Дастур гуфт : бақои умри шоҳ ҳамвора ба коми никхўоҳони бод . Чунин овардаанд ки дар ноҳити Кашмӣри зоҳидӣ буд . Рӯзҳо ба ибодат гузоштӣ ва шабҳо ба тоъат зинда доштӣ . Дар зии тадайюну салоҳи зистӣ ва дар либоси тсўн ва ифоф рафтӣ ва яке аз машоҳӣри париёну ҷамоати ҷинён бо ӯ ба мхолтт , мусоҳибат ва ба маҷоласт , мувофиқат ва ба эътиқод , иттиҳодӣ дошту рӯзгор ба мўонсти мушоҳидаи азиз ӯ мегузошт . Ҳар гоҳ ки зоҳидро доҳиаҳ эйу нозилае ҳодиси шдбу воқеаеу оризае нозили гаштӣ , ҷинӣ ба имкони қудрату қсорои тоқат ӯро дар он мъўнт ва мазоҳират намӯдӣу анояту шафқат воҷиб дидӣ . Дар ҷумлаи аламр , зоҳид ба ихтилофу ихтилот ӯ қӯту астзҳорӣ тамом дошт ва ба макон ӯ макунату аътдодии вофир . Рӯзии зоҳид дар муттакои тоъату маъвои ҷои ибодати худ аз тоъати пардохта буду пушт ба миҳроби ниҳода ки ҷинӣ дар омад ва дар пеши зоҳид ба зонуӣ ҳурмат бинишаст ва гуфт : эй дӯсти мушфиқ вае рафиқи мувофиқ , марои муҳиммии ҳодис шудаасту сафарии шоқ ба ҷониби Ироқи пеши омада , натавон донист ки аҳвол бар чаҳ ҷумла буду муддати мақом чанд бошад , ба видоъ омадаам ва аз ту иҷозат мехоҳам ва се ном аз номҳои бузурги эзад – ъзи исма - ки зубдаи асмоу муқаддама иҷобат дуосту мқлоди хайроту мифтоҳи абвоби ҷинот , тӯҳфа овардаам ки агар муҳиммӣ пеш ояд ё мъзлӣ рӯй намояд , бад-ӣни номҳо дафъу рафъ он кунӣ ва гуфт :

دستور گفت: بقای عمر شاه همواره به کام نیکخواهان باد. چنین آورده‌اند که در ناحیت کشمیر زاهدی بود. روزها به عبادت گذاشتی و شب‌ها به طاعت زنده داشتی. در زی تدین و صلاح زیستی و در لباس تصون و عفاف رفتی و یکی از مشاهیر پریان و جماعت جنیان با او به مخالطت، مصاحبت و به مجالست، موافقت و به اعتقاد، اتحادی داشت و روزگار به مؤانست مشاهده عزیز او می گذاشت. هر گاه که زاهد را داهیه‌ای و نازله‌ای حادث شدی و واقعه‌ای و عارضه‌ای نازل گشتی، جنی به امکان قدرت و قصارای طاقت او را در آن معونت و مظاهرت نمودی و عنایت و شفقت واجب دیدی. در جمله الامر، زاهد به اختلاف و اختلاط او قوت و استظهاری تمام داشت و به مکان او مکنت و اعتدادی وافر. روزی زاهد در متکای طاعت و ماوا جای عبادت خود از طاعت پرداخته بود و پشت به محراب نهاده که جنی درآمد و در پیش زاهد به زانوی حرمت بنشست و گفت: ای دوست مشفق و ای رفیق موافق، مرا مهمی حادث شده است و سفری شاق به جانب عراق پیش آمده، نتوان دانست که احوال بر چه جمله بود و مدت مقام چند باشد، به وداع آمده‌ام و از تو اجازت می خواهم و سه نام از نام‌های بزرگ ایزد ــ عز اسمه ــ که زبدهٔ اسما و مقدمهٔ اجابت دعاست و مقلاد خیرات و مفتاح ابواب جنات، تحفه آورده‌ام که اگر مهمی پیش آید یا معظلی روی نماید، بدین نام‌ها دفع و رفع آن کنی و گفت:

Зоҳид бар мФорқт ӯ таассуф ҳо намӯд ва гуфт : ореи одати рӯзгори ғаддору табиати айёми макор ҳаминаст . Дӯстони мухлисро аз ҳам ҷудо кунаду ёрони мушфиқро дар мҳомаҳи иштиёқ , тҷръи дард фироқ чашонд .

زاهد بر مفارقت او تأسف‌ها نمود و گفت: آری عادت روزگار غدار و طبیعت ایام مکار همین است. دوستان مخلص را از هم جدا کند و یاران مشفق را در مهامه اشتیاق، تجرع درد فراق چشاند.

Влкни баннои ъқидти дӯстони холис бар ақоиди змоиру қавоид сроир бошад на бар шавоҳиди завоҳир ва агар чанд масофати миёни эшон баъд алхоФқин бошад , сҳоиФи змоир аз ҷароиди сроири якдигар ба нури сФўти ақлу қурби маваддату иттиҳоди арвоҳ бар хонанду макнуноти дарҷи замиру мзнўноти дарҷи хотири якдигари бибинанд ва бидонанд ва бигӯянд :

ولکن بنای عقیدت دوستان خالص بر عقاید ضمایر و قواعد سرایر باشد نه بر شواهد ظواهر و اگر چند مسافت میان ایشان بعد الخافقین باشد، صحایف ضمایر از جراید سرایر یکدیگر به نور صفوت عقل و قرب مودت و اتحاد ارواح برخوانند و مکنونات درج ضمیر و مضنونات درج خاطر یکدیگر ببینند و بدانند و بگویند:

Пас он се номи бузург ёд гирифту ҷиниро видоъ кард . Зоҳиди он рӯз аз ғарраи сабоҳ то турраи рўоҳ , ашк ҳасрат меборид ва бар бистари таассуф ва надомат меғалтид ва бо худ мегуфт :

پس آن سه نام بزرگ یاد گرفت و جنی را وداع کرد. زاهد آن روز از غرهٔ صباح تا طرهٔ رواح، اشک حسرت می بارید و بر بستر تأسف و ندامت می‌غلتید و با خود می‌گفت:

Зан чун дилтангӣу шикастагӣ ӯ бидид , бо ӯ дар он боб бар сиблати мувофиқат , мушорикат ва мсоҳмт намӯду шароити мусоҳибату мазоҳират лозим дошт ва аз мард ба Лутфии тамом суол кард ва гуфт : сабаб чист ки дар изтиробу илтиҳобӣу осори зҷрту ҳасрат бар ҷанини ту мубинаст ? гуфт :

زن چون دلتنگی و شکستگی او بدید، با او در آن باب بر سبیل موافقت، مشارکت و مساهمت نمود و شرایط مصاحبت و مظاهرت لازم داشت و از مرد به لطفی تمام سوال کرد و گفت: سبب چیست که در اضطراب و التهابی و آثار ضجرت و حسرت بر جنین تو مبین است؟ گفت:

Дӯстӣ ки ба макон ӯ эътимодҳо доштам аз ҷамоати ҷинёну рафиқӣ ки ба муҳаббату ихлос ӯ мстзҳр будам аз тавоифи париён , зиндагонӣ ба мўонст ӯ мегузоштаму айёми мўослт ӯ аз нафоиси аълоқу захоири мавоҳиб май доштам , имрӯз ба сафарии давр даст рафту марои чунин мдхрӣ гузошт ва се ном аз номҳои бузурги худои таъолӣ ба ман омухт ки дар ъўоиқи айёму алойиқ эҳдос бидон аътзоду аътдод тавонам гирифт . Акнӯн бигӯӣ ки моро ба кадоми муҳими эҳтиёҷ зиёдат тавонад буд , то ин се ном ки захираи умр мост бидон мурод сарф кунем ва аз ҳазрати иззат , иҷобати даъвати илтимоси нмоӣиму ҳўоиҷу масолеҳ ба сродқи ҷалоли зулҷалол арза дорем то моро дар мстқбли айём , адхору астзҳорӣ ҳосил ояд ва дар боқии умр , сабаби роҳату рифоҳат мо бошад ки ин мавҳибат аз худованди моро ганҷи қорунӣ ва шоягонӣаст . Зан гуфт : эй марди ҳоҷати занону ҳиммат ва наҳиммат эшон ба ҳеҷ чизи моилтар ва роҷҳтр набошад ки олати мубоширати мардон , зиёдат буду хотиру дили эшон аз он навъи омну сокину мураффаҳ ва фориғ бошаду чашми эшон ба шаҳват , нигарон ғайриӣ набӯду замири эшон моилу мурӣд дайгарӣ набошад . Савоб онаст ки дуо кунӣ ва як номро шафиъи оре то худои таъолии олати вқоъу аҳбти дифои туро бештар гирданд . Зоҳид чун ҳамаи аблаҳони ин ишва ҳо бихаред ва чун ҳамаи нодонони ин дам бихӯрад . Дар вақт бар пой хосту таҳоратии бикрад ва ду ракаати намози бгзорду қиссаи роз ба ҳазрат бе ниёзи бардошту даст тазаррӯъ барграфт ва ба абтҳол ва тзлл гуфт : « аллоҳами аҷби даъватии анки мҷиби алдъўоти воқзи ҳоҷатии анки қозии алҳоҷот » . Сари дилу рози ман банда май доне , ба ҳурмати ин номи бузурги ту ки ҳоҷати ман ба иҷобати мақруни гирдоне . Ҳануз ин муноҷоти тамом нашуда буд ки мхоили иҷобату аломати қабул зоҳир шуд , аз ҳар ҷузвӣ аз аҷзоӣ ӯ олатии дигар падед омад . Зоҳид чун худро бар он сифат дид , битарсед , рӯй ба сӯй зан оварад ва гуфт : эй нафрину лаънат бар ту ва бар ҳоҷати ту бод ки марои маъюб ва масх гардонидӣу зиракон рост гуфтаанд ки ҳар ки ба машварату тадбири ҷоҳилон кор кунад , ҳаргиз рӯй матлӯб набинаду чашм ӯ бар ҷамол мақсӯд науфтад .

دوستی که به مکان او اعتمادها داشتم از جماعت جنیان و رفیقی که به محبت و اخلاص او مستظهر بودم از طوایف پریان، زندگانی به مؤانست او می گذاشتم و ایام مواصلت او از نفایس اعلاق و ذخایر مواهب می‌داشتم، امروز به سفری دوردست رفت و مرا چنین مدخری گذاشت و سه نام از نام‌های بزرگ خدای تعالی به من آموخت که در عوایق ایام و علایق احداث بدان اعتضاد و اعتداد توانم گرفت. اکنون بگوی که ما را به کدام مهم احتیاج زیادت تواند بود، تا این سه نام که ذخیرهٔ عمر ماست بدان مراد صرف کنیم و از حضرت عزت، اجابت دعوت التماس نمائیم و حوایج و مصالح به سُرادق جلال ذوالجلال عرضه داریم تا ما را در مستقبل ایام، ادخار و استظهاری حاصل آید و در باقی عمر، سبب راحت و رفاهت ما باشد که این موهبت از خداوند ما را گنج قارونی و شایگانی است. زن گفت: ای مرد حاجت زنان و همت و نهمت ایشان به هیچ چیز مایل‌تر و راجح‌تر نباشد که آلت مباشرت مردان، زیادت بود و خاطر و دل ایشان از آن نوع آمن و ساکن و مرفه و فارغ باشد و چشم ایشان به شهوت، نگران غیری نبود و ضمیر ایشان مایل و مرید دیگری نباشد. صواب آنست که دعا کنی و یک نام را شفیع آری تا خدای تعالی آلت وقاع و اهبت دفاع ترا بیشتر گرداند. زاهد چون همهٔ ابلهان این عشوه‌ها بخرید و چون همه نادانان این دم بخورد. در وقت بر پای خاست و طهارتی بکرد و دو رکعت نماز بگزارد و قصهٔ راز به حضرت بی‌نیاز برداشت و دست تضرع برگرفت و به ابتهال و تذلل گفت: «اللهم اجب دعوتی انک مجیب الدعوات واقض حاجتی انک قاضی الحاجات». سر دل و راز من بنده می دانی، به حرمت این نام بزرگ تو که حاجت من به اجابت مقرون گردانی. هنوز این مناجات تمام نشده بود که مخایل اجابت و علامت قبول ظاهر شد، از هر جزوی از اجزای او آلتی دیگر پدید آمد. زاهد چون خود را بر آن صفت دید، بترسید، روی به سوی زن آورد و گفت: ای نفرین و لعنت بر تو و بر حاجت تو باد که مرا معیوب و مسخ گردانیدی و زیرکان راست گفته‌اند که هر که به مشورت و تدبیر جاهلان کار کند، هرگز روی مطلوب نبیند و چشم او بر جمال مقصود نیفتد.

Ин чаҳ рой буд ки наҳодӣ ва ин чаҳ орзӯ буд ки хостӣ ? зан гуфт : эй мард ғам махӯру дил аз ҷой мабар ки ҳануз ду номи бузург ки қоиду аъзами асмост бо мост . Дигари бори ҳоҷати хоҳ то худои таъолии ҷумларо бози барад ва ба сӯрати хеш боз оварад . Зоҳиди дигари бори дасти бардошту бзбони тазаррӯъ ва тхшъ гуфт : аллоҳам ё мҷиби дъўаҳи алмзтрин . Бори худоё , ин ки додӣ боз бару марои бад-ӣни далерии мъФўу мғФўри гардон . Ин сухан тамом нагуфта буд ва ин қиссаи ғусса шарҳ надода ки ҳар чаҳ бар аъзоӣ ӯ олати мардӣ буд бо олати аслии ҷумлаи мнъдму нопадиди гашту зоҳид чун мҷбўб ва мслўл бимонад бе ҳеҷ олат рӯй ба сӯй зан оварад ки эй нопоки бибок , маро дар ҳалоки афкандӣ ба мӯҷиби иродати ту якбори чунон масхи гаштам ва ҳам ба муқтазои ишорату далолати ту беолат мардӣ бимонадаму узвӣ ки воситаи тўолду ҷузвӣ ки всилти таносул буд аз ман бирафт , айби ин аз кисту тадбир ин чист ? зан гуфт : эй марди як номи бузурги дигар май доне , бигӯӣу ниёз арза кун то ҳамон олати аввал ба ту боз диҳад . Зоҳиди сдигри бор дуо карду номи сеюм шафиъ оварад то худои таъолии олати аввали бадв боз дод ва ба сӯрати аслии бози барад . Зоҳидро ҳар се номи бузург аз даст бирафт ва ба ҳеҷ ҳоҷат ва орзӯ нарасед . Гуфт : сазои он ки ба истисвоби ройу истеълом занон равад ва ба астшорту астхорти эшон кор кунад , ҳаминаст .

این چه رای بود که نهادی و این چه آرزو بود که خواستی؟ زن گفت: ای مرد غم مخور و دل از جای مبر که هنوز دو نام بزرگ که قاید و اعظم اسماست با ماست. دیگر بار حاجت خواه تا خدای تعالی جمله را باز برد و به صورت خویش باز آورد. زاهد دیگر بار دست برداشت و بزبان تضرع و تخشع گفت: اللهم یا مجیب دعوه المضطرین. بار خدایا، این که دادی باز بر و مرا بدین دلیری معفو و مغفور گردان. این سخن تمام نگفته بود و این قصه غصه شرح نداده که هر چه بر اعضای او آلت مردی بود با آلت اصلی جمله منعدم و ناپدید گشت و زاهد چون مجبوب و مسلول بماند بی هیچ آلت روی به سوی زن آورد که ای ناپاک بیباک، مرا در هلاک افکندی به موجب ارادت تو یکبار چنان مسخ گشتم و هم به مقتضای اشارت و دلالت تو بی آلت مردی بماندم و عضوی که واسطه توالد و جزوی که وسیلت تناسل بود از من برفت، عیب این از کیست و تدبیر این چیست؟ زن گفت: ای مرد یک نام بزرگ دیگر می دانی، بگوی و نیاز عرضه کن تا همان آلت اول به تو باز دهد. زاهد سدیگر بار دعا کرد و نام سوم شفیع آورد تا خدای تعالی آلت اول بدو باز داد و به صورت اصلی باز برد. زاهد را هر سه نام بزرگ از دست برفت و به هیچ حاجت و آرزو نرسید. گفت: سزای آن که به استصواب رای و استعلام زنان رود و به استشارت و استخارت ایشان کار کند، همین است.

Ва се номи бузург ки ба баракоти он марои се кори муаззам ва се муҳими хатир ба кифоят раседӣ ва то домани умрами сар аз гиребони фароғати броўрдмӣ аз даст рафту чашми ман рӯй ҳеҷ орзӯ надид ва ҳеҷ доҳиаҳ бидон мадфуъ нашуд ки дар айёми мстқбл захира тавонад буд ва дар авқоти меҳнат аз ваии роҳатӣ тавон гирифт .

و سه نام بزرگ که به برکات آن مرا سه کار معظم و سه مهم خطیر به کفایت رسیدی و تا دامن عمرم سر از گریبان فراغت برآوردمی از دست رفت و چشم من روی هیچ آرزو ندید و هیچ داهیه بدان مدفوع نشد که در ایام مستقبل ذخیره تواند بود و در اوقات محنت از وی راحتی توان گرفت.

Ин афсона аз баҳр он гуфтам то подшоҳ донад ки тадбирҳои занон бефоида ва машваратҳои эшон беманфиат буду акозиби ақволу аботили афъоли эшон безарар ва зиён набошад ва ҳар ки қадам дар бодияи ҳавои эшон наад , ҳаргиз ба каъба нҷоҳ нарасаду ҷамол фалоҳ набинаду чеҳраи матлӯб дар оинаи нҷҳ мушоҳида накунад . Ва шоҳ донад ки насоеҳи банда аз сари ихлос ва ихтисос мераваду мавоъиз ӯ аз камоли сФўти ъқидт рӯй май намояд , чаҳ бар бандагони мухлис , тақрири насиҳат аз лавозими шариъат ва мурувватаст то подшоҳи фарзандиро ки дар садафи лутфу шарафи қасри шараф шоҳаст , ба дасти наҳанги талафи надиҳад ва худро дар чанги уқоб асФ наниҳад .

این افسانه از بهر آن گفتم تا پادشاه داند که تدبیرهای زنان بی فایده و مشورتهای ایشان بی منفعت بود و اکاذیب اقوال و اباطیل افعال ایشان بی ضرر و زیان نباشد و هر که قدم در بادیه هوای ایشان نهد، هرگز به کعبه نجاح نرسد و جمال فلاح نبیند و چهره مطلوب در آینه نجح مشاهده نکند. و شاه داند که نصایح بنده از سر اخلاص و اختصاص می رود و مواعظ او از کمال صفوت عقیدت روی می نماید، چه بر بندگان مخلص، تقریر نصیحت از لوازم شریعت و مروت است تا پادشاه فرزندی را که در صدف لطف و شرف قصر شرف شاه است، به دست نهنگ تلف ندهد و خود را در چنگ عقاب اسف ننهد.

Ва занонро хдиъту ҳиялат бисёраст ки аҳсо ба астқсоӣ он нарасаду зарроти реги биёбон шумурдан осонтар аз онкии макри эшон .

و زنان را خدیعت و حیلت بسیار است که احصا به استقصای آن نرسد و ذرات ریگ بیابان شمردن آسانتر از آنکه مکر ایشان.

Ва агар иҷозат бошам аз макри занон достонӣ бигӯям . Шоҳ фармуд : бигӯӣ .

و اگر اجازت باشم از مکر زنان داستانی بگویم. شاه فرمود: بگوی.