Дӯши он замон каз оҳ ман шуд шамъи шаби срсўхтаҳ

دوش آن زمان کز آه من شد شمع شب سرسوخته

Дидам ба базми ошиқони шаби анбартар сӯхта

دیدم به بزم عاشقان شب عنبر تر سوخته

Аз дасти субҳи булъаҷаби ҷонҳо гирифтаи роҳи лаб

از دست صبح بوالعجب جانها گرفته راه لب

Вази зулфи ънбрсои шаби дилҳо чу анбари сӯхта

وز زلف عنبرسای شب دلها چو عنبر سوخته

Бар рӯй сақфи коса вааш маи суфра Эй биниҳода хуш

بر روی سقف کاسه وش مه سفره ای بنهاده خوش

Як нимаи чархи кӣнаи каш зон суфраи зари сӯхта

یک نیمه چرخ کینه کش زان سفره زر سوخته

Шаби гӯшаи хокии салби пурдӯд зон гашт эй аҷаб

شب گوشه خاکی سلب پردود زان گشت ای عجب

Каз оташи оҳам ба шаб шуд ҳафт кишвари сӯхта

کز آتش آهم به شب شد هفت کشور سوخته

То бо сипеҳр булҳавас мерафт маи сарбози пас

تا با سپهر بوالهوس می رفت مه سرباز پس

Субҳи дувумро шуд нафас аз ршг дар бар сӯхта

صبح دوم را شد نفس از رشگ در بر سوخته

Болои ин танги ошёни тоўси нари гашти осмон

بالای این تنگ آشیان طاوس نر گشت آسمان

Шаб чун ғробӣ дар миёни лаби бастаи шҳпри сӯхта

شب چون غرابی در میان لب بسته شهپر سوخته

Шаби миҷмарӣ буд эй аҷаби субҳи дувуми авдии салб

شب مجمری بود ای عجب صبح دوم عودی سلب

Вақт саҳар шуд бесабаб аз авди миҷмари сӯхта

وقت سحر شد بی سبب از عود مجمر سوخته

Ман зон бути пимоншкн бо шамъ меронадам сухан

من زان بت پیمانشکن با شمع می راندم سخن

Шамъ аз ман андари тоб ва ман зон шамъи пайкари сӯхта

شمع از من اندر تاب و من زان شمع پیکر سوخته

То брФрўзди посбон аз ман чароғи осмон

تا برفروزد پاسبان از من چراغ آسمان

Гаштам чу ҳроқи он замон аз ғами саросари сӯхта

گشتم چو حراق آن زمان از غم سراسر سوخته

Шаби монда чун мшги хто аз оҳӯии гардуни ҷудо

شب مانده چون مشگ ختا از آهوی گردون جدا

Чун нофаи оҳӯи маро зу хӯн ба дил дар сӯхта

چون نافه آهو مرا زو خون به دل در سوخته

Ман хшги лаб чун шишагар лекин чу кӯзаи дида тар

من خشگ لب چون شیشه گر لیکن چو کوزه دیده تر

Вази туфи дили вақти саҳари ҳам хушк ва ҳамтар сӯхта

وز تف دل وقت سحر هم خشک و هم تر سوخته

Неи субҳи симобии қабои монда чу шамъ кам бақо

نی صبح سیمابی قبا مانده چو شمع کم بقا

Хӯни ронда аз сар то ба пои вази пой то сари сӯхта

خون رانده از سر تا به پا وز پای تا سر سوخته

Чун қурса оташ фишон гардун гирифт андари даҳон

چون قرصه آتش فشان گردون گرفت اندر دهان

Бинмуд бе Ҳиндӯстони ҳиндӯ ба озари сӯхта

بنمود بی هندوستان هندو به آذر سوخته

Қурс аз танурии тафта тар кӯбӣанд аз сӯзиши хатар

قرص از تنوری تفته تر کوبیند از سوزش خطر

Ҳамчун танури баҳр ва бар аз қурси анвари сӯхта

همچون تنور بحر و بر از قرص انور سوخته

Симурғи гардуни ошён дар тохт аз зоўлстон

سیمرغ گردون آشیان در تاخت از زاولستان

Гуфтӣ ки золаст он замони париш ба ахгари сӯхта

گفتی که زال است آن زمان پرش به اخگر سوخته

Дар қабзаи шамшеру шар зин карда бар сиси саҳар

در قبضه شمشیر و شر زین کرده بر سیس سحر

Бибрида аз баҳроми сари вази Зуҳраи чодари сӯхта

ببریده از بهرام سر وز زهره چادر سوخته

Гашт аз наҳифи субҳдами вроқи гардунро қалам

گشت از نهیب صبحدم وراق گردون را قلم

Чун нусхаи куфру ситам аз шоҳи сафдари сӯхта

چون نسخه کفر و ستم از شاه صفدر سوخته

Сари ҷумлаи ҳафтуми қирони Кайхусрави рустами нишон

سر جمله هفتم قران کیخسرو رستم نشان

Каз туфи теғ срФшон ҳаст аз маи афсари сӯхта

کز تف تیغ سرفشان هست از مه افسر سوخته