Вазири солис ки ба нури рои соқиб , зё аз кавкаби робъи рабӯда буд ва дар тадоруки вақойиъу ҳаводис , саҳараи фиръавни ҷаҳлро яди Байзоу дам масеҳо намӯда , пеш шоҳ рафт ва гуфт : зиндагонии подшоҳи оламу феҳристи дӯда банӣ одам дар Комронӣ ва ҳусӯламоне , ҳазор соли бод . Рои аъло шоҳро ки боргоҳи илҳоми илоҳӣу мақари нусрату таъйид подшоҳӣаст , муқарар ва муайян бошад ки аз ҷумлаи мавҷӯдот ки дар басити оламу арсаи караи ағбру майдони рубъи маскӯн , сокину мўҷдонди ивазу бадал мумкинаст , магари нафаси худу зоти фарзанд ки халаф шоиста бошаду мҳиии зикру мбқӣ ном некӯаст ва аз нафоиси аълоқу захоири мавоҳиб эзадӣаст ва он роҳату саодату хўшдлӣу фароғат ки аз висоли ҷамол ӯ ҳосил ояд , аз ҳеҷ лиззат ва наҳиммат ҳосил наёяд . Хусусан ки осори ниҷобат дар носиаҳ ӯ зоҳир буду мансаби подшоҳиро маъаад ва муҳайё бошад ва дар мақоми муддати муҳлати дунё , рӯй давлату пушту паноҳи сипоҳ буд ва дар ҳоли таҳвил аз мамлакати дунё , сабаби зикри ҳамид ва «у лозкри лмни лои зикри ?ла » .

وزیر ثالث که به نور رای ثاقب، ضیا از کوکب رابع ربوده بود و در تدارک وقایع و حوادث، سحره فرعون جهل را ید بیضا و دم مسیحا نموده، پیش شاه رفت و گفت: زندگانی پادشاه عالم و فهرست دوده بنی آدم در کامرانی و حصول امانی، هزار سال باد. رای اعلی شاه را که بارگاه الهام الهی و مقر نصرت و تایید پادشاهی است، مقرر و معین باشد که از جمله موجودات که در بسیط عالم و عرصه کره اغبر و میدان ربع مسکون، ساکن و موجداند عوض و بدل ممکن است، مگر نفس خود و ذات فرزند که خلف شایسته باشد و محیی ذکر و مبقی نام نیکوست و از نفایس اعلاق و ذخایر مواهب ایزدی است و آن راحت و سعادت و خوشدلی و فراغت که از وصال جمال او حاصل آید، از هیچ لذت و نهمت حاصل نیاید. خصوصا که آثار نجابت در ناصیه او ظاهر بود و منصب پادشاهی را معد و مهیا باشد و در مقام مدت مهلت دنیا، روی دولت و پشت و پناه سپاه بود و در حال تحویل از مملکت دنیا، سبب ذکر حمید و «و لاذکر لمن لا ذکر له».

Ба муҷарради тзрибу тхлитӣ ки толиби маҳолӣу мусаввир хаёлӣ созад , сиёсатӣ фармудан ки тадоруки он дар ваҳм нагунҷад , мувофиқи адлу лоиқи фазл подшоҳ набошад ва агар бар сҳоиФи змоир , тағайюрии зоҳир шудааст , ин муқаддамот , таъҷили сиёсатро нишоед . Ва подшоҳон , ҳабсу зиндон аз барои ин ҳикмат ниҳодаанд ва аз баҳри ин дақиқа тартиб дода то дар мстқбли айём ба баҳсу тафсиру баъсу тФкир дар ғӯри ҳаводис , сайри намоянду соф аз ҳақ аз дарди ботил ҷудо кунанд . Агар афвро маҷолӣ буд , камоли фазли хеш бар раису мрўўсу тобеъу матбӯъу вазеъу шарифу ақосӣу адонӣ арз диҳанду зоти худро дар маърази аФзол ҷилва кунанд ва ҳар подшоҳӣ ки дар сиёсати абадону ароқти дамоу азоъти фурӯҷи хилоиқ тоне нафармоед , дар оҷилу аҷал ба уқубату надомат мохўз шаваду баъд аз он пушаймонӣу тлҳФи нофеъ ва ноҷъ набошад . Чунонкии он марди лашкарӣ дар куштани гурба таъҷил намӯд ва чун ҷамоли ҳақиқат аз ҳиҷоби шабаҳат рӯй намӯд , таассуф ҳо хӯрду мрбҳ ва мнҷҳ наомаду дастгир поимрд набӯд . Шоҳ пурсед , чигуна буд он ? бози гӯй .

به مجرد تضریب و تخلیطی که طالب محالی و مصور خیالی سازد، سیاستی فرمودن که تدارک آن در وهم نگنجد، موافق عدل و لایق فضل پادشاه نباشد و اگر بر صحایف ضمایر، تغیری ظاهر شده است، این مقدمات، تعجیل سیاست را نشاید. و پادشاهان، حبس و زندان از برای این حکمت نهاده اند و از بهر این دقیقه ترتیب داده تا در مستقبل ایام به بحث و تفسیر و بعث و تفکیر در غور حوادث، سیر نمایند و صاف از حق از درد باطل جدا کنند. اگر عفو را مجالی بود، کمال فضل خویش بر رئیس و مرووس و تابع و متبوع و وضیع و شریف و اقاصی و ادانی عرض دهند و ذات خود را در معرض افضال جلوه کنند و هر پادشاهی که در سیاست ابدان و اراقت دما و اضاعت فروج خلایق تانی نفرماید، در عاجل و اجل به عقوبت و ندامت ماخوذ شود و بعد از آن پشیمانی و تلهف نافع و ناجع نباشد. چنانکه آن مرد لشکری در کشتن گربه تعجیل نمود و چون جمال حقیقت از حجاب شبهت روی نمود، تاسف ها خورد و مربح و منجح نیامد و دستگیر پایمرد نبود. شاه پرسید، چگونه بود آن؟ باز گوی.