر کرده که به ذم و مدح و جد و هزل ایشان، التفات نشاید نمود و نکوهش و ستایش و ابا و ارادت ایشان لایق محو و اثبات پنداشت. و شاوروهن و خالفوهن، دستور اعتبار و نمودار اختبار باید ساخت چه هر کرا به تنصیص این تخصیص داده باشند که «الرجال قوامون علی النسا» به کلمات ناقص ایشان که از مکمن انهن ناقصات العقل والدین، ظهور پذیرفته بود، نظر نکند. پس متنکروار و متحیر کردار پیش تخت شاه رفت و بعد از تقریر تحیت و اقامت وظایف خدمت گفت: عدل شاه، مستغاث مظلومان و مستمسک مهجوران است و هر مبالغتی که رای ملک آرای شاه در تمهید قواعد انصاف و تشیید مبانی انتصاف فرماید، طلیعه دوام دولت و مقدمه بقا سلطنت بود. و این ظلم مفرط شنیع که برین بنده رفت، اگر بر یکی از آحاد خدمتکاران سرای حرم رفتی، از عدل شاه لازم آمدی که بر قضیت استکبار و حمیت و مقتضای استنکاف و انفت و لوازم قضایای معدلت و شرایط شریعت مروت، انصاف او بدادی و قبح این شین و فضیحت این عار، از جیب عفاف و ذیل صلاح او محو کردی. فکیف در حق بنده ای که به عقد شرعی و عهد دینی، خیر و شر و نفع و ضر او حوالت به نظر عاطفت و ایثار و رحمت شاه بود.

Ва банда шунидааст ки яке аз оҳоди аъдоди вузаро дар боби бандаи тзриб ва тхлит намӯдаасту ақволи бандаро дар маърази кизбу Фзиҳт ҷилва кардау калимоту муқаддамот ӯро дар либоси симоҷату тақбеҳ арз дода ва ба тағйири ақвол ӯ саъй намӯда ва май тарсам ки ба сабаби мақолоти вузароу маҳолоти шоҳзода , ҳамон мақомот пеш ояд ки он гозрро аз писари нохалафу фарзанди оқ пеш омад . Шоҳ пурсед ки чигуна бӯдааст он достон ? бозгуӣ .

و بنده شنیده است که یکی از آحاد اعداد وزرا در باب بنده تضریب و تخلیط نموده است و اقوال بنده را در معرض کذب و فضیحت جلوه کرده و کلمات و مقدمات او را در لباس سماجت و تقبیح عرض داده و به تغییر اقوال او سعی نموده و می ترسم که به سبب مقالات وزرا و محالات شاهزاده، همان مقامات پیش آید که آن گازر را از پسر ناخلف و فرزند عاق پیش آمد. شاه پرسید که چگونه بوده است آن داستان؟ بازگوی.