Маро чу дил ба ҷавонии зи ғам ҷудо набӯд

مرا چو دل به جوانی ز غم جدا نبود

зи айши лоф задан дар ҷаҳон раво набӯд

ز عیش لاف زدن در جهان روا نبود

Навой айши зи ёрон ҳамнафас бошад

نوای عیش ز یاران همنفس باشد

Чу ҳамнафас набӯд айшро наво набӯд

چو همنفس نبود عیش را نوا نبود

з ҳар захира ки андари ҷаҳон касе созад

ز هر ذخیره که اندر جهان کسی سازد

Ба аз мувофиқати ёр бовафо набӯд

به از موافقت یار باوفا نبود

Касе намонад ки бо ӯ дамӣ бшоид зад

کسی نماند که با او دمی بشاید زد

Ки ҳамдамии хасон аз хатар ҷудо набӯд

که همدمی خسان از خطر جدا نبود

Магар замона бидон аҳди баст ва паймон кард

مگر زمانه بدان عهد بست و پیمان کرد

Ки хўшдлӣу фароғат ба аҳд мо набӯд

که خوشدلی و فراغت به عهد ما نبود

На дӯстӣаст ки хезади сафои зи суҳбат ӯ

نه دوستی است که خیزد صفا ز صحبت او

На ҳамдамӣаст ки дар тбҳ ӯ ҷафо набӯд

نه همدمی است که در طبح او جفا نبود

зи душманон чаҳ тавон чашми доштани охир ?

ز دشمنان چه توان چشم داشتن آخر؟

Дарин замона ки бо дӯстон сафо набӯд

درین زمانه که با دوستان صفا نبود

зи подшоҳӣ бо ранҷи дил чаҳ суд ки мард ?

ز پادشاهی با رنج دل چه سود که مرد؟

Чу хуш дил омад шояд ки подшо набӯд

چو خوش دل آمد شاید که پادشا نبود

Ба назд ақл мурод диласт ҳосили умр

به نزد عقل مراد دلست حاصل عمر

з бе Муродии дили умри ҷуз ҳбо набӯд

ز بی مرادی دل عمر جز هبا نبود

Чу дӯст рафт зи каф аз тараб намонад асар

چو دوست رفت ز کف از طرب نماند اثر

Чу боди тунд буд лоларо бақо набӯд

چو باد تند بود لاله را بقا نبود

Дарин замонаи фароғат , талаб нишоед кард

درین زمانه فراغت، طلب نشاید کرد

Ки ҷои доруии дили ком аждаҳо набӯд

که جای داروی دل کام اژدها نبود

Куҷост маҷлис инсӣ бигӯӣ дар офоқ

کجاست مجلس انسی بگوی در آفاق

Ки он ба заҳмати ноаҳл мубтало набӯд

که آن به زحمت نااهل مبتلا نبود

Крост ? икдми хуш дар ҷаҳон маро бинмоӣ

کراست؟ یکدم خوش در جهان مرا بنمای

Ки ҷуфти он дами хуши меҳнат ва ъно набӯд

که جفت آن دم خوش محنت و عنا نبود

Мусаххараст марои маликати ҷаҳон ва ҳануз

مسخرست مرا ملکت جهان و هنوز

Мурод бо дили ман икдм ошно набӯд

مراد با دل من یکدم آشنا نبود

з хештан бидиҳ инсофу неки бози андеш

ز خویشتن بده انصاف و نیک باز اندیش

Кро буд дили осӯда ? чун маро набӯд

کرا بود دل آسوده؟ چون مرا نبود

Худои оқибати кори мо ба хайр кунод

خدای عاقبت کار ما به خیر کناد

Ки бар забон ба азин халқро дуо набӯд

که بر زبان به ازین خلق را دعا نبود