Гуфтам эй тарки назари сӯии ман ғамгин кун

گفتم ای ترک نظر سوی من غمگین کن

Раҳматӣ бар ман меҳнат зада мискин кун

رحمتی بر من محنت زده مسکین کن

Ишқи ман бе лаби ширини ту талхаст чу заҳр

عشق من بی لب شیرین تو تلخ است چو زهر

Ба яке бӯсаи ҳамаи заҳри маро ширин кун

به یکی بوسه همه زهر مرا شیرین کن

эй дили ман шуда аз оташи ҳиҷрони ту гарм

ای دل من شده از آتش هجران تو گرم

Зон лаби лаъли дили гарми маро таскин кун

زان لب لعل دل گرم مرا تسکین کن

Хандаи хуш май зану маҷлиси ҳама дар шукри гир

خنده خوش می‌زن و مجلس همه در شکر گیر

Зулфи бФшону ҷаҳони пари гулу пар насрин кун

زلف بفشان و جهان پر گل و پر نسرین کن

Гуфт ман моҳам ва ҳамчун ту буд хоми тамаъ

گفت من ماهم و همچون تو بود خام طمع

Ҳар ки гуяд ки тамаъ бар ма ва бар парвин кун

هر که گوید که طمع بر مه و بر پروین کن

Гуфтам эй тарк мазан бар дили ман доғи ҷафо

گفتم ای ترک مزن بر دل من داغ جفا

Вари занӣ , марҳам аз он ду лаб чун нӯшин кун

ور زنی، مرهم از آن دو لب چون نوشین کن

Гуфтамаш чанд кунам дар ғами ту нолаи зор ?

گفتمش چند کنم در غم تو ناله زار؟

Гуфтгар васли миннат бояд сад чандин кун

گفت گر وصل منت باید صد چندین کن

Гуфтам аз сими миёнат асарӣ ёбам гуфт

گفتم از سیم میانت اثری یابم گفت

ё миёнами матлаб ё камарам заррин кун

یا میانم مطلب یا کمرم زرین کن

Вар ндонӣ ки вуҷӯҳи камари зар ба куҷост ?

ور ندانی که وجوه کمر زر به کجاست

Мадҳати боргаҳи хусрави хуб ойин кун

مدحت بارگه خسرو خوب آیین کن

Арсалони шоҳи ҷҳонбхш ки гуяд карамаш

ارسلان شاه جهانبخش که گوید کرمش

Ҷои хоки дирам аз торак алӣин кун

جای خاک دَرَم از تارک علیین کن