Мардуми дӯстӣ аз бники муншӣ ( яъне ҳаводории усӯл )у хуби химӣ ( яъне хуши хуӣ ) аз хуби аиўожӣ ( оростагӣ ) битавон донист .
مردم دوستی از بنیک منشی (یعنی هواداری اصول) و خوبخیمی (یعنی خوشخویی) از خوب ایواژی (آراستگی) بتوان دانست.
Қисмати ахирро таври дигари ҳам ме тавон маънӣ кард : хуши ахлоқии мардумро аз хуши суханӣу оҳанги гуфтор ( овоз ) шан метавон донист .
قسمت اخیر را طور دیگر هم میتوان معنی کرد: خوشاخلاقی مردم را از خوشسخنی و آهنگ گفتار (آواز)شان میتوان دانست.
Сари хуйҳо , мардумон дӯстӣ аст
سر خویها، مردمان دوستیاست
Нигар то худованди ин хуй кист
نگر تا خداوند این خوی کیست
Касе каши маниши раҳ ба бунёд дошт
کسی کش منش ره بهبنیاد داشت
Бену бехи кори ҷаҳон ёд дошт
بن و بیخ کار جهان یاد داشت
Ҷаҳонаст пешаши яке хона Эй
جهان است پیشش یکی خانهای
Набинад дар он хонаи бегона Эй
نبیند در آن خانه بیگانهای
Ҳамаи мардумон бастагон вайанд
همه مردمان بستگان ویند
Зану мард пайвастагон вайанд
زن و مرد پیوستگان ویند
Биҷӯед дилаши меҳри бурноу пер
بجوید دلش مهر برنا و پیر
Ки аз меҳр пайванд набӯд гурез
که از مهر پیوند نبود گریز
Ба хуии хуши мардуму розашон
به خوی خوش مردم و رازشان
Тавон роҳи бурдан аз овозашон
توان راه بردن از آوازشان