Хоҷаи фаррухи сайри Муҳамади дониш

خواجهٔ فرخ سیر محمد دانش

эй ки сухани густарӣу дониш парвар

ای که سخن گستری و دانش‌پرور

Насри ту чун бар саҳифаи хомаи беҳзод

نثر تو چون بر صحیفه خامهٔ بهزاد

Назми ту чун дар қнинаҳи бодаи хлр

نظم تو چون در قنینه بادهٔ خلر

Чун ту надидам суханварӣ ба фасоҳат

چون تو ندیدم سخنوری به ‌فصاحت

Дида ва санҷидаам ҳазор суханвар

دیده و سنجیده‌ام هزار سخنور

Ҳамсари ранҷам аз он ки хотири пакет

همسر رنجم از آن که خاطر پاکت

Ранҷа шуд аз марги ногаҳонии ҳамсар

رنجه شد از مرگ ناگهانی همسر

Буд мъзои он Киримаи мғФўр

بود معزای آن کریمهٔ مغفور

Пари зи хилоиқи басони арсаи маҳшар

پر ز خلایق بسان عرصهٔ محشر

Оҳ ва дариғо ки ман дар он шаб ва он рӯз

آه و دریغا که من در آن شب و آن روز

Будам ранҷуру аўФтодаҳ ба бистар

بودم رنجور و اوفتاده به بستر

Кош ки сари брнкрдмӣ ва надидӣ

کاش که سر برنکردمی و ندیدی

Хотири он хоҷаро малулу мукаддар

خاطر آن خواجه را ملول و مکدر

Дидан ёрон хушаст лек ба шодӣ

دیدن یاران خوشست لیک به‌ شادی

На бағмон карда ҳар ду гӯнаи мъсФр

نه بغمان کرده هر دو گونه معصفر

Кори қазо буд шоди зӣ ва махӯр ғам

کار قضا بود شاد زی و مخور غم

Ҳилл ки бидонадяши ту буд ба ғами андар

هل که بداندیش تو بود به‌ غم اندر

Базми бёроӣ аз ду оташи сӯзон

بزم بیارای از دو آتش سوزان

Айдун кандар расед лашкари озар

ایدون کاندر رسید لشکر آذر

Он як дар мрзғн чу гӯнаи маъшӯқ

آن‌ یک در مرزغن چو گونهٔ معشوق

Ваон дигар андари булӯр чун лаби дилбар

وان دگر اندر بلور چون لب دلبر

Захмаи Шаҳнозӣ ва навой қамари хоҳ

زخمه شهنازی و نوای قمر خواه

Ваон суханон каз баҳор доранд аз бар

وان سخنان کز بهار دارند از بر

Гоҳ банушанду гоҳ пой бикӯбанд

گاه بنوشند و گاه پای بکوبند

Гоҳи з бӯса диҳанд қанди мукаррар

گاه ز بوسه دهند قند مکرر

Гуфт ҳакимии ҷаҳони саросар ваҳм аст

گفت‌ حکیمی‌ جهان‌ سراسر وهم‌ است

Гуфт он дигар ки бӯданӣаст саросар

گفت آن دیگر که بودنی است سراسر

Гар ҳамагӣ бӯданӣаст ғам накунад суд

گر همگی بودنی‌است غم نکند سود

Вари ҳама ваҳмаст бози шодии хуш тар

ور همه وهم‌است‌باز شادی خوش‌تر