Дастур гуфт : чунин шунидаам аз сқоти рӯот ки дар мўозии айём , деҳқонӣ бӯдааст соину мутадаййину муттақеу мтўръ . Занӣ дошт бар одати абноءи рӯзгор дар мтобъти шаҳват ва наҳиммат гоми фарох тар наҳодӣу асттбоъи лаъибу лаҳв аз лавозими рӯзгори худ шимурдӣ . Рӯзии он деҳқон , ӯро қуроза Эй дод то грнҷи хирад . Зан ба бозор ва зар рафт ба баққол дод ва оғоз кард ба ғамза ва киришма нигаристан ва бо ғанҷу нози сухани гуфтан ки марои бад-ӣни зар , грнҷи фуруш . Баққол ба ҳаракоту саканот ӯ биҷой оварад ки аз кадом полезаст ва ба шаклу шамоил ӯ бидонаст ки чаҳ мизоҷ дораду тинат ӯ бар чаҳ кори мҷбўл ва матбӯъаст . Грнҷ баркашид ва дар гӯшаи чодар ӯ кард ва гуфт : эй хотун , марои бастаи банди латофату хастаи тири малоҳат худ кардӣ . Дар ой то шукри даҳуми туро . Чаҳ грнҷ бешукр , таоми нои тамом буду ғизои но муътадил бошад . Зан гуфт : баҳои шукр надорам . Баққол гуфт :

دستور گفت: چنین شنیده‌ام از ثقات روات که در مواضی ایام، دهقانی بوده است صاین و متدین و متقی و متورع. زنی داشت بر عادت ابناء روزگار در متابعت شهوت و نهمت گام فراخ‌تر نهادی و استتباع لعب و لهو از لوازم روزگار خود شمردی. روزی آن دهقان، او را قراضه‌ای داد تا گرنج خرد. زن به بازار و زر رفت به بقال داد و آغاز کرد به غمزه و کرشمه نگریستن و با غنج و ناز سخن گفتن که مرا بدین زر، گرنج فروش. بقال به حرکات و سکنات او بجای آورد که از کدام پالیز است و به شکل و شمایل او بدانست که چه مزاج دارد و طینت او بر چه کار مجبول و مطبوع است. گرنج برکشید و در گوشه چادر او کرد و گفت: ای خاتون، مرا بستهٔ بند لطافت و خستهٔ تیر ملاحت خود کردی. در آی تا شکر دهم ترا. چه گرنج بی‌شکر‌، طعام نا‌تمام بود و غذای نا‌معتدل باشد. زن گفت: بهای شکر ندارم. بقال گفت:

Ва ҳар ки лаби шукри бори турои бмзд ба шукронаи ҳазор ҷон фидо кунад . Лаҳзае хафифу лмҳаҳ эй латиф ба дукон дар ой то айши талхи ман ба муҳоварати лаби ширини ту , ширин шаваду ҷони ман аз нӯши лабаот , захираи умр ҷовдон баргирад .

و هر که لب شکر بار ترا بمزد به شکرانه هزار جان فدا کند. لحظه‌ای خفیف و لمحه‌ای لطیف به دکان در آی تا عیش تلخ من به محاورت لب شیرین تو، شیرین شود و جان من از نوش لبهات، ذخیره عمر جاودان برگیرد.

Зан гуфт : бо чандини шукр ки ту дорӣ , лаби ман чаҳ хоҳӣ кард ? баққол гуфт :

زن گفت: با چندین شکر که تو داری، لب من چه خواهی کرد؟ بقال گفت:

Зани қадам дар гузорад . Баққол қадре шукр бадв дод . Зани грнҷу шукр дар гӯшаи чодари баст ва бо баққол ба хилват бинишаст ва рост гуфтаанд :

زن قدم در گزارد. بقال قدری شکر بدو داد. زن گرنج و شکر در گوشه چادر بست و با بقال به خلوت بنشست و راست گفته‌اند:

Мисли : алдри ҳам мзили илоҳами волдинори мифтоҳи алоўтор

مثل: الدر هم مزیل الهم والدینار مفتاح الاوطار

Баққолро шогирдӣ буд ба ғояти ноҷавонмард ва бебок . Чун дид ки баққолу зан ҳар ду ба ъушрат машғӯл шуданду зан аз чодар ғофил монад , гӯша чодар бикшоду грнҷ ва шукр барграфту порае хок дар чодари баст . Чун кор ба анҷом раседу шуғли хилват ба итмоми анҷомӣд , зан ба таъҷил аз дукон берун омаду роҳ хона барграфту чодар ҳамчунон барбаста пеши деҳқони ниҳод . Деҳқони гӯша чодар бикшод ва нигоҳ кард , қадре хок дид . Гуфт : эй зан , ҳоли ин хок чист ? зан чун он хок бидид , бетаҳайюру тафаккур бар бдиҳаҳ дар хона рафту ғарбол берун овараду хокҳоро дар ваии ниҳод ва оғоз кард хок бехтанро . Мард гуфт : ин чаҳ ҳоласт ? зан ҷавоб дод : эй марди садақаҳо бар ман ва ту воҷибаст ки балоеи азиму нозилае ҷсими ин соъат ба баракати ту аз ман мадфуъ шудааст . Дар аснои онкӣ ба бозор мерафтам то грнҷи хуррам , уштурии ҷустау маҳори гусаста бар ман гузашту лагадии муҳкам бар пушт ман зад ва ман аз пой дар афтодам ва он қуроза аз дасти биФкндм , дар миён хок афтод . Ҳар чанд биҷустам , боз наёфтам ки мақари хилоиқу ммри алойиқ буд . Хоки он мавзе ҷамъ кардам ва бо худ оварадам то ба ғарбол кунам бошад ки зар боз ёбам ва аз баҳри ту грнҷи хуррам . Мард чун ин калимот бишунид , об дар дидаи бгрдонид ва гуфт : лаънат бар он қадари зари бод . Қурозае дигари бустону грнҷи хару хок берун андоз .

بقال را شاگردی بود به‌غایت ناجوانمرد و بی‌باک‌. چون دید که بقال و زن هر دو به عشرت مشغول شدند و زن از چادر غافل ماند، گوشه چادر بگشاد و گرنج و شکر برگرفت و پاره‌ای خاک در چادر بست. چون کار به انجام رسید و شغل خلوت به اتمام انجامید، زن به تعجیل از دکان بیرون آمد و راه خانه برگرفت و چادر همچنان بربسته پیش دهقان نهاد. دهقان گوشهٔ چادر بگشاد و نگاه کرد، قدری خاک دید. گفت: ای زن، حال این خاک چیست؟ زن چون آن خاک بدید، بی‌تحیر و تفکر بر بدیهه در خانه رفت و غربال بیرون آورد و خاک‌ها را در وی نهاد و آغاز کرد خاک بیختن را. مرد گفت: این چه حال است؟ زن جواب داد: ای مرد صدقه‌ها بر من و تو واجب است که بلایی عظیم و نازله‌ای جسیم این ساعت به برکت تو از من مدفوع شده‌است. در اثنای آنکه به بازار می‌رفتم تا گرنج خرم، اشتری جسته و مهار گسسته بر من گذشت و لگدی محکم بر پشت من زد و من از پای در افتادم و آن قراضه از دست بیفکندم، در میان خاک افتاد. هر چند بجستم، باز نیافتم که مقر خلایق و ممر علایق بود. خاک آن موضع جمع کردم و با خود آوردم تا به غربال کنم باشد که زر باز یابم و از بهر تو گرنج خرم. مرد چون این کلمات بشنید، آب در دیده بگردانید و گفت: لعنت بر آن‌قدر زر باد. قراضه‌ای دیگر بستان و گرنج خر و خاک بیرون انداز.

Ин ҳикоят аз баҳр он гуфтам то рои олии шоҳ бар макру ғдри занон воқиф шавад ва бар хотири отир ӯ ки марҷаъ дод ва дайнаст муқарар гардад ки ҳиялату макри занонро ғоят ва ниҳоят нест . Шоҳ чун ин достон бишунид , мисол дод то шоҳзодаро ба ҳабс баранду сиёсатро дар таъхир ва таваққуф ниҳанд .

این حکایت از بهر آن گفتم تا رای عالی شاه بر مکر و غدر زنان واقف شود و بر خاطر عاطر او که مرجع داد و دین است مقرر گردد که حیلت و مکر زنان را غایت و نهایت نیست. شاه چون این داستان بشنید، مثال داد تا شاهزاده را به حبس برند و سیاست را در تأخیر و توقف نهند.