Гуфт чун дар оташи афрӯхта

گفت چون در آتش افروخته

Гашти он ҳаллоҷи куллӣ сӯхта

گشت آن حلاج کلی سوخته

Ошиқӣ омад магари чӯбии бадаст

عاشقی آمد مگر چوبی بدست

Бар сари он ташт хокистар нишаст

بر سر آن طشت خاکستر نشست

Пас зФон бикшод ҳам чун оташӣ

پس زفان بگشاد هم چون آتشی

Боз мешӯред хокистари хушӣ

باز می‌شورید خاکستر خوشی

Вонгаҳе мегуфт бргўииди рост

وانگهی می‌گفت برگویید راست

Конк хуш мезад ано алҳақ ӯ куҷост

کانک خوش می‌زد انا الحق او کجاست

Онч гуфтӣ онч бишунидӣ ҳама

آنچ گفتی آنچ بشنیدی همه

Вонч донистӣ ва медидӣ ҳама

وانچ دانستی و می‌دیدی همه

Он ҳамаи ҷузи аввал афсона нест

آن همه جز اول افسانه نیست

Маҳви шӯ чун ҷояти ин вайрона нест

محو شو چون جایت این ویرانه نیست

Асл бояд , асли мустағнӣу пок

اصل باید، اصل مستغنی و پاک

Гар буд фаръ ва агар набӯд чаҳ бок

گر بود فرع و اگر نبود چه باک

Ҳаст хуршеди ҳақиқӣ бар давом

هست خورشید حقیقی بر دوام

Гӯ на зарра монад на сояи вассалом

گو نه ذره‌ ماند نه سایه والسلام

Чун баромади сад ҳазорон қарн беш

چون برآمد صد هزاران قرن بیش

Қарнҳои безамон на пас на пеш

قرنهای بی زمان نه پس نه پیش

Баъд аз он мурғони фониро биноз

بعد از آن مرغان فانی را بناز

Бе фанои кул ба худ доданд боз

بی‌فنای کل به خود دادند باز

Чун ҳама бехеш ва бо хеш омаданд

چون همه بی خویش و با خویش آمدند

Дар бақои баъд аз фано пеш омаданд

در بقا بعد از فنا پیش آمدند

Нест ҳаргиз , гар наваст вагар куҳан

نیست هرگز، گر نوست و گر کهن

Зон фано ва зон бақои касро сухан

زان فنا و زان بقا کس را سخن

Ҳам чунон кӯ давр давраст аз назар

هم چنان کو دور دورست از نظر

Шарҳ ин давраст аз шарҳу хабар

شرح این دورست از شرح و خبر

Лекин аз роҳи мисоли асҳобно

لیکن از راه مثال اصحابنا

Шарҳи ҷустанд аз бақои баъди алФно

شرح جستند از بقا بعد الفنا

Он куҷои ӣнҷои тавон пардохтан

آن کجا اینجا توان پرداختن

Нави китобӣ бояд онро сохтан

نو کتابی باید آن را ساختن

Зонк асрори албқои баъди алФно

زانک اسرار البقا بعد الفنا

Он шиносади кӯ буд онрои сазо

آن شناسد کو بود آنرا سزا

То ту ҳастӣ дар вуҷӯд ва дар адам

تا تو هستی در وجود و در عدم

Кӣ туоне зад дарин манзили қадам

کی توانی زد درین منزل قدم

Чун на ин монад на он дар раҳи туро

چون نه این ماند نه آن در ره ترا

Хоб чун меояд эй аблаҳи туро

خواب چون می‌آید ای ابله ترا

Дар нигар то аввалу охир чаҳ буд

در نگر تا اول و آخر چه بود

Гар ба охири донеи ин охир чаҳ суд

گر به آخر دانی این آخر چه سود

Нутфаи парварда дар сад ъзу ноз

نطفهٔ پرورده در صد عز و ناز

То шуда ҳам оқил ва ҳам кори соз

تا شده هم عاقل و هم کار ساز

Карда ӯро воқифи асрори хеш

کرده او را واقف اسرار خویش

Дода ӯро маърифат дар кори хеш

داده او را معرفت در کار خویش

Баъд аз онаш маҳв карда маҳви кул

بعد از آنش محو کرده محو کل

Зон ҳамаи иззати дроФкндаҳи базл

زان همه عزت درافکنده بذل

Бози гардонида ӯро хоки роҳ

باز گردانیده او را خاک راه

Боз карда фонӣ ӯро чандгоҳ

باز کرده فانی او را چندگاه

Пас миёни ин фанои сад гӯнаи роз

پس میان این فنا صد گونه راز

Гуфта бе ӯ , лек бо ӯ гуфта боз

گفته بی او، لیک با او گفته باز

Баъд аз он ӯро Бақоӣ дода кул

بعد از آن او را بقایی داده کل

Айн иззат карда бар ваии айни зл

عین عزت کرده بر وی عین ذل

Ту чаҳ доне то чаҳ дории пеши ту

تو چه دانی تا چه داری پیش تو

Бо худ ои охири Фрўондиши ту

با خود آی آخر فرواندیش تو

То нагардад ҷони ту мардӯди шоҳ

تا نگردد جان تو مردود شاه

Кӣ шӯии мақбули шоҳи он ҷойгоҳ

کی شوی مقبول شاه آن جایگاه

То наёбӣ дар фано кам костӣ

تا نیابی در فنا کم کاستی

Дар бақо ҳаргиз набинӣ ростӣ

در بقا هرگز نبینی راستی

Аввал андозад бхўорӣ дар раҳат

اول اندازد بخواری در رهت

Боз баргирад ба иззати ногҳт

باز برگیرد به عزت ناگهت

Нест шӯ то ҳастят аз пай расад

نیست شو تا هستیت از پی رسد

То ту ҳастӣ , ҳаст дар ту кӣ расад

تا تو هستی، هست در تو کی رسد

То нагардӣ маҳви хории фано

تا نگردی محو خواری فنا

Кӣ расад исбот аз ъзи бақо

کی رسد اثبات از عز بقا