Виҳк эй мурғи осмони паймоӣ

ویحک ای مرغ آسمان‌ پیمای

Аз бар боми осмонати ҷой

از بر بام آسمانت جای

Ту ҳумое ки гуфтаанд аз пеш

تو همایی که گفته‌اند از پیش

Ки ҳумои оятӣ буд зи худоӣ

که هما آیتی بود ز خدای

Меғи пайкари яке ҳиўнии ту

میغ‌ پیکر یکی هیونی تو

Сари меғи сияҳи супурдаи бпоӣ

سر میغ سیه سپرده بپای

Сояи афкан ба мо ки сояи ту

سایه‌افکن به ما که سایهٔ تو

Баси муборак буд чу фар ҳамЭй

بس مبارک بود چو فرّ همای

Хониш
шморҳ 165 - осмон пӣмо — ъндлӣб