Нидост сӯии ман аз дил ба ҳар нафаси сад бор

نداست سوی من از دل به هر نفس صد بار

Ки пои мурғи қаноат ба доми сабр дар ор

که پای مرغ قناعت به دام صبر در آر

Чу сояи хок дар каси мбўс аз онкии туро

چو سایه خاک در کس مبوس از آنکه ترا

Фитодаи партави хуршеди фақр бар девор

فتاده پرتو خورشید فقر بر دیوار

Замонаи ҳодиса зоӣаст пеш ӯ манишин

زمانه حادثه زایی است پیش او منشین

Ки бор бар ту наадгар наад ба пеши ту бор

که بار بر تو نهد گر نهد به پیش تو بار

Гузар кун аз фалаки аиро ки бар сарои наҷот

گذر کن از فلک ایرا که بر سرای نجات

Дарӣаст ҷурми фалак лек оташини мсмор

دری است جرم فلک لیک آتشین مسمار

Турои зи суҳбати гардуни карона ба зеро

ترا ز صحبت گردون کرانه به زیرا

Ту зишти рӯе ва ӯ суфеаст оинаи дор

تو زشت رویی و او صوفیی است آینه دار

Талоқ нома наёбӣ зи худ чунин ки туе

طلاق نامه نیابی ز خود چنین که تویی

Дарози умеду сияҳ дил нишаста чун тӯмор

دراز امید و سیه دل نشسته چون طومار

зи боғи оламат ар миваи талх ва турш диҳанд

ز باغ عالمت ار میوه تلخ و ترش دهند

Бихӯр ки шохи хск заъфарон наёрад бор

بخور که شاخ خسک زعفران نیارد بار

Марои Нидои дил ар чанд гӯшмол даҳ аст

مرا ندای دل ار چند گوشمال ده است

Ба гӯш ҷон шавам ин пандро пзирФтор

به گوش جان شوم این پند را پذیرفتار

з рӯй сӯрату маънии ҷаҳон хушаст вале

ز روی صورت و معنی جهان خوش است ولی

Чунонкии пой варам карда фарбеҳӣ аст назор

چنانکه پای ورم کرده فربهی است نزار

Нўолаҳ чун ба дилат дар диҳад ? ки тӯтӣ ро

نواله چون به دلت در دهد؟ که طوطی را

Фитад зи таъми шукри хӯни тоза дар минқор

فتد ز طعم شکر خون تازه در منقار

Маро чу меъда шуд аз ҳафт абои азлати сайр

مرا چو معده شد از هفت ابای عزلت سیر

Дилам ба гуруснагон кард ҳашт хулди эсор

دلم به گرسنگان کرد هشت خلد ایثار

Ҷаҳону нони ҳама чун доираи сет ва ман нашавам

جهان و نان همه چون دایره ست و من نشوم

зи ишқ ҳар ду даҳан боз карда чун паргор

ز عشق هر دو دهن باز کرده چون پرگار

Нишони ҳирси зи дили ҳам ба дил шавад зеро

نشان حرص ز دل هم به دل شود زیرا

Ки заҳр мор шавад дафъи ҳам ба муҳраи мор

که زهر مار شود دفع هم به مهره مار

Ту марди кори Не зон сабаб ки дар раҳи фақр

تو مرد کار نیی زان سبب که در ره فقر

Чу мӯе аз сар ту рафт рафтӣ аз сари кор

چو مویی از سر تو رفت رفتی از سر کار

Бабанд лаби зи сухан то ба марг мерай аз онк

ببند لب ز سخن تا به مرگ میری از آنک

Зиҳ камон хӯрд аз лаби кушодагӣ , сӯфор

زه کمان خورد از لب گشادگی، سوفار

Мабош бастаи сӯрат ки мум рангин аст

مباش بسته صورت که موم رنگین است

Шукуфае ки баради нахли банд дар бозор

شکوفه ای که برد نخل بند در بازار

Баҳори олимӣ ва кӯтаҳаст умри ту зонк

بهار عالمی و کوتهست عمر تو زانک

Дарози рӯзи баҳорӣ буд на умри баҳор

دراز روز بهاری بود نه عمر بهار

Шаби умеди ту обистан онгаҳе гардад

شب امید تو آبستن آنگهی گردد

Ки ақли ту зи арӯс ҷаҳон шавад безор

که عقل تو ز عروس جهان شود بیزار

Туро чу марди яқин чун кунӣ шикори наҷот ?

ترا چو مرد یقین چون کنی شکار نجات؟

Ки дараҷаон накунад кас ба бози мурдаи шикор

که درجهان نکند کس به باز مرده شکار

Мабош зиндаи мурдор агар касе аз ҳирс

مباش زنده مردار اگر کسی از حرص

Ки он сагаст ки ҳам зиндааст ва ҳам мурдор

که آن سگست که هم زنده است و هم مردار

Ҷаҳони тира ба чашми ту равшан омад аз онк

جهان تیره به چشم تو روشن آمد از آنک

Сар ту ҳаст бурун аз даричаи пиндор

سر تو هست برون از دریچه پندار

Ту то туе нарӯй роҳу даст дар накашӣ

تو تا تویی نروی راه و دست در نکشی

Ки по якеаст туро чун дарахту дасти ҳазор

که پا یکی است ترا چون درخت و دست هزار

Бирав ки ҷои ту ҳам хок ба ки мъқди сидқ

برو که جای تو هم خاک به که معقد صدق

Аз онкии ҷои ҷаъли поргин ба аз гулзор

از آنکه جای جعل پارگین به از گلزار

Мадори чашм ва бибин ва магӯӣ чун байнам ?

مدار چشم و ببین و مگوی چون بینم؟

Ки пар надошт ва биппаред ҷаъфари тайёр

که پر نداشت و بپرید جعفر طیار

зи марғзори қаноат қадам мабар конҷо

ز مرغزار قناعت قدم مبر کانجا

Набот рӯҳ навозаст воби нўшгўор

نبات روح نوازست وآب نوشگوار

Ҳар ончии нек ту шуд бади шимур ки байзаи қз

هر آنچه نیک تو شد بد شمر که بیضه قز

Турост ҷома вале карами пелаи рости ҳисор

تراست جامه ولی کرم پیله راست حصار

Сипари зи офияти аўлитри андарин манзил

سپر ز عافیت اولیتر اندرین منزل

Ки мӯши қалъа гушойасту пашша низ магузор

که موش قلعه گشای است و پشه نیز مگذار

Халифаро писарӣ гарчи бар хилофи падар

خلیفه را پسری گرچه بر خلاف پدر

Ба ҷои тани дилу девон шудаи Халифаи шиор

به جای تن دل و دیوان شده خلیفه شعار

Хилоф шаръ магӯ ҳамчуи чанг то нашӯй

خلاف شرع مگو همچو چنگ تا نشوی

Гулӯи бурӣда ба даҳ ҷои рост чун мзмор

گلو بریده به ده جای راست چون مزمار

зи хок , ақл наҷуед мувофиқат ки дарав

ز خاک، عقل نجوید موافقت که درو

Ҷиҳат шаш омаду ҳиси панҷу ИМАоти чаҳор

جهت شش آمد و حس پنج و امهات چهار

Мгири инс ки роҳат намонад дар суҳбат

مگیر انس که راحت نماند در صحبت

Мҷўии мшг ки оҳӯ намонад дар тотор

مجوی مشگ که آهو نماند در تاتار

Аннани дил ба кафи сидқи даҳ ки анҷуми чарх

عنان دل به کف صدق ده که انجم چرخ

Сипедаи дами ҳама бар субҳ содиқаст нисор

سپیده دم همه بر صبح صادقست نثار

Замонаи дида роҳат бсухт нест аҷаб

زمانه دیده راحت بسوخت نیست عجب

Ки дошт пел ва пилос аз шаҳоб дар шаби тор

که داشت پیل و پلاس از شهاب در شب تار

Ҷаҳон ба пардаи кажи гавҳари дили ту шикаст

جهان به پرده کژ گوهر دل تو شکست

Ту бо шикастаи дилии пардаи банди мўсиқор

تو با شکسته دلی پرده بند موسیقار

Ки хӯрд ҷуръаи роҳат ба зери ҷоми фалак

که خورد جرعه راحت به زیر جام فلک

Ки ҳамчу ҷуръа надид об рӯй рехтаи хор

که همچو جرعه ندید آب روی ریخته خوار

Қарини собита кӣ гашти фикрат аз шаҳват

قرین ثابته کی گشت فکرت از شهوت

Маъаед мадриса кӣ шуд чаковак аз такрор

معید مدرسه کی شد چکاوک از تکرار

Ҳаёти ҳосил ҳар сӯратии мадон зеро

حیات حاصل هر صورتی مدان زیرا

Ки нафаси нақш буд зини ҳисоб дар Фархор

که نفس نقش بود زین حساب در فرخار

Смоки ромҳ гардун кашид найза чу дид

سماک رامح گردون کشید نیزه چو دید

Ки ҳалқаи исти ҷаҳони зери гунбади даввор

که حلقه ایست جهان زیر گنبد دوار

Ту сари з ҳалқа бикаш пеш аз он ки рмҳи смок

تو سر ز حلقه بکش پیش از آن که رمح سماک

Дарун ҳалқа кунад ҳалқ ҳастӣ ту фигор

درون حلقه کند حلق هستی تو فگار

Бурид хотири ман субҳдами Нидо дар дод

برید خاطر من صبحدم ندا در داد

Ки зини нишемани хокии назари бабри зинҳор

که زین نشیمن خاکی نظر ببر زنهار

Сбл гирифта бибин чашми осмони зи шафақ

سبل گرفته ببین چشم آسمان ز شفق

Аз онкии дидаи барин марказ афганд ҳар бор

از آنکه دیده برین مرکز افگند هر بار

Чу исо ар ҳавасати чашма сор гардунаст

چو عیسی ار هوست چشمه سار گردونست

Гёии даҳри бад-ӣни хар тббътон бигзор

گیای دهر بدین خر طببعتان بگذار

Баҳоии икшбаҳи васли адам , се рӯҳ бидиҳ

بهای یکشبه وصل عدم، سه روح بده

Ки ройгон ба хасони рух наме намояди ёр

که رایگان به خسان رخ نمی نماید یار

Мабош ҳамдами кас чун дам ту ёфт сафо

مباش همدم کس چون دم تو یافت صفا

Ки оина , сияҳ аз ҳамнафас шавад ночор

که آینه، سیه از همنفس شود ناچار

Ба дидаи хор , ҳамаи гули нигар ки андари чашм

به دیده خار، همه گل نگر که اندر چشم

Шиносии ин қадари охир ки гул бааст аз хор

شناسی این قدر آخر که گل بهست از خار

Мубин ба Кебек ки ӯ фосиқӣаст дар хирқа

مبین به کبک که او فاسقی است در خرقه

Нигар ба мӯр ки ӯ муъминӣаст бо зуннор

نگر به مور که او مؤمنی است با زنار

Турои азимати азлати дуруст кӣ гардад ?

ترا عزیمت عزلت درست کی گردد؟

Ки ҳамчуи зар шудае зи орзӯии зари бемор

که همچو زر شده ای ز آرزوی زر بیمار

Шигифт нест агар бар дили ту зар гузарад

شگفت نیست اگر بر دل تو زر گذرد

Ки зари нахуст маҳак бинад онгаҳе меъёр

که زر نخست محک بیند آنگهی معیار

Кафи тарозу агар пар зараст шояд аз онк

کف ترازو اگر پر زرست شاید از آنک

Сетанд ва диҳад ӯ бедурӯғ ва бе озор

ستاند و دهد او بی دروغ و بی آزار

Чу зар ба даст ту афтод даст ва рӯй бишӯй

چو زر به دست تو افتاد دست و روی بشوی

Ки ҳаст сӯрати шаш мурда бар яке динор

که هست صورت شش مرده بر یکی دینار

Мҷир то зи адам бар бисот хок нишаст

مجیر تا ز عدم بر بساط خاک نشست

Чу ҳуққаи хаста диласт ва чу муҳраи каҷи рафтор

چو حقه خسته دل است و چو مهره کج رفتار

зи чори шаҳри табиат наҷот ёфт чунонк

ز چار شهر طبیعت نجات یافت چنانک

Ба хлўаҳи хона рӯҳонӣон гирифт қарор

به خلوه خانه روحانیان گرفت قرار

Расонади гӯии сухан то ба соқи арши Маҷид

رساند گوی سخن تا به ساق عرش مجید

зи пои бӯсии хуршеди осмони осор

ز پای بوسی خورشید آسمان آثار

Тилисми банди мҷстии гушои шамси аддӣн

طلسم بند مجسطی گشای شمس الدین

Ки дайн ба пуштӣ ӯ тоза рӯаст чун гулнор

که دین به پشتی او تازه روست چون گلنار

Ваҳиди асри броҳими Аҳмад онкӣ азуаст

وحید عصر براهیم احمد آنکه ازوست

Саботи шаръи броҳиму Аҳмади мухтор

ثبات شرع براهیم و احمد مختار

Ба боргоҳи дили тоҳираши зи раҳмати файз

به بارگاه دل طاهرش ز رحمت فیض

Чунон шудаи сет ки рӯҳи алқудси наёбади бор

چنان شده ست که روح القدس نیابد بار

зи калаки мисрии ҳиндӯи намоиши ин аҷаб аст

ز کلک مصری هندو نمایش این عجب است

Ки шаб ба фатво ӯ ҳндўисти мисрии хор

که شب به فتوی او هندویست مصری خوار

Намост Миср аз онҷо ба биҳишти адрш

نماست مصر از آنجا به بهشت ادرش

Уторидаш қалам овараду муштарии дастор

عطاردش قلم آورد و مشتری دستار

Савор кардаш азал бар сияҳи сипеди улӯм

سوار کردش ازل بر سیه سپید علوم

Балӣ бар аблақи субҳ , офтоби гашти савор

بلی بر ابلق صبح، آفتاب گشت سوار

Мҷраҳ , номаи ҳкмист бо бенот алнъш

مجره، نامه حکمیست با بنات النعش

Ба некии суханаш ҳар ду кардаанд иқрор

به نیکی سخنش هر دو کرده اند اقرار

Сиёҳ рӯем азуи крбонди мада

سیاه رویم ازو کرباند مده

Шавад сиёҳи зи шамс онкӣ бинадаш бисёр

شود سیاه ز شمس آنکه بیندش بسیار

Бидон худоӣ ки болои хок дар шаш рӯз

بدان خدای که بالای خاک در شش روز

Бибаст қудрат ӯ ҳафт пардаи зангор

ببست قدرت او هفت پرده زنگار

Ба табъи поки ту эй дарси гӯии мактаби шаръ

به طبع پاک تو ای درس گوی مکتب شرع

Ки ҳамчуи лавҳ азал воқифаст бар асрор

که همچو لوح ازل واقفست بر اسرار

Ки ин шикастаи дил аз орзӯии хизмати ту

که این شکسته دل از آرزوی خدمت تو

Чу чашми ҳур ва чу мижгон сияҳ диласт ва назор

چو چشم حور و چو مژگان سیه دلست و نزار

Нави аФриди зи хотири шиори мадҳати ту

نو افرید ز خاطر شعار مدحت تو

Аз онкии шеваи нав кор ӯст дар ашъор

از آنکه شیوه نو کار اوست در اشعار

Дуо ба мадҳи бпиўсти вена ҳам озодӣаст

دعا به مدح بپیوست وین هم آزادیست

Ки меҳри хотам қуръон нишоед истиғфор

که مهر خاتم قرآن نشاید استغفار