Вазири панҷум ки тадбири соқиб ӯ , анҷуми анҷумани салтанату рои соиб ӯ , мафотеҳи мушкилоти давлату миллат буд , пеши тахт шоҳ рафту баъд аз тақрири тҳиту иқомати сано ва хизмат гуфт : шукри нъми илоҳӣ аз барои мазиди нъму астФодти зўоиди карам бар ҳамаи олам воҷибаст ва бар хадаму ҳашам ки дар сояи ъотФту зилли роФт рӯзгор мегузаронанд воҷибтар ки ҳарчӣ аз ниҳоятамонеу матлӯб зиндагонӣасту хотири башарӣу фикрати одамӣ ба вай роҳ ёбад аз ҳурмату ҳишмат ба васотат меамн ин ҳазрат ёфтаанду зиёдат аз ҳудӯди истеҳқоқ , ба шумӯли авотифу аФозти ъўорФи ин давлат расидааст ва ҳеҷ шукрии зиёдат аз он набошад ки маносиби адлу маротиби фазли шоҳро аз авоқиби макрӯҳу хўотми змим сиёнат карда шавад ва агар подшоҳ бар сиблати таъҷил , сиёсатӣ фармоед , масолеҳи таваққуф бар рои аълоӣ ӯ арзи даҳум ва ин соъати шоҳ фармӯдааст то шоҳзодаро ба муҷарради занну тӯҳматӣ ки тасдиқи он аз қабули уқули дурдасту хилофи он ба қриҳту табиати наздик , бемӯҷибӣ ҳалок кунанду қаллодаи ҳаёт ӯро ки ақд мафохир ҷед вуҷӯд оламаст , аз назм холӣ гардонанд ва агар шоҳ дар ин маънии тааммулӣ воҷиб надорад ва дар бдоиту ниҳоят ӯ тафаҳҳусу астбҳос балиғ нафармоед , ҳамон надомат бинад ки он бозаргони латиф табъ дид ки дар бадви ҳол , баҳс ва тнқир накард то дар ниҳоят ба надомату ғаромат гирифтор шуду таассуф , мрбҳи тлҳФ , мнҷҳ наомад . Шоҳ пурсед ки чигуна буд он достон ?

وزیر پنجم که تدبیر ثاقب او، انجم انجمن سلطنت و رای صایب او، مفاتیح مشکلات دولت و ملت بود، پیش تخت شاه رفت و بعد از تقریر تحیت و اقامت ثنا و خدمت گفت: شکر نعم الهی از برای مزید نعم و استفادت زواید کرم بر همه عالم واجب است و بر خدم و حشم که در سایه عاطفت و ظل رافت روزگار می گذرانند واجب تر که هرچه از نهایت امانی و مطلوب زندگانی است و خاطر بشری و فکرت آدمی به وی راه یابد از حرمت و حشمت به وساطت میامن این حضرت یافته اند و زیادت از حدود استحقاق، به شمول عواطف و افاضت عوارف این دولت رسیده است و هیچ شکری زیادت از آن نباشد که مناصب عدل و مراتب فضل شاه را از عواقب مکروه و خواتم ذمیم صیانت کرده شود و اگر پادشاه بر سبیل تعجیل، سیاستی فرماید، مصالح توقف بر رای اعلای او عرض دهم و این ساعت شاه فرموده است تا شاهزاده را به مجرد ظن و تهمتی که تصدیق آن از قبول عقول دوردست و خلاف آن به قریحت و طبیعت نزدیک، بی موجبی هلاک کنند و قلاده حیات او را که عقد مفاخر جید وجود عالم است، از نظم خالی گردانند و اگر شاه در این معنی تاملی واجب ندارد و در بدایت و نهایت او تفحص و استبحاث بلیغ نفرماید، همان ندامت بیند که آن بازرگان لطیف طبع دید که در بدو حال، بحث و تنقیر نکرد تا در نهایت به ندامت و غرامت گرفتار شد و تاسف، مربح تلهف، منجح نیامد. شاه پرسید که چگونه بود آن داستان؟