Хушаст ҳасани ту то дили з ёр бастанд

خوش است حسن تو تا دل ز یار بستاند

Чу дили ситади зи дилу ҷон қарор бастанд

چو دل ستد ز دل و جان قرار بستاند

Туеу ишваи он рӯй чун баҳор ки ӯ

تویی و عشوه آن روی چون بهار که او

Хароҷи некӯӣ аз навбаҳор бастанд

خراج نیکوی از نوبهار بستاند

Ғамат ба ҳар ду ҷаҳон чун даҳум ки сард буд

غمت به هر دو جهان چون دهم که سود نبرد

Касе ки гул бидиҳад нӯк хор бастанд

کسی که گل بدهد نوک خار بستاند

Магари зи ман гила кардӣ ки нстдми зи ту ҷон

مگر ز من گله کردی که نستدم ز تو جان

Агар зи ту нстдҳоӣ интизор бастанд

اگر تو نستده‌ای انتظار بستاند

Баҳоии ҳасан ту биниҳодаем гавҳари умр

بهای حسن تو بنهاده ایم گوهر عمر

Бидиҳ ки гар надиҳӣ рӯзгор бастанд

بده که گر ندهی روزگار بستاند

Ғамат хушаст валек аз замона май тарсам

غمت خوش است ولیک از زمانه می ترسم

Ки ӯ чу ғам бидиҳад ғмгсор бастанд

که او چو غم بدهد غمگسار بستاند

Мҷири хастаи тири фироқи боди он рӯз

مجیر خسته تیر فراق باد آن روز

Ки ҷон надода дил аз даст ёр бастанд

که جان نداده دل از دست یار بستاند