Чун муддати ин ҳодиса ба рӯз чаҳорум кашид ва се рӯзи мутавотир , вузарои подшоҳ ки акобри давлату амосл ҳазрат буданд ба латоифи ҳукму наводири мавоъиз дар ибқои мҳҷти шоҳзода чанд пиёда аз достони дастони занон бар нтъи самъи шоҳи ронданд , канизак ҳар фарзини банд ки донист мекард ва ҳар мансӯба ки шинохт ме сохт то шоҳзодаро шҳмот кунад . Аммо вузарои мамлакат ки ҳар як фарзинии фарзонау соҳиби кифоятӣ ягона буданд , ба анвори масобиҳи илму ақл , зломи он зулм дафъ мекарданду шарари оташи хашми шоҳро ба оби рои савоб аз сӯхтани хирмани масолеҳи дайну давлат итфо медоданду сафрои ҳодисаро ки ба ирқони ибтоли шахси шоҳзодаи мутаъаддӣ буд ба скнгбини ҳикмат таскин мекарданд .

چون مدت این حادثه به روز چهارم کشید و سه روز متواتر، وزرای پادشاه که اکابر دولت و اماثل حضرت بودند به لطایف حکم و نوادر مواعظ در ابقای مهجت شاهزاده چند پیاده از داستان دستان زنان بر نطع سمع شاه راندند، کنیزک هر فرزین بند که دانست می کرد و هر منصوبه که شناخت می ساخت تا شاهزاده را شهمات کند. اما وزرای مملکت که هر یک فرزینی فرزانه و صاحب کفایتی یگانه بودند، به انوار مصابیح علم و عقل، ظلام آن ظلم دفع می کردند و شرر آتش خشم شاه را به آب رای صواب از سوختن خرمن مصالح دین و دولت اطفا می دادند و صفرای حادثه را که به یرقان ابطال شخص شاهزاده متعدی بود به سکنگبین حکمت تسکین می کردند.

Канизаки рӯзи чаҳоруми қадаҳӣ заҳр барграфту пеши тахт шоҳ рафт ва гуфт : чун рои ҷаҳони орой , мушкили гушой , адли фармои шоҳро ба калимоти солеҳоти банда илтифотӣ несту зулмиро ки дар айёми ҳумоюн ӯ барин хидматкор рафт аз манбаи адлу мнҳли фазл ӯ ваҷҳи муҷозот ва мукофот нахоҳад буд , ба зарурати марг бар зиндагонӣ ихтиёр кунам ва ба изтирори заҳри қотил ки бурид ънои оҷлу талиъаи фаноӣ оҷиласт тҷръи намояму ҳукми ин зулмро ба мавқифи ърсоти маҳшару маҷмаъи меоди явми алФзъи алокбри афканам то ҳокими фаслу қозии адл , инсофи ман аз фарзанди ноҳифозу дастурони золими шоҳ талаб кунад ки онҷои майлу муҳобоу аноят ва мудоро набӯду мақосиду ағроз вузаро онаст ки чаҳор болаши мамлакат ба фарзанди нохалаф шоҳ диҳанд ва аз босу сиёсат шоҳ барраанду малику давлатро қавоиду асос нав ниҳанд . Онгоҳ дар арсаи мамлакат ҳар як бар вифқи муроди худ ба истибдоди рой тасарруф кунанд ва дар тағйири қавонини сиёсату табдили русуми он , чандон ки имкон дорад тақдими намоянду воқеаи бандау вузарои шоҳ баробараст бо ҳодисаи хирс ки тамаъи анҷӣр хӯрдан кард ва ба ҷаҳдҳои бисёру машаққатҳои бешумор бар дарахт анҷӣр рафт ва худро ба ҳазор ҳиялату меҳнати туъмае мстхлс кард . Охири аламр ба шавамӣ зулм , нигунсор дар афтоду ҷон таслим кард . Шоҳ пурсед : чигуна буд он ? бозгуӣ

کنیزک روز چهارم قدحی زهر برگرفت و پیش تخت شاه رفت و گفت: چون رای جهان آرای، مشکل گشای، عدل فرمای شاه را به کلمات صالحات بنده التفاتی نیست و ظلمی را که در ایام همایون او برین خدمتکار رفت از منبع عدل و منهل فضل او وجه مجازات و مکافات نخواهد بود، به ضرورت مرگ بر زندگانی اختیار کنم و به اضطرار زهر قاتل که برید عنای آجل و طلیعه فنای عاجل است تجرع نمایم و حکم این ظلم را به موقف عرصات محشر و مجمع میعاد یوم الفزع الاکبر افکنم تا حاکم فصل و قاضی عدل، انصاف من از فرزند ناحفاظ و دستوران ظالم شاه طلب کند که آنجا میل و محابا و عنایت و مدارا نبود و مقاصد و اغراض وزرا آنست که چهار بالش مملکت به فرزند ناخلف شاه دهند و از باس و سیاست شاه برهند و ملک و دولت را قواعد و اساس نو نهند. آنگاه در عرصه مملکت هر یک بر وفق مراد خود به استبداد رای تصرف کنند و در تغییر قوانین سیاست و تبدیل رسوم آن، چندان که امکان دارد تقدیم نمایند و واقعه بنده و وزرای شاه برابر است با حادثه خرس که طمع انجیر خوردن کرد و به جهدهای بسیار و مشقت های بی شمار بر درخت انجیر رفت و خود را به هزار حیلت و محنت طعمه ای مستخلص کرد. آخر الامر به شومی ظلم، نگونسار در افتاد و جان تسلیم کرد. شاه پرسید: چگونه بود آن؟ بازگوی