Ҳусайни дониши он срхили Аброр

حسین دانش آن سرخیل ابرار

Ки дар олам ба доноӣ илм шуд

که در عالم به دانایی علم شد

Дарахтии сояи густар буд афсӯс

درختی سایه گستر بود افسوس

Ки пеши тундбоди марг хам шуд

که پیش تندباد مرگ خم شد

зи бунёни адаби рукнии фурӯи рехт

ز بنیان ادب رکنی فرو ریخت

зи бустони ҳунари нахлӣ қалам шуд

ز بستان هنر نخلی قلم شد

Дили равшандилон аз фурқати вай

دل روشندلان از فرقت وی

Қарини ҳрқту ранҷ ва ?илам шуд

قرین حرقت و رنج و الم شد

Напиндорӣ ки дониш аз миён рафт

نپنداری که دانش از میان رفت

Вуҷӯдаши сӯии иқлӣм адам шуд

وجودش سوی اقلیم عدم شد

Наме об аз ӣам эҷод бархест

نمی آب از یم ایجاد برخاست

Такопу карду охири сӯй ӣам шуд

تکاپو کرد و آخر سوی یم شد

Вуҷӯдаш бо вуҷӯди гули қарини кишт

وجودش‌ با وجود گل قرین کشت

Мизоҷаш бо мизоҷи даҳр зм шуд

مزاجش با مزاج دهر ضم شد

Дилами сӯзад ба ҳоли аҳли таҳқиқ

دلم سوزد به حال اهل تحقیق

Ки фардии комил аз он ҷамъ кам шуд

که فردی کامل از آن جمع کم شد

Ба марг ӯ « баҳор » ашг ғам ифшоанд

به‌مرگ او «‌بهار» اشگ غم افشاند

Ҳамон бар турбати покаш рақам шуд

همان بر تربت پاکش رقم شد

Биё то ашги ғам бар вай фишонем

بیا تا اشگ غم بر وی فشانیم

Ки таърихи вФотш « ашки ғам » шуд

که تاریخ وفاتش «‌اشک غم‌» شد