Дӯш зиндонбон бикшод дар ва бо ман гуфт

دوش زندانبان بگشاد در و با من گفت

Муждае хоҷа ки имрӯзи гули сурхи шкФт

مژده ای خواجه که امروز گل سرخ شکفت

Ногаҳони ашгм аз дида равон шуд збро

ناگهان اشگم از دیده روان شد زیرا

Ёдам аз хона ӣ хеш омад ва мағзам ошуфт

یادم از خانهٔ خویش آمد و مغزم آشفت

Ходимӣ омад ва аз хона биоварад хӯриш

خادمی آمد و از خانه بیاورد خورش

Марди зиндонбони он гиря ӣ ман бо вай гуфт

مرد زندانبان آن گریهٔ من با وی گفت

Ёдами омдкаҳ ба фасли гул бо дилбари хеш

یادم آمد که به فصل گل با دلبر خویش

Пеш ҳар гулбун будем ба гуфт ва ба шнФт

پیش هر گلبن بودیم به گفت و به‌ شنفت

Ки гулии рангини чидами ман ва дилбар бигирифт

که گلی رنگین چیدم من و دلبر بگرفت

Соқи он гулро зери шикан зулф наҳуфт

ساق آن گل را زیر شکن زلف نهفت

Гуҳи яке чиднигор ман ва бар синаи ман

گه یکی چید نگار من و بر سینهٔ من

Насб кард он гул ва бӯседам дасташи ҳангуфт

نصب کرد آن گل و بوسیدم دستش هنگفت

Биҷузи ин ду нашуд аз боғи гулии чида ки ҳаст

بجز این دو نشد از باغ گلی چیده که هست

Гул ба гулбуни хушу булбул ба кулу мард ба ҷуфт

گل به گلبن‌ خوش و بلبل به کل و مرد به جفت

Дилам озурда шуд аз дидан он хирмани гул

دلم آزرده شد از دیدن آن خرمن گل

Бими он буд ки бар лаб гузарад ҳарфии муфт

بیم آن بود که بر لب گذرد حرفی مفت