Вазири сонӣ ки дар илму ҳикмату ҳунару кифоят сонӣ надошт , ба иқтизои рои мушкили гушой ба ҳазрат шоҳ омаду баъд аз тақдими маросими хизмату шароити ҳамду саноу тҳит , гуфт : бҳмди аллоҳ - таъолӣ – кавокиби адли подшоҳ аз уфуқи осмони тадбир , соқиб ва толеъасту кафеи хилоиқ , овомир ва навоҳӣ подшоҳро хозеъ ва тоиъанду ақосӣу адонӣ дар зилли авотифи ин давлат аз сумуми ситаму ҳрўри ҳаводису анёби нўоиби рӯзгор , мураффаҳ ва осӯдаанду сумуми аФоъии зулмро ба трёқи дўоъии инсоф тадорук мекунанд ва ҳар тири ҳдсон ки аз шасти қасди замон кушодӣ ёбад , ба ҷинаи ҷалол ӯ номуассир мемонад . Атрофи вилоят омнасту аснофи раияти сокину ъотФти қарор гирифтаанду мулӯки офоқ , таҳтаи макорими ахлоқ дар ҷаноби мниъу фанои рафеъ ӯ мехонанд ва иқтибос мекунанд :

وزیر ثانی که در علم و حکمت و هنر و کفایت ثانی نداشت، به اقتضای رای مشکل گشای به حضرت شاه آمد و بعد از تقدیم مراسم خدمت و شرایط حمد و ثنا و تحیت، گفت: بحمد الله- تعالی – کواکب عدل پادشاه از افق آسمان تدبیر، ثاقب و طالع است و کافه خلایق، اوامر و نواهی پادشاه را خاضع و طایع اند و اقاصی و ادانی در ظل عواطف این دولت از سموم ستم و حرور حوادث و انیاب نوایب روزگار، مرفه و آسوده اند و سموم افاعی ظلم را به تریاق دواعی انصاف تدارک می کنند و هر تیر حدثان که از شست قصد زمان گشادی یابد، به جنه جلال او ناموثر می ماند. اطراف ولایت آمن است و اصناف رعیت ساکن و عاطفت قرار گرفته اند و ملوک آفاق، تخته مکارم اخلاق در جناب منیع و فنا رفیع او می خوانند و اقتباس می کنند:

Ва бҳқиқти вуҷӯди зоти бузургвор ӯ , асари вуҷӯду раҳмати воҷиб алўҷўдаст . Бо сиёсат ӯ сароб аз ғурур мунқатиъаст ва ба интизоми айёми адл ӯ шароб аз харобии уқули мнҳсм .

و بحقیقت وجود ذات بزرگوار او، اثر وجود و رحمت واجب الوجود است. با سیاست او سراب از غرور منقطع است و به انتظام ایام عدل او شراب از خرابی عقول منحسم.

Ва бар рои анвар аз ҳар ки муштарӣ , нур аз вай иқтибос мекунаду офтоб , равшании илтимос май намояду калиди масолеҳи салтанат ва бурид мноҳҷи малик ва давлатаст , ба бдиҳаҳи назар , муқарараст ки мушоҳидаи ҷамоли фарзанд , мисбоҳ ҳар сабӯҳу мифтоҳ ҳар футуҳасту гулзори масаррат , об аз чашмаи ҳасан ӯ мехӯрду равзаи муҳаббат , троўот аз манбаи ҷамолу мартаъи камол ӯ май барад . Хусусан ки тбошири рушд дар носиаҳ ӯ мубину мхоили ниҷобат бар ҷабин ӯ лоиҳ ва муайянаст . Дар дарёии шоҳӣу булбули гулбуни шоҳаншоҳӣ аз ъқоили съодоту захоири муҳиботи офаридагор ба тазаррӯъу абтҳол аз ҳазрати зулҷалоли хоста , ва « раби ҳби лии ман лднки влё » гуфта ва иҷобат ёфта . Ба таҳрики намоаму ғмзи соъии фаттон дар ҳалок ӯ таъҷил нишоед фармуд ки баъд аз имзои азимат , ҳасрату надомат бар Фўоти зот ӯ нофеъ ва ноҷъ набӯд . Дарахтӣ ҳар кадоми бехи овартару росихтар ба соъатии қалъ тавон кард , аммо солҳо бояд ки ба эътидоли мизоҷи ҳавоу тарбияти обу хок , мусмир ва муассир гардад . Чунонкӣ дар соя ӯ битавон осӯда ва аз самар ӯ манфиат тавон гирифт ва агар шоҳи дарин маънии таъҷили намояд , монанди он Кебек буд ки ҷуфти мувофиқу аёли мушфиқи худро беҷурмӣ ҳалок кард ва чун аз ҳақиқати ҳол , асткшоФ рафту броءти соҳат ӯ падед омад , бар он артҷолу астъҷол , ҳар чанд пушаймонӣ хӯрд , мрбҳ ва мнҷҳ набӯду ёри кушта зинда нашуду ҷуфти рафта боз наомад . Шоҳ пурсед ки чигуна буд он достон ?

و بر رای انور از هر که مشتری، نور از وی اقتباس می کند و آفتاب، روشنی التماس می نماید و کلید مصالح سلطنت و برید مناهج ملک و دولت است، به بدیهه نظر، مقرر است که مشاهده جمال فرزند، مصباح هر صبوح و مفتاح هر فتوح است و گلزار مسرت، آب از چشمه حسن او می خورد و روضه محبت، طراوات از منبع جمال و مرتع کمال او می برد. خصوصا که تباشیر رشد در ناصیه او مبین و مخایل نجابت بر جبین او لایح و معین است. در دریای شاهی و بلبل گلبن شاهنشاهی از عقایل سعادات و ذخایر موهبات آفریدگار به تضرع و ابتهال از حضرت ذوالجلال خواسته، و «رب هب لی من لدنک ولیا» گفته و اجابت یافته. به تحریک نمام و غمز ساعی فتان در هلاک او تعجیل نشاید فرمود که بعد از امضا عزیمت، حسرت و ندامت بر فوات ذات او نافع و ناجع نبود. درختی هر کدام بیخ آورتر و راسخ تر به ساعتی قلع توان کرد، اما سالها باید که به اعتدال مزاج هوا و تربیت آب و خاک، مثمر و موثر گردد. چنانکه در سایه او بتوان آسوده و از ثمر او منفعت توان گرفت و اگر شاه درین معنی تعجیل نماید، مانند آن کبک بود که جفت موافق و عیال مشفق خود را بی جرمی هلاک کرد و چون از حقیقت حال، استکشاف رفت و براءت ساحت او پدید آمد، بر آن ارتجال و استعجال، هر چند پشیمانی خورد، مربح و منجح نبود و یار کشته زنده نشد و جفت رفته باز نیامد. شاه پرسید که چگونه بود آن داستان؟