Чун навбати даври айём ба рӯз панҷум расед , машғалаи астғости зан ба гӯш анҷум расед . Бо худ гуфт : агар дар ин ҳодиса , тохирӣу тақсирӣ ҷоиз дорам , шоҳзода забон бигушоед ва дар ҳатки ин стару кашфи ин сар , саъйҳо намояд ва аз баҳри онкии ҷамоати вузаро дар риояти ҷониб ӯ мболғтӣ тамом доранд , бад-ӣни аътдоду аътзод дар аҳлому эъдом ман кӯшанд ва дар самъи шоҳ , масолеҳи дайну давлат , тасвир ва тақрир кунанд . Имрӯз ҳар тирӣ ки дар ҷаъба дорам , биндозам ва ҳар лаъибӣ ки донам , бибозам . Пас бо нолау нафиру навҳау зФир ба ҳазрат шоҳ рафту баъд аз тақдими хизмату тқбили хоки ҳазрату тақрири саноу тҳит , гуфт : офтоби рои шоҳро аз рои вузарои золим , тирагӣу чашми инсоф ӯро аз садамоти хори ҳаводис , хирагӣ мабод . Агар чанд шоҳ ба тазаллуми ин мазлӯми марҳӯм , назар ъотФтӣ намефармоед ва ба таркиби ақволи ботили вузаро , инсофи ин хидматкори қадим ки дар ҳарими ин давлат , нашав ва намо ёфтааст , намедиҳад ва ин воқеаи шигарфро вазнӣ наме наад ва ин ҳодисаи бузургро хираду ҳақир май шмрзд ва бар рой офтоб намой , ки мудаббири масолеҳи ҷаҳон ва ҷаҳонён аст намеравад ва тааммул намефармоед ва намедонад ки умӯри ҳақир ба муддат хатир гардаду муҳимоти қалил ба муҳлат касӣр шавад , чун ҷмраҳи оташ ки ҷўснгӣ , ҷаҳониро бихӯраду олимиро нест гирданд .

چون نوبت دور ایام به روز پنجم رسید، مشغله استغاثت زن به گوش انجم رسید. با خود گفت: اگر در این حادثه، تاخیری و تقصیری جایز دارم، شاهزاده زبان بگشاید و در هتک این ستر و کشف این سر، سعی‌ها نماید و از بهر آنکه جماعت وزرا در رعایت جانب او مبالغتی تمام دارند، بدین اعتداد و اعتضاد در اهلام و اعدام من کوشند و در سمع شاه، مصالح دین و دولت، تصویر و تقریر کنند. امروز هر تیری که در جعبه دارم، بیندازم و هر لعبی که دانم، ببازم. پس با ناله و نفیر و نوحه و زفیر به حضرت شاه رفت و بعد از تقدیم خدمت و تقبیل خاک حضرت و تقریر ثنا و تحیت، گفت: آفتاب رای شاه را از رای وزرای ظالم، تیرگی و چشم انصاف او را از صدمات خار حوادث، خیرگی مباد. اگر چند شاه به تظلم این مظلوم مرحوم، نظر عاطفتی نمی‌فرماید و به ترکیب اقوال باطل وزرا، انصاف این خدمتکار قدیم که در حریم این دولت، نشو و نما یافته است، نمی‌دهد و این واقعه شگرف را وزنی نمی‌نهد و این حادثه بزرگ را خرد و حقیر می‌شمرد و بر رای آفتاب نمای، که مدبر مصالح جهان و جهانیان است نمی‌رود و تامل نمی‌فرماید و نمی‌داند که امور حقیر به مدت خطیر گردد و مهمات قلیل به مهلت کثیر شود، چون جمره آتش که جوسنگی، جهانی را بخورد و عالمی را نیست گرداند.

Ва бо онкии шарорати оташро сабаб , аҳткок занаду истикоки қдоҳаҳ буд , аммо чун аз ктми адам дар фазои зуҳӯр ва вуҷӯд меояд , оҳанро муму сангро об мекунад . Барин миқёсу минвол , ҳодисае хирадро ки хор дошта ояду душмани заъифро ки хирад шимурда шавад , натиҷаи он бузург гардад ва ба умӯри муъзалу муҳимоти мушкили анҷомад , чунонкии талофии он дар ҳиз ваҳм нагунҷаду идроки хотир аз астдроки он оҷиз ояд .

و با آنکه شرارت آتش را سبب، احتکاک زند و اصطکاک قداحه بود، اما چون از کتم عدم در فضای ظهور و وجود می‌آید، آهن را موم و سنگ را آب می‌کند. برین مقیاس و منوال، حادثه‌ای خرد را که خوار داشته آید و دشمن ضعیف را که خرد شمرده شود، نتیجه آن بزرگ گردد و به امور معضل و مهمات مشکل انجامد، چنانکه تلافی آن در حیز وهم نگنجد و ادراک خاطر از استدراک آن عاجز آید.

Ва агар шоҳи дарин маънии шаҳодати шоҳидии адлу далолати қавлӣ ҷзл башнавад , бигӯям ва он достон шаҳрӣаст ки ба сабаби қатрае ангабин хароб шуд ва ҳафтод ҳазор мард , алафи шамшери гаштанд . Шоҳ пурсед ки чигуна буд ?

و اگر شاه درین معنی شهادت شاهدی عدل و دلالت قولی جزل بشنود، بگویم و آن داستان شهری است که به سبب قطره‌ای انگبین خراب شد و هفتاد هزار مرد، علف شمشیر گشتند. شاه پرسید که چگونه بود؟