Ҷумлаи парандагони рӯзгор

جملهٔ پرندگان روزگار

Қисса парвона карданд ошкор

قصهٔ پروانه کردند آشکار

Ҷумла бо парвона гуфтанд эй заъиф

جمله با پروانه گفتند ای ضعیف

То ба кӣ дар бозии ин ҷони шариф

تا به کی در بازی این جان شریف

Чун нахоҳад буд аз шамъати висол

چون نخواهد بود از شمعت وصال

Ҷони мада бар ҷаҳл , то кӣ зини маҳол

جان مده بر جهل، تا کی زین محال

Зини сухан парвона шуд масту хароб

زین سخن پروانه شد مست و خراب

Дод ҳолеи он сулаймонро ҷавоб

داد حالی آن سلیمان را جواب

Гуфт инам бас ки ман бе дили мудом

گفت اینم بس که من بی‌دل مدام

Гар дарав нарасм дарав барисам тамом

گر درو نرسم درو برسم تمام

Чун ҳама дар ишқ ӯ мард омаданд

چون همه در عشق او مرد آمدند

Пой то сари ғарқа дард омаданд

پای تا سر غرقهٔ درد آمدند

Гарчи астғнии буруни зи андоза буд

گرچه استغنی برون ز اندازه بود

Лутф ӯро низ рӯеи тоза буд

لطف او را نیز رویی تازه بود

Ҳоҷиб лутф омад ва дар баргушод

حاجب لطف آمد و در برگشاد

Ҳар нафаси сад пардаи дигари кушод

هر نفس صد پردهٔ دیگر گشاد

Шуд ҷаҳон бе ӯ ҳиҷобии ошкор

شد جهان بی او حجابی آشکار

Пас зи нури алнўр дар пайвасти кор

پس ز نور النور در پیوست کار

Ҷумларо дар маснади қурбати нишонд

جمله را در مسند قربت نشاند

Бар сарири иззату ҳайбати нишонд

بر سریر عزت و هیبت نشاند

Рқъаҳ биниҳод пеши он ҳама

رقعهٔ بنهاد پیش آن همه

Гуфт бар хонед то поёни ҳама

گفت بر خوانید تا پایان همه

Рқъаҳи он қавм аз роҳи мисол

رقعهٔ آن قوم از راه مثال

намешавад маълуми ин шӯридаи ҳол

می‌شود معلوم این شوریده حال