Ҷамол рӯй турои ришва май гузоради моҳ

جمال روی ترا رشوه می گزارد ماه

Ба рӯ намой ту ҷон рафт низ ришва махоҳ

به رو نمای تو جان رفت نیز رشوه مخواه

Манам манам ки зи ҷаври ту огаҳӣ дорам

منم منم که ز جور تو آگهی دارم

Туе туе ки зи ҳоли дилами Неи огоҳ

تویی تویی که ز حال دلم نیی آگاه

Аҷаби мадор ки бар ман битохт лашкари ғам

عجب مدار که بر من بتاخت لشکر غم

Ҳар оина сипаҳ ояд чу бар нишинад шоҳ

هر آینه سپه آید چو بر نشیند شاه

Чу моҳи сӣ шабаҳ пинҳон шудам зи дидаи халқ

چو ماه سی شبه پنهان شدم ز دیده خلق

Ба дарди ишқи ту эй чордаҳи шабаҳ шудаи моҳ

به درد عشق تو ای چارده شبه شده ماه

Ман аз ту давру зи пайванди ман дилат давраст

من از تو دور و ز پیوند من دلت دورست

Ҳадиси даврӣ дил меравад на даврии роҳ

حدیث دوری دل می رود نه دوری راه

Сиёҳ шуд дилам аз ғам чу дид бар рухи ту

سیاه شد دلم از غم چو دید بر رخ تو

Ғубор тира пароканд зери зулфи сиёҳ

غبار تیره پراکند زیر زلف سیاه

Ба дӯди оҳи ман ойӣнаи ту тира шудаст

به دود آه من آیینه تو تیره شدست

Балӣ ки оина торӣ шавад зи дӯдаи оҳ

بلی که آینه تاری شود ز دوده آه

Мабод рӯзӣ каз карда ту нола кунам

مباد روزی کز کرده تو ناله کنم

Ба пеши хусрави Эрони сайфи дайни ?ала

به پیش خسرو ایران سیف دین آله

Зиҳии замири ту аз ҳоли рӯзгор , хабир

زهی ضمیر تو از حال روزگار، خبیر

Зиҳии яқини ту аз сари ахтарони огоҳ

زهی یقین تو از سر اختران آگاه

Туе ки аз нафаст хўшдлии пазиради базм

تویی که از نفست خوشدلی پذیرد بزم

Туе ки аз қидмат мартабат сетанд гоҳ

تویی که از قدمت مرتبت ستاند گاه

Дар он замин ки сами мураккабат гузар созад

در آن زمین که سم مرکبت گذر سازد

Ба ҷои хор бар ояд зи хораи меҳри гиёҳ

به جای خار بر آید ز خاره مهر گیاه

Ҳавои адли ту дар эътидол ҳаст чунон

هوای عدل تو در اعتدال هست چنان

Ки каҳрабои натавонади дарав рубудани коҳ

که کهربا نتواند درو ربودن کاه

Хитоби субҳи зи девон офтоб инаст

خطاب صبح ز دیوان آفتاب اینست

Ба ҳазрати ту ки ё сидо ва ё мавлоа

به حضرت تو که یا سیدا و یا مولاه

Ба тўъи адли ту бо боз бар занад тиҳу

به طوع عدل تو با باز بر زند تیهو

Ба доғи лутфи ту бар шер нар занад рӯбоҳ

به داغ لطف تو بر شیر نر زند روباه

Шҳо ривояти ин шеъри расм тҳниаҳ нест

شها روایت این شعر رسم تهنیه نیست

Шикоятӣаст зи бахт ва шафоатӣаст ба шоҳ

شکایتی است ز بخت و شفاعتی است به شاه

Агар чаҳ нур ба хуршеди бурдан аз ҷаҳл аст

اگر چه نور به خورشید بردن از جهل است

Раво буд ки ба дарёст бозгашт меаҳ

روا بود که به دریاست بازگشت میاه

Ба хизмати ту шносоӣ рӯзгор шудам

به خدمت تو شناسای روزگار شدم

Ба эътирофи хирад дар ҷароиди афвоҳ

به اعتراف خرد در جراید افواه

Туро ба ҳар қадамии сад ҳазор чун ман ҳаст

ترا به هر قدمی صد هزار چون من هست

Манам ки ҷуз ту надорам , ҳадис шуд кӯтоҳ

منم که جز تو ندارم، حدیث شد کوتاه

Агар тҳоўн хизмат шудаст чандини вақт

اگر تهاون خدمت شدست چندین وقت

Набӯд аз онкӣ равонам набӯд тоъати хоҳ

نبود از آنکه روانم نبود طاعت خواه

Вале кроҳити подшом давр афганд

ولی کراهیت پادشام دور افگند

Ки давр бо дили нозанинаш аз икроҳ

که دور با دل نازنینش از اکراه

Ҳамеша ъзу ҷалолу ълоу мартабаташ

همیشه عز و جلال و علا و مرتبتش

Ба коми бахти фузуни бод бар фузӯнии ҷоҳ

به کام بخت فزون باد بر فزونی جاه

Яке зи вақт ба вақт ва яке зи рӯз ба рӯз

یکی ز وقت به وقت و یکی ز روز به روز

Яке зи сол ба сол ва яке зи моҳ ба моҳ

یکی ز سال به سال و یکی ز ماه به ماه