Тар доманӣ ки нанг вуҷӯдаст гавҳараш

تر دامنی که ننگ وجودست گوهرش

Дарё нишаста хушки лаб аз домани турш

دریا نشسته خشک لب از دامن ترش

Тифли сухан ба шер саг олуд аз онгаҳе

طفل سخن به شیر سگ آلود از آنگهی

Кин шӯхи гурба чашм гирифтаст дар буриш

کاین شوخ گربه چشم گرفتست در برش

Саргашта шуд чу зибқи нокушта каз тарӣ

سرگشته شد چو زیبق ناکشته کز تری

Оби даҳон ҷинсӣ Мисраст дар хӯриш

آب دهان جنسی مصرست در خورش

Нашигифт агар чу зибқ аз эдар биҷуст аз онк

نشگفت اگر چو زیبق از ایدر بجست از آنک

Дар кӯзаи Фқоъ ҳаме кардам андараш

در کوزه فقاع همی کردم اندرش

Трбд ба шакли зибқ ва бар обдон гурехт

تربد به شکل زیبق و بر آبدان گریخت

Зонкс ки дошт оташи хотири баробараш

زانکس که داشت آتش خاطر برابرش

Он мстҳозаҳи ху ки шаб аз ахтару шаҳоб

آن مستحاضه خو که شب از اختر و شهاب

Ҷузи дӯк ва бодрисаҳ наёвард бар дараш

جز دوک و بادریسه نیاورد بر درش

Бо саҳарам ар забонаш чу сомит гирифта шуд

با سحرم ار زبانش چو صامت گرفته شد

Шояд ки ранг аз об гирифтааст ханҷараш

شاید که رنگ از آب گرفته است خنجرش

Бар пои сари ниҳода чу чанбар нишаста ам

بر پای سر نهاده چو چنبر نشسته ام

То байнам аз фалак чу расани сар ба чанбараш

تا بینم از فلک چو رسن سر به چنبرش

Симурғи воргар дам азлат занад чаҳ суд

سیمرغ وار گر دم عزلت زند چه سود

Каз боми каъба коҳ рибоед кабӯтараш

کز بام کعبه کاه رباید کبوترش

Чун кӯзаи куҳан шуда беоб монад аз онк

چون کوزه کهن شده بی آب ماند از آنک

Дар кори оби косаи сифат буд соғараш

در کار آب کاسه صفت بود ساغرش

Яъне чу пушти оинаи хезади сиёҳ рӯй

یعنی چو پشت آینه خیزد سیاه روی

Гар табъи тира оина созад Сикандараш

گر طبع تیره آینه سازد سکندرش

Дар тилсон ба сӯрату шакли ин рубоби даст

در طیلسان به صورت و شکل این رباب دست

Соз занӣаст мутриба дар зери чодараш

ساز زنی است مطربه در زیر چادرش

То ҳамчуи асб нохуна бардоштаст боз

تا همچو اسب ناخنه برداشتست باز

ӯ нохунӣ нагашта ба гавҳари зи астараш

او ناخنی نگشته به گوهر ز استرش

Ин сабзи хаймаи ҳамчуи расан тоб ме равад

این سبز خیمه همچو رسن تاب می رود

То тилсон таноб кунад гирди ҳнҷрш

تا طیلسان طناب کند گرد حنجرش

То табъи ман зи модари рӯҳи алқудси бзод

تا طبع من ز مادر روح القدس بزاد

Риҳ алъқим шуд сухани табъи абтараш

ریح العقیم شد سخن طبع ابترش

Номаш ба нанги тӯҳмати Марями шикаст аз онк

نامش به ننگ تهمت مریم شکست از آنک

Гунг омад аз мшимаҳ , Масеҳи суханвараш

گنگ آمد از مشیمه، مسیح سخنورش

Рӯҳи аломинши ҳамчуи камон гӯша гашта ёфт

روح الامینش همچو کمان گوشه گشته یافت

Зон бар хаданги хотири ман басти шҳпрш

زان بر خدنگ خاطر من بست شهپرش

Ин ҳиндӯии хсӣ ки биҷузи дуздии сухан

این هندوی خصی که بجز دزدی سخن

Ҳаргиз нагашт бикри маъонии мусаххараш

هرگز نگشت بکر معانی مسخرش

Меҳри арӯси азлат агар малик ҷам диҳад

مهر عروس عزلت اگر ملک جم دهد

Ҳам зишти номи взониаҳи хезади зи бистараш

هم زشت نام وزانیه خیزد ز بسترش

Чун ташти зард гӯш шудаст ин кабӯди чашм

چون طشت زرد گوش شدست این کبود چشم

Зон коФтобаҳ зар сурхаст бе мараш

زان کافتابه زر سرخست بی مرش

Байнами базӯдӣ ар чаҳ зи ҷони даст шаста ам

بینم بزودی ار چه ز جان دست شسته ام

Чун офтоба бе сари азин ташти ахзараш

چون آفتابه بی سر ازین طشت اخضرش

Ин гурбаи чашм то бад ман гуфт ҳамчуи саг

این گربه چشم تا بد من گفت همچو سگ

Май байн чу шер бо ҳамаи номардии абхрш

می بین چو شیر با همه نامردی ابخرش

Ангуштарӣ ҷам напазирад шикаст аз онк

انگشتری جم نپذیرد شکست از آنک

Пирӯзаи дурӯғ бар оварад ъбҳрш

پیروزه دروغ بر آورد عبهرش

Номрдмиши одат аз он шуд ки аз нахуст

نامردمیش عادت از آن شد که از نخست

Хари муҳра буд мардумаки нури густариш

خر مهره بود مردمک نور گسترش

Исо нутқ нест магари исавӣ ки ҳаст

عیسی نطق نیست مگر عیسوی که هست

Аз меҳри бастаи пеши басари муҳраи хараш

از مهر بسته پیش بصر مهره خرش

Чун не забон кашид вале тӯтии сухан

چون نی زبان کشید ولی طوطی سخن

Дар лаб надошт як шукр аз табъи мункираш

در لب نداشت یک شکر از طبع منکرش

Ва охир чу неи шикаст аз он кас ки дар ҷаҳон

و آخر چو نی شکست از آن کس که در جهان

Ънобисти хонаи дилҳо зи шукраш

عنابیست خانه دلها ز شکرش

Хуши сӯхтам ба оташи лафзаш чу авд аз онк

خوش سوختم به آتش لفظش چو عود از آنک

Як дасти дили сияҳ шуда дидам чу миҷмараш

یک دست دل سیه شده دیدم چو مجمرش

Дастӣ чу дасти оина бепанҷау аҳли фазл

دستی چو دست آینه بی پنجه و اهل فضل

Ангушт бар ниҳода ба ҳарфи музаввараш

انگشت بر نهاده به حرف مزورش

Қуллоби нақд ман шуду ҳангоми зоди зи он

قلاب نقد من شد و هنگام زاد ز آن

Дастии бурӣда аз паии ин зоди модараш

دستی بریده از پی این زاد مادرش

Додам ба мори муҳраи азлати ду кун аз онк

دادم به مار مهره عزلت دو کون از آنک

Дар коми заҳр афъӣ ҷаҳласт мзмрш

در کام زهر افعی جهلست مضمرش

Ҳал кардаам ба оҳ чу яхи талқи офият

حل کرده ام به آه چو یخ طلق عافیت

То дар шавам ба оташи кин чун самандараш

تا در شوم به آتش کین چون سمندرش

Сафаш ба боди саҳар бар дирам ки ӯ

صفش به باد سحر بر درم که او

Заррааст ҳам ба боди дарди сафи лашкараш

ذره است هم به باد درد صف لشکرش

Ин зарду сард чун зару зибқ ки аз хасӣ

این زرد و سرد چون زر و زیبق که از خسی

Кас барнадошт ранги магари зибқ аз зараш

کس برنداشت رنگ مگر زیبق از زرش

Риши маро намак шуду гардуни косаи шакл

ریش مرا نمک شد و گردون کاسه شکل

Як ҷӯ намак наёфт ба деги сухан дараш

یک جو نمک نیافت به دیگ سخن درش

зи аввали радӣу мъҷбу малъунаши хости ҳақ

ز اول ردی و معجب و ملعونش خواست حق

Зон офариди ноқису кӯтоҳу ашқрш

زان آفرید ناقص و کوتاه و اشقرش

Даъвӣ кунад ба қутбӣу биноами ҳамчуи қутб

دعوی کند به قطبی و بینام همچو قطب

Гардиш нагашта каси биҷуз аз наъши духтараш

گردش نگشته کس بجز از نعش دخترش

Бо даст чун рубоби сар аз ҷом ме битофт

با دست چون رباب سر از جام می بتافت

То кард чун қнинаҳи фалаки даст бар сараш

تا کرد چون قنینه فلک دست بر سرش

Хӯни ҷигари даҳум ба ҷаҳони сипеди даст

خون جگر دهم به جهان سپید دست

То надиҳад ӯ ба дасти сияҳи ишваи дигараш

تا ندهد او به دست سیه عشوه دیگرش

Бо ман қирон кунад ки Уториди зи ршги ман

با من قران کند که عطارد ز رشگ من

Бигирифт дФтину фурӯи шасти дафтараш

بگرفت دفتین و فرو شست دفترش

Тифлии шикастаи ном чаҳ синҷид ба назд онк

طفلی شکسته نام چه سنجد به نزد آنک

Камтар з синҷидаст ҳамаи малики санҷараш

کمتر ز سنجدست همه ملک سنجرش

Ин қурси осмон ки танур замона тофт

این قرص آسمان که تنور زمانه تافت

Донад ки ман ним зи паии нон , ҷирии хӯриш

داند که من نیم ز پی نان، جری خورش

Гардун ки қурси моҳи басӣ шаб хӯрд зи бухл

گردون که قرص ماه بسی شب خورد ز بخل

Чун ман касе нўолаҳ насозад аз ахтараш

چون من کسی نواله نسازد از اخترش

Донам яқин ки собитаи нохуши клиҷаҳи ист

دانم یقین که ثابته ناخوش کلیجه ایست

Ҳар чанд байнам аз раҳи сӯрати мзъФрш

هر چند بینم از ره صورت مزعفرش

Ҳар шаби зи баҳри ақди арӯсони табъи ман

هر شب ز بهر عقد عروسان طبع من

Гардад фалаки сбикаҳу шаби гӯии анбараш

گردد فلک سبیکه و شب گوی عنبرش

Зон хӯни дил ки даҳри маро дар шиками Фгнд

زان خون دل که دهر مرا در شکم فگند

Додам зи синаи нофаи мшги муаттараш

دادم ز سینه نافه مشگ معطرش

Чун нофи каъба сина кунад бар ҳамаи ҷаҳон

چون ناف کعبه سینه کند بر همه جهان

Оҳӯи вшӣ ки мшг диҳад нофи хотираш

آهو وشی که مشگ دهد ناف خاطرش

Шаш гӯшаи ҷаҳони сухан бо манаст аз онк

شش گوشه جهان سخن با منست از آنک

Бигузашт панҷ навбатам аз ҳафт кишвараш

بگذشت پنج نوبتم از هفت کشورش

Нақш сухан нахонд кас аз къбтини хок

نقش سخن نخواند کس از کعبتین خاک

То раҳ наёфт муҳраи ман дар мшшдрш

تا ره نیافت مهره من در مششدرش

То шахси ман чу доира фарбеҳ шуд аз ҳунар

تا شخص من چو دایره فربه شد از هنر

Гардун чу хату нуқтаи з ман карду лоғараш

گردون چو خط و نقطه ز من کرد و لاغرش

Чавгонии замири маро лак бибаст аз онк

چوگانی ضمیر مرا لک ببست از آنک

Мидонгҳӣ наёфт дарин гӯии ағбрш

میدانگهی نیافت درین گوی اغبرش

Хасми марои гузаштаи зи зубин ва таъна нест

خصم مرا گذشته ز زوبین و طعنه نیست

Як нукта дар кёбии лафзи мбтрш

یک نکته در کیابی لفظ مبترش

Бар пои хеш теша занад то ба рағми ман

بر پای خویش تیشه زند تا به رغم من

Бинад замонаи ҳамдами пӯри дарав гараш

بیند زمانه همدم پور درو گرش

Чун аррагар ҳамаи лаб ва дандон шавад ба нутқ

چون اره گر همه لب و دندان شود به نطق

Бинии ниҳода бар хати ман сар чу мстрш

بینی نهاده بر خط من سر چو مسطرش

намехондаш змнаҳи броҳим каъба кун

می خواندش زمنه براهیم کعبه کن

То хонд пӯри озри ширвони бародараш

تا خواند پور آزر شروان برادرش

Гар нест бар хилофи халили аллоҳ эй аҷаб

گر نیست بر خلاف خلیل الله ای عجب

Райҳони табъи ман з чаҳ маънӣ шуд озараш

ریحان طبع من ز چه معنی شد آذرش

Чун мебирехт оби Рахши маънӣӣ ки ҳаст

چون می بریخت آب رخش معنیی که هست

Чархи пиёлаи ранги яке ҷуръаи зи ахзараш

چرخ پیاله رنگ یکی جرعه ز اخضرش

Яъне эмоми мутлақи довари нишони ҳақ

یعنی امام مطلق داور نشان حق

Кандар ҳарами Халифа ба ҳақ хонд довараш

کاندر حرم خلیفه به حق خواند داورش

Хизри улӯми афзали Мӯсои сафо ки ҳаст

خضر علوم افضل موسی صفا که هست

Малики Сикандари оина аз акси пайкараш

ملک سکندر آینه از عکس پیکرش

Гавҳари з санг мешаканд венаи аҷаб ки ҳаст

گوهر ز سنگ می شکند وین عجب که هست

Санги Осиёи чархи шикастаи зи гавҳараш

سنگ آسیای چرخ شکسته ز گوهرش

Ин ҳафт гўжпшти хашини пӯш дар хатанд

این هفت گوژپشت خشن پوش در خطند

Аз чори болаши сияҳу шакли маҳзараш

از چار بالش سیه و شکل محضرش

Дасти сиёҳ ӯ шаб обистанаст аз онк

دست سیاه او شب آبستن است از آنک

Инсоф зой кард фалак то ба маҳшараш

انصاف زای کرد فلک تا به محشرش

Зон маснадаши бузург шикам шуд ки ҳомила аст

زان مسندش بزرگ شکم شد که حامله است

Нисбат накард халқ чу Марям ба шавҳараш

نسبت نکرد خلق چو مریم به شوهرش

То зот ӯст қобилаи ин арӯси шаръ

تا ذات اوست قابله این عروس شرع

Исои сифат буд бачаи модау турш

عیسی صفت بود بچه ماده و ترش

Ҳаст ӯ балоли сӯрату султон на фалак

هست او بلال صورت و سلطان نه فلک

Дар ршги панҷ навбати аллоҳи Акбараш

در رشگ پنج نوبت الله اکبرش

Хотуни шаръ то рух худ диду шакл ӯ

خاتون شرع تا رخ خود دید و شکل او

Меҳраш қабул кард ки холӣаст дар хӯриш

مهرش قبول کرد که خالی است در خورش

На мадрисааст каъбаи сонӣу даст ӯ

نه مدرسه است کعبه ثانی و دست او

Пайдо ба сӯрати ЊАЉАРУЛАСВАД аз дараш

پیدا به صورت حجرالاسود از درش

Сақфаш ба қадари гунбади аъзами шимур ки ҳаст

سقفش به قدر گنبد اعظم شمر که هست

Қутбу мҷраҳи рнгсаҳу ҷуфти маъбараш

قطب و مجره رنگسه و جفت معبرش

Ҳам каъбаи ҳам биҳишт шуд аз баҳр онк ҳаст

هم کعبه هم بهشت شد از بهر آنک هست

Идрӣси дарси гӯйу Муҳамади муҷовираш

ادریس درس گوی و محمد مجاورش

Гар каъба нест замзамаши андар миёна чист ?

گر کعبه نیست زمزمش اندر میانه چیست؟

Вар хулд нест сидра чаро ҳаст ҳмрш ?

ور خلد نیست سدره چرا هست همرش؟

Хуршеди вақт субҳ кашад сад ҳазор майл

خورشید وقت صبح کشد صد هزار میل

То тўтёи баради зи туроби мутаҳҳараш

تا توتیا برد ز تراب مطهرش

Зонгаҳ ки подшоҳии ҳақ дар ҳарим ӯст

زانگه که پادشاهی حق در حریم اوست

Дорулхилофа хонд сипеҳри мудаввараш

دارالخلافه خواند سپهر مدورش

Бағдод , ганҷа , мадриса дорулхилофа аст

بغداد، گنجه، مدرسه دارالخلافه است

Афзали зи фазлу мартабаи яҳёу ҷаъфараш

افضل ز فضل و مرتبه یحیی و جعفرش

Кавсари арақи гирифта ва тӯбоаст сарнигӯн

کوثر عرق گرفته و طوبیست سرنگون

Зон ҳавзи об ва он шаҷари сояи густариш

زان حوض آب و آن شجر سایه گسترش

Ман дар азоби дӯзахам аз таънаи хасон

من در عذاب دوزخم از طعنه خسان

То давр мондам аз бар тӯбоу кавсараш

تا دور ماندم از بر طوبی و کوثرش

Сарви андрўи з тохтани дай мусаллам аст

سرو اندرو ز تاختن دی مسلم است

КоФзл шуд офтобу ҳамли шакли минбараш

کافضل شد آفتاب و حمل شکل منبرش

Минбари ҳамл сифат шуд ваов офтобу ҷамъ

منبر حمل صفت شد واو آفتاب و جمع

Парвин ва он ду давҳаи олии ду пайкараш

پروین و آن دو دوحه عالی دو پیکرش

Дар саҳн ӯст бар ки магари чашмаи Хизр

در صحن اوست بر که مگر چشمه خضر

Каз ҳодисот даҳр наёбӣ мукаддараш

کز حادثات دهر نیابی مکدرش

Гардад чу субҳдами ҳамаи тани ҳалқау шикан

گردد چو صبحدم همه تن حلقه و شکن

Чун зулфи ёри ман зи насими муаттараш

چون زلف یار من ز نسیم معطرش

Чашми марои баси он шикани длФриб ӯ

چشم مرا بس آن شکن دلفریب او

Гар ёр нашканад сари зулфи мънбрш

گر یار نشکند سر زلف معنبرش

Ба бади зи олам аз паии ин гашти чори сӯ

به بد ز عالم از پی این گشت چار سو

Комад ба чашм , олами шаш сӯи муҳақараш

کامد به چشم، عالم شش سو محقرش

Дар саҳн ӯ ба шакли маи чордаҳ шабаҳ аст

در صحن او به شکل مه چارده شبه است

Норанҷу саҳни мадриса аз лутфи ховараш

نارنج و صحن مدرسه از لطف خاورش

Кимхт хок ҳаст чу норанҷии қамар

کیمخت خاک هست چو نارنجی قمر

Аз акс шохҳои наранҷ бар овараш

از عکس شاخهای نرنج بر آورش

ё ҳамчуи ранг рӯй ман андари фироқи онк

یا همچو رنگ روی من اندر فراق آنک

Бар ман ситам кунад сари зулфи ситамгараш

بر من ستم کند سر زلف ستمگرش

Чун ма дар обу ҳамчуи самандар дар оташам

چون مه در آب و همچو سمندر در آتشم

То дид чашми ман маи навбари санавбараш

تا دید چشم من مه نوبر صنوبرش

Парвардаам ба хӯни ҷигар то ҳаме хӯрд

پرورده ام به خون جگر تا همی خورد

Хӯни дилами ду шукри ёқӯти парвариш

خون دلم دو شکر یاقوت پرورش

Дар ишқ ӯ зи оташи дили фориғам аз онк

در عشق او ز آتش دل فارغم از آنک

Худ дида мекашад ба сршги муқаттараш

خود دیده می کشد به سرشگ مقطرش

Чун чашма Хизр шавад оташ бар онкӣ ҳаст

چون چشمه خضر شود آتش بر آنکه هست

Вирди забон , санои эмоми мутаҳҳараш

ورد زبان، ثنای امام مطهرش

Молики рикоби маликати шаръи афзал онкӣ нест

مالک رکاب ملکت شرع افضل آنکه نیست

Хуршеди ҷузи харитаи каш роаш анвараш

خورشید جز خریطه کش راش انورش

Шогирди файз ҳақ шуд ва дар чашмаи ҳаёт

شاگرد فیض حق شد و در چشمه حیات

Ҳар субҳдам муаллим Хизраст раҳбараш

هر صبحدم معلم خضرست رهبرش

Ҳорӯнӣ саноаш кунад Мӯсо кулем

هارونی ثناش کند موسی کلیم

То худ мҷир кист ? ки бошад сногрш

تا خود مجیر کیست؟ که باشد ثناگرش

Шояд ки ҷони барад на сано бар дараш аз он

شاید که جان برد نه ثنا بر درش از آن

Кӯи ёвар ҳақаст ки ҳақи боди ёвараш

کو یاور حق است که حق باد یاورش