Сандбод гуфт : овардаанд ки рӯбоҳӣ дар шореъи роҳӣ , моҳе дид , бо худ андешед ки ӣнҷои дарё ва равад нест ва на дукони моҳигир ки моҳӣ тавонад буд ин моҳӣ бебаҳонау таъбия Эй набошад моҳии бгзошт ва роҳ барграфт дар роҳи ҳмдўнаҳ эйро дид , бар вай салом карду шарти тҳиту маросими хизмат , биҷой оварад ва гуфт : марои нахҷӣрону дадон ба ҳукми эътимодӣ ба рисолату сифорати наздики ту фиристодаанд ва пайғомҳо дода ва мегӯйанд : то ин ғоят , малики сбоъ , шер буд ва моро ба зулму хунхории ранҷҳо фаровон намӯд акнӯн май хоҳем ки ӯро аз малику подшоҳӣ маъзул кунему зимоми ин муҳим дар дасти тадбири соиб ту наҳем агар қабул кунӣу рағбати намое ва ба тамшияти ин муҳими аътноқи воҷиби дорӣ , ба фалони мавзеи ои ҳмдўнаҳро тамаъи малику подшоҳӣ дар рабӯду брФўр бо рӯбоҳи бозгашти рӯбоҳ чун донист ки наздики моҳии расиданд , боистод ва дастҳо ба муноҷот бикшод ва гуфт : эй подшоҳӣ ки ақлу ҷаҳл дар димоғҳо , ту таркиб кунӣу донишу сФаҳ дар дилҳо ту ҷамъи оре « иўтии алҳкмаҳи ман ишоء ва ман юати алҳкмаҳи Фқди аўтии хайри аксиро »

سندباد گفت: آورده اند که روباهی در شارع راهی، ماهیی دید، با خود اندیشید که اینجا دریا و رود نیست و نه دکان ماهیگیر که ماهی تواند بود این ماهی بی بهانه و تعبیه ای نباشد ماهی بگذاشت و راه برگرفت در راه حمدونه ای را دید، بر وی سلام کرد و شرط تحیت و مراسم خدمت، بجای آورد و گفت: مرا نخجیران و ددان به حکم اعتمادی به رسالت و سفارت نزدیک تو فرستاده اند و پیغامها داده و می گویند: تا این غایت، ملک سباع، شیر بود و ما را به ظلم و خونخواری رنجها فراوان نمود اکنون می خواهیم که او را از ملک و پادشاهی معزول کنیم و زمام این مهم در دست تدبیر صایب تو نهیم اگر قبول کنی و رغبت نمایی و به تمشیت این مهم اعتناق واجب داری، به فلان موضع آی حمدونه را طمع ملک و پادشاهی در ربود و برفور با روباه بازگشت روباه چون دانست که نزدیک ماهی رسیدند، بایستاد و دستها به مناجات بگشاد و گفت: ای پادشاهی که عقل و جهل در دماغها، تو ترکیب کنی و دانش و سفه در دلها تو جمع آری«یوتی الحکمه من یشاء و من یوت الحکمه فقد اوتی خیر اکثیرا»

Агар ин ишорат таҳқиқ дорад , ба чизеи бишорати даҳ ки ҳеҷ соҳиби давлат , мисли ва монанди он надида буд чун гомӣ чанд бирафтанд , моҳеи диданд рӯбоҳ гуфт : аллоҳи Акбару алхлиФаҳи ҷаъфар инак аломати онкии дуои ман ба иҷобати мақруни гашт то чунин аломат пайдо омад ва чунин каромати зоҳири гашт акнӯн ту бад-ӣни неъмати сзоўортрии ҳмдўнаҳи ин ишваҳо чун шукр бихӯрад ва бар он кори сӯй моҳӣ рафту даст дароз кард расанҳои дом биҷусту дасту пои ҳмдўнаҳ муҳкам бибасту моҳӣ аз дом ҷудо шуд рӯбоҳ пештар рафту моҳӣ хӯрдан гирифт ҳмдўнаҳ гуфт : он чист ки ту май хурӣ ва ин чист ки марои сахт гирифтааст ? ҷавоб дод ки подшоҳонро аз банду зиндон чора несту раоёро аз луқмау тамаъа , гурез набошад ҳукамо бар сандбод сано карданд ва гуфтанд :

اگر این اشارت تحقیق دارد، به چیزی بشارت ده که هیچ صاحب دولت، مثل و مانند آن ندیده بود چون گامی چند برفتند، ماهیی دیدند روباه گفت: الله اکبر و الخلیفه جعفر اینک علامت آنکه دعای من به اجابت مقرون گشت تا چنین علامت پیدا آمد و چنین کرامت ظاهر گشت اکنون تو بدین نعمت سزاوارتری حمدونه این عشوه ها چون شکر بخورد و بر آن کار سوی ماهی رفت و دست دراز کرد رسنهای دام بجست و دست و پای حمدونه محکم ببست و ماهی از دام جدا شد روباه پیشتر رفت و ماهی خوردن گرفت حمدونه گفت: آن چیست که تو می خوری و این چیست که مرا سخت گرفته است؟ جواب داد که پادشاهان را از بند و زندان چاره نیست و رعایا را از لقمه و طعمه، گریز نباشد حکما بر سندباد ثنا کردند و گفتند:

Сандбодро дар ҳрбоб , хсли сбоқ бар итлоқ муайянаст хусусан кибри сину тақаддум дар шурӯи улӯму мубодират дар хавзи фунуни ҳунар ва ҳамвора ҷамоли ҳол ӯ ба зулфу холи фазлу ҳикмат ороста бӯдаасту гулзори алфоз ӯ аз хори кизбу хилофи пероста сандбод гуфт : ман нагӯям аз шумо донотрм ва низ нагӯям нодонтар , чунонкии он уштур гуфт бо гургу рӯбоҳ ҳукамо пурседанд : чигуна буд он достон ? бозгуӣ .

سندباد را در هرباب، خصل سباق بر اطلاق معین است خصوصا کبر سن و تقدم در شروع علوم و مبادرت در خوض فنون هنر و همواره جمال حال او به زلف و خال فضل و حکمت آراسته بوده است و گلزار الفاظ او از خار کذب و خلاف پیراسته سندباد گفت: من نگویم از شما داناترم و نیز نگویم نادانتر، چنانکه آن اشتر گفت با گرگ و روباه حکما پرسیدند: چگونه بود آن داستان؟ بازگوی.