Дастур гуфт : дар мўозии айёму сўолФи дҳўру аъўом дар шаҳри қнўҷи гармобаи бонӣ буд маърӯфу мазкӯр ба олату сирвату шоҳзодаи қнўҷ ки дар ҳасану ҷамоли ӯъҷубаи рӯзгор ва дар латофату зарофат , воситаи қаллодаи айём буд , ба гармоба ӯ омадӣу гармобаи бон ҳар чаҳ дар вусъу имкон буд аз хизматҳои мувофиқ ва муроот лоем тақдим намӯдӣу шоҳзодаро падари Киримае аз аъёни рӯзгору арқони ҷаҳон дар ақд оварда буд ва ба мўослту мсоҳрт ӯ аътзоду аътдоди гирифтау наздики омада ки ба такаллуфи зифоф машғӯл шаванд . Рӯзии шоҳзодаи қнўҷ ба гармобаи омада буду гармобаи бон ба хизмати мҳъўд қиём менамӯду андом ӯро ки рашки гулу саману ғайрати шукуфау ёсуман буд , мехоред ва ба лутф мемолида ва аз баҳри онкии шахс ӯ азими лаҳим буд , олати вқоъ дар гӯшти пинҳон будӣ ва аз ғояти фарбеҳӣ нопидо намӯдӣ . Гармобаи бонро дар аснои хоридн , даст бар он узв омад бғоит нопидо намӯд , гиристан бар вай афтод . Шоҳзода чун асари риққату шафқат ӯ бидиду оби чашм ӯ мушоҳида кард , пурсед ки сабаби тағайюру толаму мӯҷиби навҳа ва тараннум чист ?

دستور گفت: در مواضی ایام و سوالف دهور و اعوام در شهر قنوج گرمابه بانی بود معروف و مذکور به آلت و ثروت و شاهزاده قنوج که در حسن و جمال اعجوبه روزگار و در لطافت و ظرافت، واسطه قلاده ایام بود، به گرمابه او آمدی و گرمابه بان هر چه در وسع و امکان بود از خدمتهای موافق و مراعات لایم تقدیم نمودی و شاهزاده را پدر کریمه ای از اعیان روزگار و ارکان جهان در عقد آورده بود و به مواصلت و مصاهرت او اعتضاد و اعتداد گرفته و نزدیک آمده که به تکلف زفاف مشغول شوند. روزی شاهزاده قنوج به گرمابه آمده بود و گرمابه بان به خدمت مهعود قیام می نمود و اندام او را که رشک گل و سمن و غیرت شکوفه و یاسمن بود، می خارید و به لطف می مالید و از بهر آنکه شخص او عظیم لحیم بود، آلت وقاع در گوشت پنهان بودی و از غایت فربهی ناپیدا نمودی. گرمابه بان را در اثنای خاریدن، دست بر آن عضو آمد بغایت ناپیدا نمود، گریستن بر وی افتاد. شاهزاده چون اثر رقت و شفقت او بدید و آب چشم او مشاهده کرد، پرسید که سبب تغیر و تالم و موجب نوحه و ترنم چیست؟

Гуфт : ба ҳукми эътиқодӣ ки бандаро дар ихлоси муҳаббату сафои маваддати тест , ба назари эҳтиром дар лутфи андом ту менигарад ва ин латофати аъзоу назофати ҳайату таносуби аҷзоу тароват башара мебинад ва ба сабаби онкии олати таносулу тўолди ту ки шуъбаи шаҷараи инсонӣу давҳаи самара ҳайвонӣаст бғоити хирад ва нопидост ва ин маънӣ дар камоли аҳволи риҷол , сабаби нуқсони Фҳўлу фиқдон усӯл шуморанд , бад-ӣни сабаби риққату шафқат бар ман ғолиби гашт хусусан ки айёми зифофи наздик омадааст ва ҳам акнӯн моҳу муштарии дарин арӯсӣ , ҷилваи товусии созанду аъдоу авлиёи дарин зифоф аз масаррати дили инсофи ҷӯянду халқи олам ба назораи ин суру мавсими ин сарвар , ҳозир гирданду забони даври гардун , ин ғазал дар аўтори арғунуни афканд .

گفت: به حکم اعتقادی که بنده را در اخلاص محبت و صفای مودت تست، به نظر احترام در لطف اندام تو می نگرد و این لطافت اعضا و نظافت هیات و تناسب اجزا و طراوت بشره می بیند و به سبب آنکه آلت تناسل و توالد تو که شعبه شجره انسانی و دوحه ثمره حیوانی است بغایت خرد و ناپیداست و این معنی در کمال احوال رجال، سبب نقصان فحول و فقدان اصول شمارند، بدین سبب رقت و شفقت بر من غالب گشت خصوصا که ایام زفاف نزدیک آمده است و هم اکنون ماه و مشتری درین عروسی، جلوه طاووسی سازند و اعدا و اولیا درین زفاف از مسرت دل انصاف جویند و خلق عالم به نظاره این سور و موسم این سرور، حاضر گردند و زبان دور گردون، این غزل در اوتار ارغنون افکند.

Май андешам ки набояд ки чун иттифоқи зифоф ки маҷмаъ алтофаст , зоҳир гардад , дар азолти бакорату аФтроъи дӯшизагии қусӯр ва Фтўр раваду шамотати аъдоу хиҷолати авлиё ҳосил ояд . Шоҳзода гуфт : ин калимот аз сидқи ихлоси вдоду сафои ихтисос иттиҳод гуфтӣ ва муддатӣаст то ин маънӣ дар ботини ман ахтлоҷӣ намӯдааст ва дар замири ман лҷоҷӣ карда ва аз баҳри онкии дӯстии ҳамдаму Муътамидӣ муҳаррам надоштаам , ифшои ин сарви изҳори ин дақиқа ҷоиз нашимурдаам ва чун ту ибтидо кардӣ , ҳам турои дарин муҳими шурӯ бояд намӯду иҳтимоми ин кор бояд дошт ва дар кӣсаи ман чанд динор зараст бояд ки баргирӣ ва дар шаҳри занӣ бо ҷамоли ҷӯӣ то ман олати худро имтиҳон кунаму маълуми гардонам ки бад-ӣни олат аз ман бзоъу ҷимоъ мумкин шавад ё нау олати таносули маро дар боби мубоширати қиёмӣ ва қавомӣ тавонад буд ? гармобаи бон берун рафту зар дар қабз оварад ва чун чеҳраи динори мудаввари мунаввар ки чун гул дар рӯй ӯ механдид ва чун моҳу Зуҳра дар зулмат шаб медурахшид , бидид , бо худ гуфт :

می اندیشم که نباید که چون اتفاق زفاف که مجمع الطاف است، ظاهر گردد، در ازالت بکارت و افتراع دوشیزگی قصور و فتور رود و شماتت اعدا و خجالت اولیا حاصل آید. شاهزاده گفت: این کلمات از صدق اخلاص وداد و صفای اختصاص اتحاد گفتی و مدتی است تا این معنی در باطن من اختلاجی نموده است و در ضمیر من لجاجی کرده و از بهر آنکه دوستی همدم و معتمدی محرم نداشته ام، افشای این سرو اظهار این دقیقه جایز نشمرده ام و چون تو ابتدا کردی، هم ترا درین مهم شروع باید نمود و اهتمام این کار باید داشت و در کیسه من چند دینار زرست باید که برگیری و در شهر زنی با جمال جویی تا من آلت خود را امتحان کنم و معلوم گردانم که بدین آلت از من بضاع و جماع ممکن شود یا نه و آلت تناسل مرا در باب مباشرت قیامی و قوامی تواند بود؟ گرمابه بان بیرون رفت و زر در قبض آورد و چون چهره دینار مدور منور که چون گل در روی او می خندید و چون ماه و زهره در ظلمت شب می درخشید، بدید، با خود گفت:

Ҳтоми дунёу ғурури матоъ ӯ дар дилаш азмӣ ёфту шайтони шаҳвати зимом нҳмтш бигирифт . Бо худ гуфт ки зани маро ҳам ҷамоласт ва ҳам ғанҷу даллолу маслиҳати он буд ки ӯро бигӯям то ҳиялату зинати ороишу пероиши бикунаду соъатии наздик шоҳзода равад . Агар олат инаст ба долат ӯ ҳеҷ мъомлт гзордаҳ нашавад ва ин зарҳо дар ваҷҳи харҷӣу маслиҳатӣ сарф кунем . Пас ба всоқ хеш рафту шарҳи ҳодиса бо зан худ бигуфт . Зан дар вақти хештанро бар оросту чунонкии маъшӯқи масрур ба наздики ошиқ маҳҷӯр равад ё узро ба хона Вомиқ ояд бо садҳазори киришмау ноз аз дар гармоба дар омад . Шоҳзода чун шаклу ҳайату хилқату сӯрат ӯ бидиду лутфи муҳоварату ҳасани мФоўзт ӯ бишунид ва он аҷзои мутаносибу аъзои мутақориб мушоҳида кард , рағбатии содиқу шаҳватии тамом дар вай зоҳир шуду қӯти ҳайвонӣ , олати шаҳвониро қиём ва анъозӣ бидод , аъсобу урӯқ дар ҳаракат омаду бухори нутфа аз аўъиаҳи манӣ ба мсъди димоғ мутараққӣ шуд .

حطام دنیا و غرور متاع او در دلش عظمی یافت و شیطان شهوت زمام نهمتش بگرفت. با خود گفت که زن مرا هم جمالست و هم غنج و دلال و مصلحت آن بود که او را بگویم تا حیلت و زینت آرایش و پیرایش بکند و ساعتی نزدیک شاهزاده رود. اگر آلت این است به دالت او هیچ معاملت گزارده نشود و این زرها در وجه خرجی و مصلحتی صرف کنیم. پس به وثاق خویش رفت و شرح حادثه با زن خود بگفت. زن در وقت خویشتن را بر آراست و چنانکه معشوق مسرور به نزدیک عاشق مهجور رود یا عذرا به خانه وامق آید با صدهزار کرشمه و ناز از در گرمابه در آمد. شاهزاده چون شکل و هیات و خلقت و صورت او بدید و لطف محاورت و حسن مفاوضت او بشنید و آن اجزای متناسب و اعضای متقارب مشاهده کرد، رغبتی صادق و شهوتی تمام در وی ظاهر شد و قوت حیوانی، آلت شهوانی را قیام و انعاظی بداد، اعصاب و عروق در حرکت آمد و بخار نطفه از اوعیه منی به مصعد دماغ مترقی شد.

Ҳоли алқсаҳ , баъди тӯли алғсаҳ , олат аз миёни гӯшт чун гурзаи Марӣ аз пӯст берун омад , азин сурхи кулоҳӣ , сияҳи қабои аъўрӣ , калони сиррӣ , дарози қадӣ , паҳни хдӣ , нофи хорӣ , синагузорӣ .

حال القصه، بعد طول الغصه، آلت از میان گوشت چون گَرزه ماری از پوست بیرون آمد، ازین سرخ کلاهی، سیه قبای اعوری، کلان سری، دراز قدی، پهن خدی، ناف خاری، سینه گذاری.

Чун мор дар силаи хазид ва чун хари пушт дар сӯрохи шиками давид . Гуфтӣ ки ин маънӣ дар васф ӯ гуфтаанд :

چون مار در سله خزید و چون خر پشت در سوراخ شکم دوید. گفتی که این معنی در وصف او گفته اند:

Ситад ва додӣ бикраду мъомлтии тамом аз ҷой барграфт . Чунонкии зан аз хушӣ дар зер ӯ чун санги Асия бар худ май гашту каффа ба ғарбол мезад . Гармобаи бони мтФҳси вор аз шикоф дар назора мекард ва он аилоҷу ихроҷи мушоҳида ва муъоина медид ки абўолъсб аз сари ғазаб , бе адаби вори кор май гузорад . Хаҷал ва тнгдл шуд . Овоз дод ки беруни ой . Худ занро аз ишқи он турраи зулфу зарофату лутф , пурвой ҷавоб набӯд . То охир ба унфу таҳдиду заҷру ташдиди овоз баланд кард . Зан аз сари танз ва истеҳзо гуфт : бирав соъатӣ таваққуф кун ки шоҳзода дастурӣ намефармоед ва ҳануз дарбанд онаст ки шуғлии гузорад ва бар шикам шоҳзода нишаст ва аз ду даст ба гирди миён ӯ камари баст ва ба забон ҳол мегуфт :

ستد و دادی بکرد و معاملتی تمام از جای برگرفت. چنانکه زن از خوشی در زیر او چون سنگ آسیا بر خود می گشت و کفه به غربال می زد. گرمابه بان متفحص وار از شکاف در نظاره می کرد و آن ایلاج و اخراج مشاهده و معاینه می دید که ابوالعصب از سر غضب، بی ادب وار کار می گزارد. خجل و تنگدل شد. آواز داد که بیرون آی. خود زن را از عشق آن طره زلف و ظرافت و لطف، پروای جواب نبود. تا آخر به عنف و تهدید و زجر و تشدید آواز بلند کرد. زن از سر طنز و استهزا گفت: برو ساعتی توقف کن که شاهزاده دستوری نمی فرماید و هنوز دربند آنست که شغلی گزارد و بر شکم شاهزاده نشست و از دو دست به گرد میان او کمر بست و به زبان حال می گفت:

То шоҳзода чанд Крети алии алтродФу алтўолӣ , ктродФи алоёму аллёлӣ , асби тараб дар гирди охир шаҳват мекашиду сӯфии вор , пойафзор май кушод . Ҳар чанд гармобаи бон овоз медод , зан мегуфт : то шоҳзода иҷозат фармоед ту интизори воҷиби дор . Гармобаи бон аз ғусса тнгдл шуд ва аз ҷаҳолату ҳамоқати худ хаҷали гашт . Дар саҳрои мзблаҳи дарахтӣ буд , онҷо рафту хуро ба гулӯ аз дарахт дар овехту хусри алднё ва алохраҳ бамурд .

تا شاهزاده چند کرت علی الترادف و التوالی، کترادف الایام و اللیالی، اسب طرب در گرد آخر شهوت می کشید و صوفی وار، پای افزار می گشاد. هر چند گرمابه بان آواز می داد، زن می گفت: تا شاهزاده اجازت فرماید تو انتظار واجب دار. گرمابه بان از غصه تنگدل شد و از جهالت و حماقت خود خجل گشت. در صحرای مزبله درختی بود، آنجا رفت و خو را به گلو از درخت در آویخت و خسر الدنیا و الاخره بمرد.

Зан чун аз гармоба берун омад , шӯйро ношинохта оварад ва бар шоҳзода офарин кард ва гуфт : « ани риёи аҳдсти фии алзрФи шиӣо » .

زن چون از گرمابه بیرون آمد، شوی را ناشناخته آورد و بر شاهزاده آفرین کرد و گفت: «ان ریا احدثت فی الظرف شیئا».

Ин ҳикоят аз баҳр он гуфтам то шоҳ бар қавлу феъли занон , сқт ва эътимод нанамояду аҳду мисоқи эшонро нифоқ ва шиқоқ донад ва агар иҷозат ёбам аз тилисмоту нирнҷоти эшон ҳикоятӣ гӯям . Шоҳ фармуд : бигӯӣ

این حکایت از بهر آن گفتم تا شاه بر قول و فعل زنان، ثقت و اعتماد ننماید و عهد و میثاق ایشان را نفاق و شقاق داند و اگر اجازت یابم از طلسمات و نیرنجات ایشان حکایتی گویم. شاه فرمود: بگوی