Чун ъломоти чатри мунаввари хуршед аз уфуқи ховар сар бароварду ройоти эъломи тиру ноҳид дар уфуқи бохтари сар фурӯ кашид , мавокиби нуҷуму кавокиби рҷўм аз ҳайбати зарбати шамшери офтоб , сипар ба аҷзи биФкнднду анҷуми сипеҳри ҷорӣ аз хиҷолати рухсори мунаввари офтоби сар дар ниқоб тўорӣ кашиданду таноби хайёми злом аз соҳати ҳдиқаҳи минои ранг фурӯ кушоданд .

چون علامات چتر منور خورشید از افق خاور سر برآورد و رایات اعلام تیر و ناهید در افق باختر سر فرو کشید، مواکب نجوم و کواکب رجوم از هیبت ضربت شمشیر آفتاب، سپر به عجز بیفکندند و انجم سپهر جاری از خجالت رخسار منور آفتاب سر در نقاب تواری کشیدند و طناب خیام ظلام از ساحت حدیقه مینا رنگ فرو گشادند.

Канизаки шишаи нФт бар гирифт ва бо нолау нафири пеши тахт шоҳ рафту баъд аз тақдими саноу иқомати маросими тҳиту дуо , гуфт :

کنیزک شیشه نفط بر گرفت و با ناله و نفیر پیش تخت شاه رفت و بعد از تقدیم ثنا و اقامت مراسم تحیت و دعا، گفت:

Акнӯн ки адли шомилу фазли комили подшоҳ , инсофи ман банда намедиҳад ва ин воқеаи шанеъ ки барин хидматкор рафт , вазнӣ наме наад . Бар мазлӯмон наме бахшойаду инсофи марҳамат мтзлмон намефармоеду фарзанди шоҳ дар ҳарими ҳурмат ӯ ки чун ҳарими ҳарам , муҳтарам ва макрамаст , чунин ақтҳомӣ намӯду адли шоҳи бодоФроаҳи кирдори ноМаҳмӯд ӯ дар тохир май афканд ва чунин шину ору визри вабол ки сабаби уқоби уқбо ва накол дунё тавонад буд , раво медорад , хештанро ба оташи афканам ва ин доварӣ ба маҳшари Акбар ҳўолт кунаму қиссаи ҳоли хешу шарҳи тазаллуму иқдом ки аз шоҳу фарзанду дастурон ӯ бар ман меравад ба сродқи ҷалоли зулҷалол арза дорам , дар рӯзӣ ки сифат ин дорад ки « явми лоинФъи молу лобнўни алои манӣ ?утии аллоҳи бқлби салим » . Рӯзӣ ки ҳокими адлу қозии фасли он , касеаст ки бар ваии саҳву зулат раво нест . Рӯзӣ ки уқубат , хашми худоу зиндон , дараки асфалу зиндонбон , молики дӯзаху бодоФроаҳи оташи дӯзах . Рӯзӣ ки инсофи мазлӯмони оҷиз аз золимони ҷобир талаб кунанду муҷозоти аъмоли хайру мукофоти афъоли шар ба муфсиду муслеҳу золим ва мазлӯм бирасонанд ва бар ман чун рӯз , равшанаст ки вузарои взршголи подшоҳро дар уқубат ва накол меафкананд ва аз аҷру савоб , ҳоил ва монеъ мешаванду офтоби рой ӯро ки аз уфуқи адл толеъаст ба ниқоби саҳоби зулм ҳиҷоб мекунанд ва ба ҳукми тхиилоту манӯноти гуфтори эшон , подшоҳ бар банда бадгумон мешаваду ақвол ӯро ки аз маҳз сидқ меравад , кизбу бӯҳтон май пиндораду ҷамоли чеҳраи адл ва насифатро ба пои зулму ҷавр май супурд ва надонам ки рӯзи қиёмат чаҳ маъзирату ҳуҷҷати орад ? май тарсам ки агар барин минвол равад ва бар он инкор , исрор фармоед ва бар гуфтори вазирони хоин эътимод кунаду тъўили намояд , ба ӯу вазирон ӯ ҳамон расад ки аз он подшоҳ бар вазирон ӯ расед ки дар умӯр ӯ хиёнат карданд . Шоҳ пурсед ки чигунааст он ? бигӯӣ .

اکنون که عدل شامل و فضل کامل پادشاه، انصاف من بنده نمی دهد و این واقعه شنیع که برین خدمتکار رفت، وزنی نمی نهد. بر مظلومان نمی بخشاید و انصاف مرحمت متظلمان نمی فرماید و فرزند شاه در حریم حرمت او که چون حریم حرم، محترم و مکرم است، چنین اقتحامی نمود و عدل شاه بادافراه کردار نامحمود او در تاخیر می افکند و چنین شین و عار و وزر وبال که سبب عقاب عقبی و نکال دنیا تواند بود، روا می دارد، خویشتن را به آتش افکنم و این داوری به محشر اکبر حوالت کنم و قصه حال خویش و شرح تظلم و اقدام که از شاه و فرزند و دستوران او بر من می رود به سرادق جلال ذوالجلال عرضه دارم، در روزی که صفت این دارد که «یوم لاینفع مال و لابنون الا منی اتی الله بقلب سلیم». روزی که حاکم عدل و قاضی فصل آن، کسی است که بر وی سهو و زلت روا نیست. روزی که عقوبت، خشم خدا و زندان، درک اسفل و زندانبان، مالک دوزخ و بادافراه آتش دوزخ. روزی که انصاف مظلومان عاجز از ظالمان جابر طلب کنند و مجازات اعمال خیر و مکافات افعال شر به مفسد و مصلح و ظالم و مظلوم برسانند و بر من چون روز، روشن است که وزرای وزرشگال پادشاه را در عقوبت و نکال می افکنند و از اجر و ثواب، حایل و مانع می شوند و آفتاب رای او را که از افق عدل طالع است به نقاب سحاب ظلم حجاب می کنند و به حکم تخییلات و مظنونات گفتار ایشان، پادشاه بر بنده بدگمان می شود و اقوال او را که از محض صدق می رود، کذب و بهتان می پندارد و جمال چهره عدل و نصفت را به پای ظلم و جور می سپرد و ندانم که روز قیامت چه معذرت و حجت آرد؟ می ترسم که اگر برین منوال رود و بر آن انکار، اصرار فرماید و بر گفتار وزیران خائن اعتماد کند و تعویل نماید، به او و وزیران او همان رسد که از آن پادشاه بر وزیران او رسید که در امور او خیانت کردند. شاه پرسید که چگونه است آن؟ بگوی.