эй онкии латифаҳои табъат

ای آنکه لطیفه های طبعت

Иҷрои даҳ сад ҳазор ҷон аст

اجرا ده صد هزار جان است

Калаки ту ба шакл ҳаст Марӣ

کلک تو به شکل هست ماری

Каши оби ҳаёт дар даҳон аст

کش آب حیات در دهان است

Бо ҳиммати ту чаҳор тоқӣ аст

با همت تو چهار طاقی است

Ин сақф ки номаш осмон аст

این سقف که نامش آسمان است

Дар ҳар чаҳ ҳаме кунам таъаммул

در هر چه همی کنم تأمل

Қадари суханати вароӣ он аст

قدر سخنت ورای آن است

Табъам чу зи баҳри мадҳати ту

طبعم چو ز بهر مدحت تو

Монандаи гули ҳама даҳон аст

ماننده گل همه دهان است

Шояд ки зи ман гулоби хоҳӣ

شاید که ز من گلاب خواهی

Яъне ки вуҷӯд дар миён аст

یعنی که وجود در میان است

Бо ин ҳама аз мҷири ҷони хоҳ

با این همه از مجیر جان خواه

Чаҳ ҷои гулоб Исфаҳонаст ?

چه جای گلاب اصفهان است؟