Дастури робъ ки фазли роиъу сят шойиъ дошт , пеш шоҳ рафту баъд аз таъкиди саноу тамҳиди дуо забон бикшод ва гуфт : ҳақ - субҳонау таъолӣ - кисвати подшоҳӣу асўти шоҳаншоҳӣ , ҳиялати аҳволу зинати аъмолу афъоли шоҳ гардонидаасту оёти мҳомду сури саноӣ ӯро мутадовили афвоҳ ва алснаҳ карда ва бар забонҳо ҷорӣу мазкӯр ва дар самоъу тбоъи машҳуру мстўри гардонидау овозаи астноъ ӯ ки дар боби арбоби фазлу асҳоб ақл мефармоед ба атрофи оламу акнофи арабу аҷами расидау зикри адлу номи фазо ӯ асмоъи ақосӣ ва адонӣ шунидау гулзори файзи адл ӯ чунон шукуфтааст ки ҷумлаи ъўосФи хазони зулму ҳбўби сарсари зимистони ҷавр , таровати авроқ ӯ аз чамани офоқ зоил нахоҳад карду мавсими макорими ахлоқ ӯ чунон нифоқ ва ривоҷ ёфтааст ки ба сўорФи ҳдсону нўоиби замони касод ва фасод напазирад . Подшоҳ бар ҳамаи ҷаҳон ки аёли ҷалолу мўолии ъўолӣ сиёсатаст , тариқи инсофу антсоФи супурд , онгоҳи натиҷаи иқболу зубдаи ҷалоли подшоҳиро ба тҳризи ноқиси ақлӣ , ҳадафи тир талаф гирданд дар шариъати караму суннати диёнат , мувофиқу мулоим ақл наёяду муфтии ақл , қалам бар баёзи ин фатво наниҳаду овозаи ин сиёсат чун аз дарвозаи доролмлк ба воситаи ахбори содиру ворид ба самъи мулӯк ақолим расад , тбоъу асмоъи мулӯку салотин аз мхолсту мувофиқати ин давлат мутанаффир гардаду чашми атмоъи фосида дар соҳати малику давлат боз шаваду дасти таъаррузи хасмони давлат дароз гардаду уқалои ҷаҳону уламои замон ки нозир умӯр ҷумҳӯранд , тақдими ин сиёсатро ҳФўти маҳзу зулат сарф шимуранду вузароу ндмоӣ ӯро ба ркокти ақлу схоФти рой мансӯб гардонанд ва бар рои ҷаҳони орои адли фармои подшоҳ - ки офтоб дар пеш ӯ чун сояи девор бар рухсори рӯзгор - муқарараст ки мулӯку умароро ҳеҷ айбии зиёдат аз илтифоти намӯдан ба қавл занон несту калимоти эшонро ки муҳайиҷи фатрату боис зулатаст , дар ваҳму хаёл ва дар зеҳну фикрати ҷой додан аз ақлу хирад давраст ва ҳар ки бар меҳри занону мувофиқати эшон эътимоди намояд , дар авоқиби он дар вартаи надомату ғаромат мохўз шаваду дил ӯ туъмаи ъноу луқма фано гардад чун он марди гармобаи бон . Шоҳ гуфт ки чигуна буд ?

دستور رابع که فضل رایع و صیت شایع داشت، پیش شاه رفت و بعد از تاکید ثنا و تمهید دعا زبان بگشاد و گفت: حق- سبحانه و تعالی- کسوت پادشاهی و اسوت شاهنشاهی، حیلت احوال و زینت اعمال و افعال شاه گردانیده است و آیات محامد و سور ثنای او را متداول افواه و السنه کرده و بر زبانها جاری و مذکور و در سماع و طباع مشهور و مسطور گردانیده و آوازه اصطناع او که در باب ارباب فضل و اصحاب عقل می فرماید به اطراف عالم و اکناف عرب و عجم رسیده و ذکر عدل و نام فضا او اسماع اقاصی و ادانی شنیده و گلزار فیض عدل او چنان شکفته است که جمله عواصف خزان ظلم و هبوب صرصر زمستان جور، طراوت اوراق او از چمن آفاق زایل نخواهد کرد و موسم مکارم اخلاق او چنان نفاق و رواج یافته است که به صوارف حدثان و نوایب زمان کساد و فساد نپذیرد. پادشاه بر همه جهان که عیال جلال و موالی عوالی سیاست است، طریق انصاف و انتصاف سپرد، آنگاه نتیجه اقبال و زبده جلال پادشاهی را به تحریض ناقص عقلی، هدف تیر تلف گرداند در شریعت کرم و سنت دیانت، موافق و ملایم عقل نیاید و مفتی عقل، قلم بر بیاض این فتوی ننهد و آوازه این سیاست چون از دروازه دارالملک به واسطه اخبار صادر و وارد به سمع ملوک اقالیم رسد، طباع و اسماع ملوک و سلاطین از مخالصت و موافقت این دولت متنفر گردد و چشم اطماع فاسده در ساحت ملک و دولت باز شود و دست تعرض خصمان دولت دراز گردد و عقلای جهان و علمای زمان که ناظر امور جمهورند، تقدیم این سیاست را هفوت محض و زلت صرف شمرند و وزرا و ندمای او را به رکاکت عقل و سخافت رای منسوب گردانند و بر رای جهان آرای عدل فرمای پادشاه- که آفتاب در پیش او چون سایه دیوار بر رخسار روزگار- مقرر است که ملوک و امرا را هیچ عیبی زیادت از التفات نمودن به قول زنان نیست و کلمات ایشان را که مهیج فترت و باعث زلت است، در وهم و خیال و در ذهن و فکرت جای دادن از عقل و خرد دور است و هر که بر مهر زنان و موافقت ایشان اعتماد نماید، در عواقب آن در ورطه ندامت و غرامت ماخوذ شود و دل او طعمه عنا و لقمه فنا گردد چون آن مرد گرمابه بان. شاه گفت که چگونه بود؟