Ва бибояд донист ки ин китобу луғат паҳлавӣ бӯдааст ва то ба рӯзгори амири аҷали олами одил , Носириддини абӯи Муҳамади Нӯҳи бен насри алсомонӣ – анори аллоҳи барраона – ҳеҷ кас тарҷума накарда буд . Амири олами Нӯҳи бен наср фармон дод хоҷаи амиди абўолФўорси Фнорўзиро то ба забони порсӣ тарҷума кунаду тафовуту ихтилолӣ ки бадв роҳ ёфта буд бардораду дуруст ва рост кунад ба таърихи санаи тсъ ва сулсину слсмоӣаҳ ( 339 ) . Хоҷаи амиди абўолФўрос ранҷ барграфту хотир дар кор оварад ва ин китобро ба иборат дарӣ пардохт . Аммо иборати азими нозил буд ва аз тазйину тҳлии орӣу отил ва бо онкӣ дар ваии мақолро Фсҳту маҷолро вусъати тнўқу тасаннӯъ буд , ҳеҷ машшотаи ин арӯсро нёростаҳ буд ва дар майдони фасоҳат , мураккаб иборат наронда ва он кулами ҳукму абкору изориро ҳалаи насохта буду ҳилаи напардохтау наздик буд ки аз сҳоиФи айём , тамом мдрўс гардад ва аз ҳавошии рӯзгори бекор маҳв шавад ва акнӯн ба фари давлати Қоҳираи эҳёи пазируфт ва аз сари трўот ва равнақ гирифт .

و بباید دانست که این کتاب و لغت پهلوی بوده است و تا به روزگار امیر اجل عالم عادل، ناصرالدین ابو محمد نوح بن نصر السامانی – انار الله برهانه – هیچ کس ترجمه نکرده بود. امیر عالم نوح بن نصر فرمان داد خواجه عمید ابوالفوارس فناروزی را تا به زبان پارسی ترجمه کند و تفاوت و اختلالی که بدو راه یافته بود بردارد و درست و راست کند به تاریخ سنه تسع و ثلثین و ثلثمائه‌ (۳۳۹). خواجه عمید ابوالفوراس رنج برگرفت و خاطر در کار آورد و این کتاب را به عبارت دری پرداخت. اما عبارت عظیم نازل بود و از تزیین و تحلی عاری و عاطل و با آنکه در وی مقال را فسحت و مجال را وسعت تنوق و تصنع بود، هیچ مشاطه این عروس را نیاراسته بود و در میدان فصاحت، مرکب عبارت نرانده و آن کلم حکم و ابکار و عذاری را حله نساخته بود و حیله نپرداخته و نزدیک بود که از صحایف ایام، تمام مدروس گردد و از حواشی روزگار بیکار محو شود و اکنون به فر دولت قاهره احیا پذیرفت و از سر طروات و رونق گرفت.

Ва ҳар чанд ман бандаро қудрату истиқлол ва макунату астзҳор он набӯд ки дар чунин маъракаи иқдоми намоям ва дар чунин мӯҳлика ақтҳом кунам ва худро дар маърази слФи нуҳум ва дар либоси фазли ҷилваи даҳум , аммо саодат Нидо мекарду карами ъмими подшоҳ истидъо мефармуд :

و هر چند من بنده را قدرت و استقلال و مکنت و استظهار آن نبود که در چنین معرکه اقدام نمایم و در چنین مهلکه اقتحام کنم و خود را در معرض صلف نهم و در لباس فضل جلوه دهم، اما سعادت ندا می کرد و کرم عمیم پادشاه استدعا می فرمود:

Ва мефармуд ки эй ҳиммату симурғи саодати мо зилли аноят бар ту мегустарду офтоби иқболу кавокиби Сауди мо шуъоъи авотифу осори лўотФ бар ту нисор мекунанд ва мегӯйанд :

و می فرمود که همای همت و سیمرغ سعادت ما ظل عنایت بر تو می گسترد و آفتاب اقبال و کواکب سعود ما شعاع عواطف و آثار لواطف بر تو نثار می کنند و می گویند:

Пас бандаи давлати Қоҳира – шед аллоҳи арқонҳоу сабти бунёнҳо - бо вусъати дилу Фсҳти амл , ин муҳимро талаққӣ намӯд ва он хроидро ки аз ҳиллии броът отил буданд вози ҳалаи балоғати орӣ , либоси алфоз дар пӯшонидау пероя маъонӣ барбасту раҷои муҳкаму сқт мустаҳкамаст ба фазли подшоҳ рӯй замин - аъзи аллоҳи ансора - ки ин мухаддираи ақлро аз ташрифи млоҳзту назари мтолът , ҳаззии тамом арзонӣ дорад ва ба фари қабули ҳазрат , манзуру мақбул оламён шаваду радои фахру тарози ъзу кисвати маҷд ӯ абади алдҳри халқ ва куҳна нашаваду манзалати рафеъу дарҷати мниФу ртбти суннӣ ӯ инҳитот ва анҳдор напазирад ва то луғати порсии мутадовил алснаҳасту мтноўли афвоҳ оламён бошад , осори анвор ӯ аз ҳавошии айём мундарис нагардаду ҷалоли қабул ӯ дар зилол азл науфтад . Эзади таъолии таърихи ин давлатро феҳристи мъолӣ айём гардоноду сят ӯ ки чун рӯз бар басити замин равандааст , бар бисоти замони пояндаи дороад . Анаи алқодри алии злку алмўФқи ?ла .

پس بنده دولت قاهره – شید الله ارکانها و ثبت بنیانها- با وسعت دل و فسحت امل، این مهم را تلقی نمود و آن خراید را که از حلی براعت عاطل بودند واز حله بلاغت عاری، لباس الفاظ در پوشانیده و پیرایه معانی بربست و رجای محکم و ثقت مستحکم است به فضل پادشاه روی زمین- اعز الله انصاره- که این مخدره عقل را از تشریف ملاحظت و نظر مطالعت، حظی تمام ارزانی دارد و به فر قبول حضرت، منظور و مقبول عالمیان شود و ردای فخر و طراز عز و کسوت مجد او ابد الدهر خلق و کهنه نشود و منزلت رفیع و درجت منیف و رتبت سنی او انحطاط و انحدار نپذیرد و تا لغت پارسی متداول السنه است و متناول افواه عالمیان باشد، آثار انوار او از حواشی ایام مندرس نگردد و جلال قبول او در ظلال عزل نیفتد. ایزد تعالی تاریخ این دولت را فهرست معالی ایام گرداناد و صیت او که چون روز بر بسیط زمین رونده است، بر بساط زمان پاینده داراد. انه القادر علی ذلک و الموفق له.