эй ориз чу моҳи турои чокари офтоб
ای عارض چو ماه ترا چاکر آفتاب
Як бандаи ту моҳ сазад дигари офтоб
یک بنده تو ماه سزد دیگر آفتاب
Пеши рух чу моҳ ту биниҳода аз ҳаё
پیش رخ چو ماه تو بنهاده از حیا
Ҳар нихватӣ ки дошта андари сари офтоб
هر نخوتی که داشته اندر سر آفتاب
То буии машки зулф ту ноед ҳаме занад
تا بوی مشک زلف تو ناید همی زند
Дам дар ҳазор равзан чун миҷмари офтоб
دم در هزار روزن چون مجمر آفتاب
Кисват кабӯд дораду рухи зарди солу моҳ
کسوت کبود دارد و رخ زرد سال و ماه
Дар ишқи рӯят эй бути симин бар офтоб
در عشق رویت ای بت سیمین بر آفتاب
Дар орзӯӣ рӯй ту ҳар субҳдам чу ман
در آرزوی روی تو هر صبحدم چو من
Рухсораи зарди хезад аз бистари офтоб
رخساره زرد خیزد از بستر آفتاب
Бе рӯйу мӯии ту набарди ҳеҷ каси гумон
بی روی و موی تو نبرد هیچ کس گمان
Бар офтоби анбар ва дар анбари офтоб
بر آفتاب عنبر و در عنبر آفتاب
Аз офтоби ъбҳр ту ҳаст тоза тар
از آفتاب عبهر تو هست تازه تر
Гар фару тозагии барад аз ъбҳри офтоб
گر فر و تازگی برد از عبهر آفتاب
Рӯй чу офтоб ба чашм чу ?наргаст
روی چو آفتاب به چشم چو نرگست
Аз тозагӣ диҳад ки ба нилӯфари офтоб ?
از تازگی دهد که به نیلوفر آفتاب؟
Бисёр карда дафтари хӯбии мутолиа
بسیار کرده دفتر خوبی مطالعه
Ҷуз рӯй ту наёфта сари дафтари офтоб
جز روی تو نیافته سر دفتر آفتاب
Умрӣаст то зи машриқу мағриб ҳаме равад
عمری است تا ز مشرق و مغرب همی رود
Бо коми хушку чашмтар эй дилбари офтоб
با کام خشک و چشم تر ای دلبر آفتاب
Аз рӯй худ надид дар атрофи шарқу ғарб
از روی خود ندید در اطراف شرق و غرب
Ҷузи рои шоҳи одили равшантар офтоб
جز رای شاه عادل روشنتر آفتاب
Шоҳаншаҳи мулӯки қизили Арсалон ки бахт
شاهنشه ملوک قزل ارسلان که بخت
Аз рӯй ва рой ӯст шудаи анвари офтоб
از روی و رای اوست شده انور آفتاب
Хутба ба номи рифъати қадараш ҳаме кунанд
خطبه به نام رفعت قدرش همی کنند
Дар авҷи бурҷи ҷавзо аз минбари офтоб
در اوج برج جوزا از منبر آفتاب
Аз бим хор дошт ки бар вай расед азу
از بیم خوار داشت که بر وی رسید ازو
Таркон ҳаме кунад рухи зари асФри офтоб
ترکان همی کند رخ زر اصفر آفتاب
Сикка ба номи бахшиши ҷўдш ҳаме занад
سکه به نام بخشش جودش همی زند
Дар қаъри ҷўФу хорои дарра бар офтоб ?
در قعر جوف و خارا دره بر آفتاب؟
эй кони лутфу унсури мардии нпрўрд
ای کان لطف و عنصر مردی نپرورد
Дар сад ҳазор кон чу яке гавҳари офтоб
در صد هزار کان چو یکی گوهر آفتاب
Хок дар ту қибла омол шуд аз он
خاک در تو قبله آمال شد از آن
Халқии ниҳода рӯй чу хурмо дар офтоб
خلقی نهاده روی چو خرما در آفتاب
Халқи ту баҳра дод ба марду зани ончунон
خلق تو بهره داد به مرد و زن آنچنان
Каз равшанӣ ба мшг . . . офтоб
کز روشنی به مشگ . . . آفتاب
Гар чархи чанбарии бикашади сари зи ҳукми ту
گر چرخ چنبری بکشد سر ز حکم تو
Хирадаши чўзраҳ зарра кунад . . . офтоб
خردش چوذره ذره کند . . . آفتاب