Дидам ба Басраи духтаракии аъҷмии насаб
دیدم به بصره دخترکی اعجمی نسب
Равшан намӯда шаҳр ба нури ҷамоли хеш
روشن نموده شهر به نور جمال خویش
намехонд дарси қуръон дар пеши шайхи шаҳр
میخواند درس قرآن در پیش شیخ شهر
Вази шайхи дили рабӯда ба ғанҷу даллоли хеш
وز شیخ دل ربوده به غنج و دلال خویش
намедод шайх , дарси залоли мубини бадв
میداد شیخ، درس ضلال مبین بدو
Ва оҳанги зоди рафта ба авҷи камоли хеш
و آهنگ ضاد رفته به اوج کمال خویش
Духтар надошт тоқати гуфтори ҳарфи зод
دختر نداشت طاقت گفتار حرف ضاد
Бо он даҳони кучаки ғунчаи мисоли хеш
با آن دهان کوچک غنچه مثال خویش
намедод шайхро ба « даллоли мубин » ҷавоб
میداد شیخ را به «دلال مبین» جواب
Ваон шайх менамӯд мукаррари мақоли хеш
وان شیخ مینمود مکرر مقال خویش
Гуфтам ба шайхи роҳи залоли ин қадар мапуӣ
گفتم به شیخ راه ضلال اینقدر مپوی
Кин шӯх мунсариф нашавад аз хаёли хеш
کاین شوخ منصرف نشود از خیال خویش
Беҳтари ҳамон буд ки бимонед ҳар давон
بهتر همان بود که بمانید هر دوان
ӯ дар даллоли хеш ва ту андари залоли хеш
او در دلال خویش و تو اندر ضلال خویش