Боз меҳнат зада давронам
باز محنت زده دورانم
Боз дар шшдраҳи ҳрмонм
باز در ششدره حرمانم
Боз дар кунҷи фанои маҳзунам
باز در کنج فنا محزونم
Боз бар хон балои меҳмонам
باز بر خوان بلا مهمانم
Бози азин доираҳо чун паргор
باز ازین دایره ها چون پرگار
Ба сафи сокину саргардонам
به صف ساکن و سرگردانم
Бози занҷири ғам аз давр бидид
باز زنجیر غم از دور بدید
Дили девона бе фармонам
دل دیوانه بی فرمانم
Бози дил тофтаам чун кӯра
باز دل تافته ام چون کوره
Бози сари кӯфта чун сндонм
باز سر کوفته چون سندانم
Боз бо ҷамъи ҳарифони ду дил
باز با جمع حریفان دو دل
Нек май бозаму бад май монам
نیک می بازم و بد می مانم
Боз чун сояи зи ғами ранҷурам
باز چون سایه ز غم رنجورم
Боз чун зарраи зи худ пинҳонам
باز چون ذره ز خود پنهانم
Май наад косаи сари зери фалак
می نهد کاسه سر زیر فلک
Ба ҷигари хӯни ҷигар бар хонам
به جگر خون جگر بر خوانم
Бар ду як мондаам аз бозии умр
بر دو یک مانده ام از بازی عمر
Ки ҳамаи нақши се як ме хонам
که همه نقش سه یک می خوانم
Чанд хоем лаби комад ба фиғон
چند خایم لب کامد به فغان
Чанд навбати лабам аз дандонам
چند نوبت لبم از دندانم
Фалаками сӯхтау хастаи нишонд
فلکم سوخته و خسته نشاند
Ки зи дили шамъи вази хотири конам
که ز دل شمع وز خاطر کانم
Шамъ агар сӯхтаи кони хаста буд
شمع اگر سوخته کان خسته بود
Боварам кун ки ҳам ин ҳам онам
باورم کن که هم این هم آنم
На броҳимм ва аз оташи табъ
نه براهیمم و از آتش طبع
Май дамади нукта чун райҳонам
می دمد نکته چون ریحانم
Ба сухани гулбуни мшгини нафасам
به سخن گلبن مشگین نفسم
Ба санои булбули хуши алҳонам
به ثنا بلبل خوش الحانم
Рӯзи ман шаб шуд ва ман аз дами сард
روز من شب شد و من از دم سرد
Андарин шаб ба саҳар май монам
اندرین شب به سحر می مانم
Чаканам ? номаи умеди сиёҳ
چکنم؟ نامه امید سیاه
Чун бомед шаҳи Эронам
چون بامید شه ایرانم
Касрии сонӣу Кайхусрави аҳд
کسری ثانی و کیخسرو عهد
Ки бадви нодарраи давронам
که بدو نادره دورانم
Шаҳу шаҳи зодаи қизил каз карамаш
شه و شه زاده قزل کز کرمش
Ҳама душвор шудаст осонам
همه دشوار شدست آسانم
Онк бо абри каф дар бориш
آنک با ابر کف در بارش
Тоза ҳамчун саман аз боронам
تازه همچون سمن از بارانم
Онк кард аз дил ҳамчун дарё
آنک کرد از دل همچون دریا
Ғарқаи мкрмту эҳсонам
غرقه مکرمت و احسانم
Онкӣ пайванд кунам дар ҷонаш
آنکه پیوند کنم در جانش
Гар буд дасти рисӣ бар ҷонам
گر بود دست رسی بر جانم
На валиаҳди шаҳи хоразмам
نه ولیعهد شه خوارزمم
На писари зодаи бғрои хонум
نه پسر زاده بغرا خانم
Онкигар шукр гузоряш кунам
آنکه گر شکر گزاریش کنم
Бе тавон бодам агар битавонам
بی توان بادم اگر بتوانم
Ман гадоӣ дару даргоҳи туам
من گدای در و درگاه توام
Гарчи бар малики сухани султонам
گرچه بر ملک سخن سلطانم
Пас писандӣ ки ба қавли ду се хас
پس پسندی که به قول دو سه خس
Бо хас ва хок кунӣ яксонам ?
با خس و خاک کنی یکسانم؟
Хсрўои ҳол миннат маълумаст
خسروا حال منت معلومست
Ки чаҳ сар гашта ва чун ҳайронам ?
که چه سر گشته و چون حیرانم؟
Ғуссаи дил ки ба олам кам бод
غصه دل که به عالم کم باد
Кард чун нӯки қалами девонам
کرد چون نوک قلم دیوانم
Гоҳ дар ханда чу барқами гирён
گاه در خنده چو برقم گریان
Гоҳ дар гиря чу гули хандонам
گاه در گریه چو گل خندانم
Ғам даҳ туаст чу астрлобм
غم ده توست چو اصطرلابم
Зонка саргашта на пнгонм
زانکه سرگشته نه پنگانم
Неки пурсӣ з бидон ранҷурам
نیک پرسی ز بدان رنجورم
Рости хоҳии зи кажони пжмонам
راست خواهی ز کژان پژمانم
Чошт бо ноӣбаҳ дар ноўрдм
چاشت با نائبه در ناوردم
Шом бо ҳодиса дар ҷавлонам
شام با حادثه در جولانم
Бо чунин даст ки дар ҷанг марост
با چنین دست که در جنگ مراست
На мҷирми писари дстонм
نه مجیرم پسر دستانم
Аз ту пурсам на дареғаст ки ман
از تو پرسم نه دریغست که من
Ҳар замони дастхуши хизлонам
هر زمان دستخوش خذلانم
Бо чунин табъу дили рост чу тир
با چنین طبع و دل راست چو تیر
Ҳадафи таъна чун пайконам
هدف طعنه چون پیکانم
Бар мзодми бача ? эй шоҳ ба ҳеҷ
بر مزادم بچه؟ ای شاه به هیچ
Зӯдтари хар ки ба ҳеҷ арзонам
زودتر خر که به هیچ ارزانم
Бо бародари сухан банда бигӯӣ
با برادر سخن بنده بگوی
Ки дарин дарди туе дармонам
که درین درد تویی درمانم
Хӯн нокарда нагӯйӣ з чаҳ рӯй ?
خون ناکرده نگویی ز چه روی؟
Гирд рӯй ин ҳамаи хӯни афшонам
گرد روی این همه خون افشانم
Худписандӣ ? ту ки ҳар ним шабӣ
خودپسندی؟ تو که هر نیم شبی
Кунад афғони фалак аз афғонам
کند افغان فلک از افغانم
На мҳмдтўиӣ аз ҷамъи мулӯк ?
نه محمدتویی از جمع ملوک؟
На ман аз аҳли сухани ҳсонм ?
نه من از اهل سخن حسانم؟
Гар хабар дорам аз он гуфта бад
گر خبر دارم از آن گفته بد
Нек аз ҳам шудаи боди арқонам
نیک از هم شده باد ارکانم
Вагар он ҷурм ба ман наздик аст
و گر آن جرم به من نزدیک است
Даври бодои зи амони имонам
دور بادا ز امان ایمانم
Ин ҳама гуфтам ва бо шафқати ту
این همه گفتم و با شفقت تو
Дар паноҳи карами яздонам
در پناه کرم یزدانم
Ин ки дармондаам аз халқ равост
این که درمانده ام از خلق رواست
Он мабодо ки азуи дармонам
آن مبادا که ازو درمانم
Чанд давр аз ту ба умед зем ?
چند دور از تو به امید زیم؟
Чанд дар бодияи киштии ронам ?
چند در بادیه کشتی رانم؟
Баъди азин қиссаи хеш аз сари сӯз
بعد ازین قصه خویش از سر سوز
Талабами хилват ва онгаҳ хонам
طلبم خلوت و آنگه خوانم